Γράφω αυτή την ανάρτηση πολύ καιρό πριν δημοσιευτεί…

Σήμερα που γράφω όλη η Ελλάδα καίγεται για ακόμα μια φορά… Μα σήμερα που δημοσιεύεται αυτό το μνημονικό ,είναι μια μέρα που έμεινε για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μου, στην καρδιά μου, στην ψυχή μου… Δεν περιμένω να έρθει αυτή η μέρα να θυμηθώ, δεν περιμένω να ακούσω ένα τραγούδι για να θυμηθώ. Θυμάμαι κάθε μέρα, θυμάμαι σε κάθε αγέρα… Αυτοί που περάσανε άφησαν τα σημάδια τους πάνω μας και ήταν και εκείνο, σαν και τούτο μαύρο δειλινό, που έρχεται στην θύμηση μου ο παλιός σκοπός και δακρύζαμε σαν αρχίζαμε, σαν αρχίζαμε να μεγαλώνουμε.

Πάνε οι μήνες, πάνε τα χρόνια και γεράσαμε… μα όσοι αγαπούμε ποτέ μας δεν ξεχάσαμε…

τα καλά μας πάλι τα φορέσαμε και τραγούδια στο φόρεμα σου, σου περάσαμε…

Φύσ’ αγέρι, πήγαινέ τση το γλυκό σκοπό

και ψιθύρισέ τση ακόμη πως την αγαπώ

Στην ευθυμία της ψυχής.

Σε πρόσφατες ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές ”λόγου” άκουσα – με μεγάλη απορία – να προβάλλεται η άποψη ότι η ”διπλή ονομασία” των Ελλήνων (Ελλάς και Έλληνες η ονομασία μας ”εσωτερικού”, Grece, Greece, Grec, Greek κλπ. η ονομασία μας ”εξωτερικού”) οφείλεται στην κακοήθεια των Ευρωπαίων οι οποίοι επιμένουν στη λατινογενή ονομασία της χώρας μας και του λαού μας επειδή υποκρύπτει υποτιμητική, αν όχι και υβριστική σημασία – κάποια στιγμή μάλιστα ταύτισαν το grec με το γραικύλο (graeculus) και αν καλώς εννόησα, το δικό μας ”γραικός” το θεώρησαν μεταγενέστερη, ευρωπαϊκής προελεύσεως ονομασία των Ελλήνων.

Ακούγοντας αυτά τα ομολογουμένως παράδοξα από τα χείλη ανθρώπων που θεωρούνται και είναι, από τους πιο μορφωμένους Έλληνες, θυμήθηκα τον ταλαίπωρο αγωνιστή που έλεγε με υπερηφάνεια στον εχθρό το περίφημο ”εγώ γραικός γεννήθηκα γραικός θα να πεθάνω”κι αποφάσισα να συμβάλω – δι υμών, αν συμφωνείτε – στην αποκατάσταση της παρεξηγημένης Γραικίας και των Γραικών της.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Σαν σήμερα γιορτάζουμε το ΟΧΙ. Όπως είχα γράψει και ένα χρόνο νωρίτερα, αυτός είναι ένας πόλεμος που μάλλον ποτέ δεν κερδίσαμε. Τα πράγματα γύρω μας λένε ότι είμαστε χαμένοι σε αυτό το πόλεμο, είμαστε χαμένοι μια και η νίκη δεν αφορούσε τους πολίτες, τον απλό κόσμο, αλλά τους λίγους. Αυτούς δηλαδή που κερδίζουν πάντα.

Σαν σήμερα γιορτάζουμε το ΟΧΙ, με κεφαλαία γράμματα, με ψόφιες παρελάσεις, με ψόφια λόγια, υποκριτικά, σαν να έχουμε κάποιο λόγο να γιορτάζουμε…

Όχι, δεν έχουμε κανένα λόγο να γιορτάζουμε, έχουμε την υποχρέωση σαν Έλληνες, σαν έθνος, σαν λαός και πάνω από όλα σαν άνθρωποι να πράττουμε. Έχουμε το χρέος να πολεμάμε για την Ελευθερία, την ανεξαρτησία και την δημοκρατία. Αυτά δεν είναι κληρονομιά όπως λένε πολλοί από τους αρχαίους Έλληνες. Γιατί οι αρχαίοι πολύ απλά δεν τα δημιούργησαν. Δεν είναι ακρόπολη, δεν είναι μνημεία όλα αυτά. Αυτά είναι η φύση, είναι το ίδιο το DNA που έχουμε μέσα στο σώμα μας. Βασικά δεν έχουμε ούτε καν την υποχρέωση, ίσως μονάχα στους εαυτούς μας, απλά είναι η φυσική λειτουργία μας να πολεμάμε και να αγωνιζόμαστε για αυτά που προς την φύση μας είναι αυτονόητα.

Σαν σήμερα γιορτάζουμε το ΟΧΙ, αλλά δεν θα έπρεπε να γιορτάζουμε, θα έπρεπε να προβληματιζόμαστε, θα έπρεπε να σκεφτόμαστε και να αποφασίζουμε, να αρχίζουμε να λέμε ΟΧΙ. Όχι σε όλα αυτά που τρώνε την ζωή μας, σε όλα αυτά που μας κλειδώνουν σε κλουβιά, φυσικά, πνευματικά, ηθικά, ιδεολογικά. Θα έπρεπε να λέμε ΟΧΙ, σε όλα αυτά που μας φορτώνουν στις πλάτες, σε όλα αυτά που μας κάνουν πρόβατα, όλα αυτά που μας κλείνουν σε μαντριά.

Σήμερα δεν είναι μέρα γιορτής και δεν θα είναι ποτέ μέρα γιορτής μέχρι να πούμε «ΟΧΙ» σαν άνθρωποι πέρα από εθνικό, πολιτιστικό και πολιτικό καθεστώς, «ΟΧΙ» σαν ανθρώπινο γένος σε όλα όσα φροντίζουν να μας κάνουν αιχμάλωτους μέσα στο ίδιο το κορμί μας. Αιχμάλωτους μέσα στο ίδιο μας το πνεύμα.

Σήμερα δεν είναι γιορτή, είναι σιωπή και ανάγκη μεγάλη να βρούμε όλα αυτά που θα μας ελευθερώσουν, όλα αυτά που όπως είχε πει και ένας πρώην πρόεδρος θα κάνουν τον άνθρωπο να γίνει αυτό που γεννήθηκε να γίνει:

Ελεύθερος και ανεξάρτητος.

Εκλογές προκηρύχθηκαν και ξαφνικά μοιάζει όλοι να είναι καλά. Η γρίπη εξαφανίστηκε από τα δελτία ειδήσεων και από τον ΝΕΟ φονικό ιό της γρίπης περάσαμε στο ακόμα φονικότερο ΠΑΛΙΟ πολιτικό σκηνικό… Εκλογές, κόμματα με φρου φρου κι αρώματα….

flu… φίλε μου… όλα είναι flu… και θα περάσει…

Παλιό… αλλά πάντα… μα πάντα επίκαιρο….

“- Μπαμπά, τι είναι το κράτος;

- Κοίταξε παιδί μου… Μια χώρα είναι σαν μια οικογένεια. Πάρε για παράδειγμα τη δική μας. Η μαμά, είναι σαν την κυβέρνηση, κανονίζει τα πάντα μέσα στο σπίτι. Εγώ, ο πατέρας, είμαι σαν το μεγάλο κεφάλαιο, στηρίζω την οικονομία του σπιτιού. Η υπηρέτρια, είναι σαν την εργατική τάξη, κάνει όλες τις εργασίες που πρέπει να γίνουν. Εσύ, είσαι η κοινή γνώμη που παρατηρεί τα όσα συμβαίνουν γύρω της. Τέλος, το μωρό που έχουμε σπίτι συμβολίζει το μέλλoν της χώρας.

Σκέψου τα όλα αυτά το βράδυ, και αύριο θα συζητήσουμε για τα συμπεράσματα που έβγαλες, εντάξει;

- Εντάξει μπαμπά, απαντάει ο μικρός, και σκεφτικός πηγαίνει στο κρεβάτι του.

Στη διάρκεια της νύχτας και ενώ σκεφτόταν τα σοφά λόγια του πατέρα, ακούει κλάματα από την κούνια του μωρού. Σηκώνεται πάνω, πλησιάζει την κούνια και βλέπει ότι το μωρό έχει λερωθεί..  Πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα να το πει στην μητέρα του, ανοίγει την πόρτα και βλέπει μόνο τη μητέρα του στο κρεβάτι να κοιμάται. Ο πατέρας άφαντος! Τον πιάνει πανικός!  Από την μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου υπηρεσίας, ακούει ύποπτους θορύβους…πλησιάζει, κοιτάει και βλέπει τον πατέρα του με την υπηρέτρια στα τέσσερα! Κάγκελο ο πιτσιρίκος!!!

- ‘Τι να κάνω;’, σκέφτεται, ‘να ξυπνήσω την μαμά; θα δει τον μπαμπά με την υπηρέτρια, να διακόψω τον μπαμπά; ντρέπομαι, και ποιος θα αλλάξει το μωρό;;;, Εγώ δεν ξέρω να το κάνω… Αποφασίζει, λοιπόν να κάνει την πάπια και πάει για ύπνο. Το επόμενο μεσημέρι, μετά το φαγητό, λέει ο πατέρας στον γιο:

- Λοιπόν; Σκέφτηκες αυτά που σου είπα εχθές;

- Ναι πατέρα, τα σκέφτηκα.

- Και τι συμπέρασμα έβγαλες;

- Όταν η κυβέρνηση κοιμάται, το μεγάλο κεφάλαιο πηδάει την εργατική τάξη, η κοινή γνώμη αδιαφορεί, και το μέλλον της χώρας είναι βυθισμένο στα σκατά!!“