Βίντεο ΣΟΚ κομματόσκυλο σκίζει αφίσσες…
Το βαθύ κράτος δεν πέθανε ποτέ…
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ
Σε λιγότερο από 7 ώρες το τσιγάρο απαγορεύεται σε κλειστούς χώρους…
Οι τεκέδες πρέπει να είναι κάτω από 50 τ.μ.
Tραγούδια σαν το παρακάτω, απαγορεύονται δια ροπάλου σε κλειστούς χώρους…
όλου του κόσμου οι χαρμάνιδες, στους δρόμους τραγουδούν
γιατί δεν ξέρουν που να πάνε, δεν ξέρουν τι να πουν…
Αντρέι Σεφτσένκο…
Κάποιο πουλάκι (μπούφος) μου είπε… ότι έρχεται στην Ελλάδα… και δυστυχώς όχι εκεί που θα έπρεπε…
Θεατρική παράσταση… “ενδιαφερόμαστε… κοιτάξτε μας”
Παγκόσμια μέρα κατά των ναρκωτικών σήμερα και για άλλη μια χρονιά βλέπουμε την υποκρισία του κράτους…
Παγκόσμια μέρα των ναρκωτικών και για άλλη μια χρονιά ο Αβραμόπουλος και τα κομματόσκυλα του, πιστοί στις παραδώσεις του κράτους-θεαθήναι με κόκκινο φωτάκι για να βλέπουν τις πουτάνες, έτρεξαν να παρουσιάσουν μια ακόμη παράσταση με τίτλο «ενδιαφερόμαστε… κοιτάξτε μας!»
Οργανωτής: φυσικά τα τσιράκια του κράτους, ο ΟΚΑΝΑ με τον πρόεδρο του και όλα τα μέλη παρόντα.
Θέμα: η δημόσια προβολή τους.
Πρόσχημα: τα ναρκωτικά.
Το Υπουργείο Υγείας και ο Ο.ΚΑ.ΝΑ. προτιμούν να διοργανώνουν ακριβές ημερίδες-γκαλά, αντί να στηρίξουν τα Κέντρα Πρόληψης, που διαπλάθουν υπεύθυνους πολίτες και όχι «επικοινωνιακές φούσκες» λίγων ημερών. 13 εκατομμύρια ευρώ χρωστούν στα κέντρα πρόληψης ο ΟΚΑΝΑ και το υπουργείο παρα-υγείας σε 73 κέντρα πρόληψης σε όλη την Ελλάδα. Παρόλα αυτά ο κύριος Αβραμόπουλος πήγε χθες σε εκδήλωση να μιλήσει και να μας πει τι; Για το μεγάλο ενδιαφέρον του;
Βέβαια την όλη “γιορτή” “Χάλασαν” κάτι “τσογλάνια” των κέντρων που εμφανίστηκαν με πανό στην όμορφη γιορτούλα. Οι πληροφορίες λένε ότι ο εκνευρισμός του προέδρου του ΟΚΑΝΑ (δηλαδή ενός ακόμα κομματόσκυλου) ήταν εμφανής και του υπουργού ακόμα μεγαλύτερος. Οι φουσκωτοί που εμφανίστηκαν σαν τραμπούκοι να σταματήσουν τους εργαζόμενους, σταμάτησαν μετά από γενικό πρόσταγμα του “μεγαλόψυχου” πολιτικού που σκέφτηκε ότι κάτι τέτοιο θα έκανε μεγαλύτερο κακό στην εικόνα του…
Δυστυχώς τα τελευταία 40 χρόνια κατακλυζόμαστε από δήθεν πολιτικούς, δήθεν μεταρρυθμιστές, δήθεν ανθρώπους που ενδιαφέρονται. Δήθεν οργανισμοί φτιάχνονται για το καλό του συνόλου, δήθεν λεφτά δίνονται, δήθεν ενδιαφέρον υπάρχει… Μια χώρα του δήθεν και του θεαθήναι. Και από ουσία τίποτα. Ο κύριος Αβραμόπουλος φτιάχνει το προφιλ του για πρόεδρος και ανατριχιάζω όταν σκέφτομαι ότι μπορεί κάποια μέρα αυτός ο τύπος, ο τύπος με τα μεγάλα κεφάλαια και τους κολλητούς στα ΜΜΕ να γίνει ακόμα και πρωθυπουργός. Εδώ που τα λέμε… έγινε πρωθυπουργός ο Καραμανλής… ο άνθρωπος που δεν υπήρξε τίποτα ποτέ… δεν θα γίνει ο Αβραμόπουλος;
Θεαθήναι… και από ουσία τίποτα. Τα ναρκωτικά είναι πολλών ειδών και βολεύουν πάρα πολλούς…
Πέθανε ο Michael Jackson…
Πέθανε το o Michael Jackson…
Και αναρωτιέμαι… Σήμερα ή κάποια χρόνια πριν…; Όπως και να έχει είναι κρίμα… Αν και δεν άκουγα ποτέ ποπ μου άρεσαν πολλά τραγούδια του των πρώτων χρόνων…
Η μικροπρέπεια ενός “Πρωθυπουργού”…
Το μέτρο έχει χαθεί και είναι ολοφάνερο σε όλες τις πτυχές της δημόσιας ζωής. Ένα νέο promotion το promotion ενός νεκρού θείου, ή του νεκρού μπαμπά, για να κερδίσουμε λίγη “αίγλη” έχει κάνει την εμφάνιση του στο προσκήνιο. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά πριν της εκλογές εμφανίζονται σε όλη την Αθήνα αφίσες του Ανδρέα Παπανδρέου, λες και είναι υποψήφιος… Βέβαια εδώ που τα λέμε εάν ήταν υποψήφιος ακόμα και νεκρός, πιο πολύ ζωντάνια θα είχε το ΠΑΣΟΚ.
Έπρεπε να περάσουν 30 χρόνια από την ζωή μου για να μάθω ότι τελικά ο Καραμανλής ήταν αυτός που οραματίστηκε και είναι υπεύθυνος για την δημιουργία του νέου μουσείου της ακρόπολης… Και φυσικά δεύτερη και καταϊδρωμένη η Μελίνα Μερκούρη… Πάλι καλά που την αναφέρανε, έστω και τονίζοντας και καλά της δεκαετία του 80 για να φανεί ότι και καλά έρχεται δεύτερη…
Το promotion του θείου είναι το μόνο που έχει μείνει στην τωρινή κυβέρνηση για να “καλύψει” αυτά που δεν καλύπτονται… Τώρα πως γίνεται, ένας πρωθυπουργός να μην καταφέρει να βάλει μπροστά αυτό που κατάφερε μια υπουργός, δεν μπορώ να καταλάβω… Πάντως νομίζω ότι είναι ντροπή να μην αποδέχεσαι και αναλογικά να τονίζεις την προσφορά κάποιου “αντιπάλου” για κάτι που έγινε και ξευτίλα και μικροπρέπεια όταν ειδικά αυτή είναι νεκρή από χρόνια. Και όλα αυτά για μια γυναίκα που προσωπικά πιστεύω ότι ήταν πάνω από κόμματα, πάνω από ιδεολογίες, ήταν πάνω από όλα άνθρωπος πάνω από όλα Ελληνίδα…
Βέβαια το promotion του πεθαμένου θείου δεν περιορίζεται στο μουσείο, αλλά σε ένα πλήθος εκπομπών της δημόσιας τηλεόρασης αλλά και εκδηλώσεων της δημόσιας ζωής. Για να θυμίσουμε στους πωρωμένους, απαρχαιωμένους οπαδούς μας κάτι από το παρελθόν, μια και δεν έχουμε τίποτα να πούμε τώρα.
Τώρα βέβαια τι σχέση μπορεί να έχει ο ανιψιός με τον θείο πέρα του κληρονομικού της αρχηγίας και της πρωθυπουργίας, δεν μπορώ να καταλάβω. Αλλά υποθέτω ότι όταν κάποιος δεν έχει τίποτα να πει, ξεθάβει τους νεκρούς, τους ηρωοποιεί, τους ωραιοποιεί, τους ξαναζεσταίνει και τους προσφέρει για βρώση… Αναρωτιέμαι πόση ακόμα πτώση…
UpDate…
κάποιος φίλος τα λέει πιο απλά και πιο ωραία απο εμένα… Σαν Καραβάκι
Μεγάλοι ηθοποιοί του κινηματογράφου απο πολλές χώρες απήγγειλαν αποσπάσμσατα απο αρχαίες τραγωδίες στο πρωτότυπο. Η Φιλαρμονική ορχήστρα του Βερολίνου με διευθυντή τον ΒΡΕΤΑΝΟ Sir Simon Rattle περίμενε τους υψηλούς καλεσμένους στο Ηρώδειο με ένα πρόγραμμα με έργα Beethoven και Gluck εμπευσμένα απο την Αρχαία Ελλάδα. Αρχηγοί μεγάλων χωρών επικεφαλή μεγάλων διεθνών οργανισμών, κορυφαίοι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών απο όλες τις ηπείρους, έδιναν συγχαρητήρια στην οικοδέσποινα. Το όνειρό της είχε εκπληρωθεί. Στα υπέροχα μάτια της Μελίνας έβλεπες τις επερχόμενες γενιές να γεμίζουν το μουσείο και τη μεγάλη της χαρά όπως φανταζόταν το πληγωμένο μνημείο να δεχόταν ξανά τα ξενιτεμένα μέλη του που ο Έλγιν έκλεψε. Κι ύστερα ξύπνησα. Το αναντίστοιχο πονάει πολύ. Έκλεισα την τηλεόραση για να μην νιώθω πιο ταπεινωμένος. Έβαλα να ακούσω Bach.
Νέο Μουσείο Ακρόπολης
Πιστεύω ότι ένας απο τους μεγαλύτερους Έλληνες όλων των εποχών πέρα απο την μαλακία των 10 μεγαλύτερων κτλ. ήταν ο Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης. Και αυτό που θέλω να γράψω με αφορμή τα εγκαίνια του νέου μουσείου της ακρόπολης είναι μερικά δικά του λόγια….
Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα ‘χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ’ Αργος θα τα πουλούσαν των Ευρωπαίων χίλια τάλαρα γύρευαν… Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας.
Γι’ αυτά πολεμήσαμε…
Δεν ξέρω εαν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, δεν ξέρω εαν οι νεκροί μπορούν να επικοινωνήσουν, να δουν και να κρίνουν τους ζωντανούς. Αλλά είμαι σίγουρος ότι εαν υπάρχει μια πιθανότητα για κάτι τέτοιο, σήμερα, η Μερκούρη δεν θα ήταν χαρούμενη… Απλά θα ήταν πιο αποφασισμένη…
Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα ‘χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ’ Αργος θα τα πουλούσαν των Ευρωπαίων χίλια τάλαρα γύρευαν… Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας.
Γι’ αυτά πολεμήσαμε…
σάμουρε…
Η απλότητα έχει μια μοναδική δύναμη… και η αλήθεια είναι απλά… απελευθερωτική…
Η κοινή γνώμη, μια κοινή μια πόρνη…
Χαραγμένα πρόσωπα γυρίζουν μέσα στο μυαλό μου, χαραγμένα από τον ήλιο και από τον χρόνο.
Χρόνο που πέρασαν μέσα στο μυαλό μου από παιδί και ξαναγυρίζουν σαν την μανιασμένη θάλασσα στον βράχο.
Πέρασαν χρόνια μέσα μου και όλοι προδομένοι περιμένουν κάποιον να πιάσει το τιμόνι…
Πως φτάσαμε ως εδώ; Πως θα ξεφύγουμε από τον βούρκο που μοιάζει κανείς να μην νοιάζεται πια;
άντε γαμήσου ρε Πάγκαλε και εσύ και οι όμοιοι σου…
Σαν σήμερα…
22 χρόνια πριν…
και φυσικά κερδίσαμε με τις βολές του Καμπούρη… αλλά για να φτάσουμε εκεί έπρεπε όλοι να κάνουν ό,τι μπορούσαν και ό,τι δεν μπορούσαν, ο Λιβέρης Ανδρίτσος να πάει τον αγώνα σε παράταση με βολές, 36 δευτερόλεπτα πριν το τέλος του αγώνα και φυσικά αυτός…
Ρεμάλια…
…κάπως έτσι εκφράστηκε ο mr Παν-καλός στην ΝΕΤ 105.8…
Ξέρετε, αυτός ο κλασικός έλληνας πολιτικός της super XL ενδυμασίας ο οποίος όταν είναι έξω απ’το “χορό” τα λέει χωρίς φόβο και πάθος,
αλλά εντός “παιδιάς” μάλλον δε βρίσκει χρόνο και μικρόφωνα να τα πει… 
Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Μπόκτορ
Όταν κάποιος σε έχει κάνει, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, να γελάσεις τόσο, δεν του πρέπει να τον αποχαιρετάς με επικήδειους και μαλακίες…
Ένα τραγουδάκι με πολύ αγάπη για τον Αντώνη και
εν πάση περιπτώσει… Ελεύθερη πτώση…
16 Χρόνια Πριν…
Εκείνο το απόγευμα, στη βρεγμένη άσφαλτο του Autobahn 9 στο Ντένκεντορφ (κοντά στην πόλη Ίνγκολστατ, στο γερμανικό κρατίδιο της Βαυαρίας), στις 17:20 περίπου στις 7 Ιουνίου, 1993 ένα διερχόμενο φορτηγό προσέκρουσε και εισχώρησε στην οδική διαχωριστική νησίδα. Αυτά συνέβησαν καθώς ο οδηγός προσπαθούσε να αποφύγει τη σύγκρουση με ένα ιδιωτικό όχημα στη δική του λωρίδα και έχασε τον έλεγχο του φορτηγού, το οποίο προσέκρουσε στο οδικό διάφραγμα για να σταματήσει τελικά και να μπλοκάρει και τις 3 λωρίδες κυκλοφορίας με κατεύθυνση το Μόναχο. Δευτερόλεπτα αργότερα, ένα VW Golf, προσέκρουσε στο φορτηγό, σκοτώνοντας τον συνοδηγό και αφήνοντας την οδηγό – Κλάρα Ζάλαντζι, μοντέλο από τη Γερμανία- και μια Τουρκάλα μπασκετμπολίστρια, η οποία καθόταν στα πίσω καθίσματα, με σοβαρούς μόνο τραυματισμούς. Αργότερα διαπιστώθηκε ότι η ορατότητα του δρόμου ήταν πολύ κακή, ότι ο συνοδηγός ήταν κοιμισμένος και δε φορούσε ζώνη ασφαλείας.
Ένα πραγματικά τραγικό γεγονός που θα είχε περάσει απαρατήρητο σαν ένα ακόμα αυτοκινητιστικό δυστύχημα από τα πολλά που γίνονται κάθε μέρα σε όλο τον κόσμο. Η μοίρα όμως ήθελε αυτό το δυστύχημα να μείνει χαραγμένο για πάντα όχι μόνο στις οικογένειες των επιβατών αλλά και ολόκληρου του κόσμου. Το όνομα του συνοδηγού ήταν αυτό που χάραξε για πάντα την μνήμη των φιλάθλων σε όλο τον κόσμο σαν μια από τις πιο μαύρες στιγμές του μπάσκετ. Το όνομα του συνοδηγού ήταν το μεγαλύτερο στην ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ και του παγκόσμιου αθλητισμού. Το όνομα του ήταν… Dražen Petrović.
Και το mantri είναι Λιακουρορθόδοξο
