Αρχείο για Δεκεμβρίου 7, 2006

εκ του ΑΣΕΠ το ανάγνωσμα…

Δεκεμβρίου 7, 2006 · Κατηγορία Χωρίς κατηγορία

http://www.asep.gr/10P_2006/EDU_STATS_SYMMETOXHS_2004_2006.pdf

Τα λόγια είναι περιττά, όπως λέγει και το λαϊκόν άσμα…
Το μόνο σίγουρο είναι πως και μετά τον διαγωνισμό αλλά και με την έκδοση των αποτελεσμάτων τα “ουρλιαχτά” θα ναι γεγονός…
Ελπίζω να ναι χαράς και όχι απογοήτευσης.
Καλή επιτυχία σε όλους και όλες που βράζουμε στο ίδιο καζάνι μέσα σε ένα “μαντρί” ανεργίας .
_.jpg

Δόξα και τιμή στον “άγνωστο” υποψήφιο… (εμ, άγνωστο στρατιώτη να χουμε μονάχα; Δε λέει…)

Το σχόλιο σας »

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

Δεκεμβρίου 7, 2006 · Κατηγορία Χωρίς κατηγορία

  • Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
    που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
    Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.
    Κάνουν ότι λάχει.
    Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
    φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν έρημους
    Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
    επαγγελματίες επαναστάτες
    παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
    τώρα παίρνουν χάπια
    και οινόπνευμα για να κοιμηθούν
    αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.
    Εμένα οι φίλοι μου είναι σύρματα τεντωμένα
    στις ταράτσες παλιών σπιτιών
    Εξάρχεια Βικτόρια Κουκάκι Γκύζη.
    Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
    Τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων
    δανεικά φουστάνια
    σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
    απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
    ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
    τριχομονάδες καθυστέρηση
    το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
    σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
    Κάνουν ότι λάχει.
    Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
    γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
    Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
    γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
    γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
    γιατί η δικιά σας μόνο για γλείψιμο κάνει.
    Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
    στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
    Οι φίλοι μου.

    • Σχόλιo (1) »

    Οι ανάσες των λύκων…

    Δεκεμβρίου 7, 2006 · Κατηγορία Χωρίς κατηγορία

  • Ο κόσμος μου θυμίζει γρανάζι που γυρίζει
    χωρίς να ξέρει γιατί
    γρανάζι που γυρίζει, που ξεφυσάει και τρίζει
    σε μια τρελή μηχανή

    Κι όταν δε με ορίζει, με κυνηγάει με βρίζει
    μα εγώ το σκάω σαν παιδί
    Ο κόσμος που βουίζει, παλεύοντας να κρύψει
    τη νεκρική του σιωπή

    • Ο κόσμος μου θυμίζει ναυάγιο που αρμενίζει
    σε θάλασσα πλαστική
    Ναυάγιο που νομίζει, πελάγη πως διασχίζει
    ενώ δεν είναι πια εκεί

    Κι όταν δε με ορίζει, με κυνηγάει με βρίζει
    μα εγώ το σκάω σαν παιδί
    Ο κόσμος που βουίζει, παλεύοντας να κρύψει
    τη νεκρική του σιωπή

    ~~~~~~~~~

    Περνούν οι μέρες γρήγορα, μα μερικές φρενάρουν
    με παίρνουν στην καρότσα τους κι όμορφα με βολτάρουν

    Γελούν με τα φτιασίδια μου, χαιδέυουν τις πληγές μου
    μεθάνε και μου δίνονται και γίνονται δικές μου

    Φεύγουνε κοκκινίζοντας και μ’ αποχαιρετάνε
    κι αν μένω πάλι μόνος μου να σε ξαναθυμάμαι

    Κρίμα να μην είσαι ‘δώ τέτοιες μέρες αν με βρουν
    κρίμα να μην είσαι ‘δώ να γελάς και να σ’ ακούν
    Μα αυτό που με ξεκάνει και μου σταματάει το νου
    είναι που δεν είσαι, που δεν είσαι καν αλλου..

    Το σχόλιο σας »