Αρχείο για Δεκεμβρίου 28, 2006

Is there anybody in there?

Δεκεμβρίου 28, 2006 · Κατηγορία Lykos speaking

  • We don’t need no education. We don’t need no thought control. No dark sarcasm in the classroom. Teacher, leave those kids alone. Hey, Teacher, leave those kids alone! All in all it’s just another brick in the wall. All in all you’re just another brick in the wall. We don’t need no education. We don’t need no thought control. No dark sarcasm in the classroom. Teachers, leave those kids alone. Hey, Teacher, leave those kids alone! All in all you’re just another brick in the wall. All in all you’re just another brick in the wall.

    • Καθίστε αναπαυτικά στην πολυθρόνα σας, βάλτε ένα ποτό και κλείστε τα μάτια…
    Ποιος είναι ο δάσκαλος και ποιος είναι ο μαθητής;
    Ποιος είναι το πρόβατο και ποιος είναι ο τσοπάνης;
    Ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα;
    Ποιος και απόψε θα φαγωθεί;
    Μην εκνευρίζεστε, αφήστε το πότο να κυλίσει στο λαιμό και νιώστε το κάψιμο του, σκεφτείτε…
    Εσείς τι κάνετε για όλα αυτά;

    Is there anybody out there?
    κοιταχτήτε λίγο στον καθρέφτη… και ρωτήστε καλύτερα…
    Is there anybody in there?

    Το σχόλιο σας »

    Ο λύκος παραμονεύει.

    Δεκεμβρίου 28, 2006 · Κατηγορία Lykos speaking

    Ποιο μικρό πρόβατο φωνάζει ότι είναι Έλληνας μέσα στην Ελλάδα αλλά φροντίζει να λέει το πόσο άσχετοι είναι οι Ελληνες έξω από αυτήν; Μικρό προβατάκι, θα σε φάει ο λύκος…

    Το σχόλιο σας »

    Το παραμύθι

    Δεκεμβρίου 28, 2006 · Κατηγορία Lykos speaking

    «Ότι καλό έχει υπάρχει σε αυτή την χώρα, ότι καλαίσθητο, ότι όμορφο και άξιο λόγου, δεν έχει καμία σχέση με αυτό τον λαό που ζει εδώ τώρα. Τίποτα δεν έχουν να κάνουν άμεσα με αυτό τον κόσμο, όλα τα ωραία είναι ή των αρχαίων, ή της φύσης… Και παρόλα αυτά δεν κάνει τίποτα αυτός ο λαός για αυτό, αντίθετα αφήνει στην τύχη του, τα πάντα, εάν φυσικά δεν τα καταστρέφει.»
    Αυτά τα λόγια, ειπώθηκαν πριν από λίγες ημέρες και πραγματικά μου έχουν μείνει. Τίποτα. Τίποτα που να είναι καλαίσθητο δεν έχει δημιουργηθεί εδώ και δεκαετίες σε αυτό τον τόπο, κανένα οικοδόμημα, καμία φροντίδα για το οτιδήποτε. Όλα αφήνονται ή στο έλεος του οποιουδήποτε ή απλά μένουν και πεθαίνουν σιγά, σιγά, μαζί με την ψυχή αυτού που κάποτε θεωρείτο πνεύμα ελληνικό. Όλα σιγά, σιγά, σβήνουν μέσα σε ένα μόνο κλείσιμο των ματιών. Όταν ανοίξουν δεν υπάρχει τίποτα πια.
    Έβλεπα πριν από μέρες ένα αφιέρωμα στην Μερκούρη, κάποτε σε μια συνέντευξη είπε, ότι ο πολιτισμός μας είναι το μόνο που έχουμε και σε αυτό πρέπει να βασιστούμε γιατί χωρίς αυτό δεν είμαστε τίποτα. Και είναι μεγάλη αλήθεια αυτό. Δεν είμαστε τίποτα γιατί πολύ απλά χωρίς αυτόν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Δεν έχουμε δημιουργήσει τίποτα και μάλλον τελικά δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε τίποτα. Είμαστε μάλλον ανίκανοι να κάνουμε κάτι για το οποίο αξίζει να μιλήσουμε και αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα. Σε όλο αυτό το πέρασμα των χρόνων δεν έχουμε τίποτα πολύ σπουδαίο να επιδείξουμε πέρα από μερικές μεμονωμένες κινήσεις κάποιων ανθρώπων. Δεν έχουμε τίποτα να δείξουμε, πέρα από μερικές αγωνιώδης προσπάθειες κάποιων φωτισμένων ανθρώπων που μέσα σε δύσκολες συνθήκες πήραν την παντιέρα του πνεύματος και την έστησαν μμπροστά και όσο πιο ψηλά μπορούσαν. Αλλά σαν λαός τίποτα. Δεν έχουμε τίποτα να πούμε, δεν έχουμε τίποτα να δείξουμε, όχι στους ξένους, όχι στους τρίτους αλλά σε εμάς τους ίδιους. Στους ίδιους μας τους εαυτούς. Μιλάμε συνέχεια για τους αρχαίους, γιατί πολύ απλά οι νέοι, δεν έχουμε να δείξουμε τίποτα. Δεν θα σταθώ στο γιατί, αλλά στο γεγονός. Και το γεγονός είναι ότι τίποτα δεν μπορεί να μοιάζει με αυτό που πολλοί θα θέλαμε να μοιάζει αυτό που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουμε. Είμαστε αιχμάλωτοι στην ίδια μας την απάθεια, είμαστε αιχμάλωτοι στην πεζή πραγματικότητα που βάλαμε και επιλέξαμε να ζούμε. Και για αυτό δεν φταίει ούτε κάποια θρυσκεία, ούτε κάποιοι άνθρωποι μεμονωμένα. Αλλά φταίμε όλοι εμείς στο σύνολο. Στο σύνολο για τις επιλογές που έχουμε κάνει και συνεχίζουμε να κάνουμε. Στις επιλογές για το το ποιοι είμαστε και το πώς συμπεριφερόμαστε. Στις επιλογές για το τι είναι ωραίο και τι όχι. Φταίμε όλοι εμείς και συνεχίζουμε να ζούμε σε ένα παραμύθι ότι φταίνε κάποιοι άλλοι. Και τίποτα άξιο να μείνουμε πάνω από μερικά δευτερόλεπτα, δεν έχει γίνει σε αυτό τον τόπο όλα αυτά τα χρόνια, που να αξίζει να σταθούμε πάνω σε αυτό, πάνω από ένα κλείσιμο του ματιού…

    Το σχόλιο σας »