mantri

Ο λύκος είναι εδώ, νιώθεται την ανάσα του, δεν χρειάζεται να τον βλέπετε, τον ξέρετε καλά από παλιά…
Τα όνειρα του είναι οι εφιάλτες σας και οι απειλές σας, ένα χάϊδεμα στο αφτί μου…

Τα δημοκρατικά συναισθήματα του καθενός, σταματάνε εκεί που αρχίζουν τα συμφέροντα του. Εκεί ακριβώς που αρχίζουν, εκεί τελειώνουν οι δημοκρατικές απόψεις, τελειώνουν οι θεσμοί, τα ΑΣΕΠ και όλα τα σχετικά. Εκεί είναι που πραγματικά σταματάει να λειτουργεί το δήθεν και το πρέπει που επιβάλεις στον εαυτό σου, για να είσαι αρεστός από το κοινωνικό περίβολο, περίγυρο, περίγελο και ανοίγει το πορτάκι που σε συνδέει με την πραγματική σου φύση.
Ένα κλικ, ακούγεται κάπου μέσα στο μυαλό σου και απελευθερώνεσαι από όλα όσα έχεις χτίσει γύρω σου και έχεις εγκλωβίσει τον εαυτό σου. Και στην τελική καλά έκανες και έχτιζες γύρω σου, γιατί το ζώο μέσα σου είναι επικίνδυνο για την σταθερότητα του «πολιτισμού» μας. Ένα κλικ και απελευθερώνεσαι από το κλουβί σου και βρίσκεις την πραγματική σου φύση, αυτή που έντεχνα κάποιες φορές και άκομψα κάποιες άλλες, προσπαθούσες να κρύψεις, όχι μόνο από τους γύρω σου, αλλά και από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Η δημοκρατία, τελειώνει εκεί που αρχίζει, ο ρόλος και ο λόγος, του ισχυρού.
Τελικά τείνω να πιστέψω ότι η δημοκρατία, δεν είναι τίποτα άλλο από μια ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να χαλιναγωγήσουμε, τον ζωώδη εαυτό μας. Είναι μια ψευδαίσθηση, ότι έχουμε εξελιχθεί και ότι μπορούμε να εφαρμόσουμε, αυτά που σε καμία σχεδόν περίπτωση δεν μπορούμε, βάση του αρχέγονου, βασικού ενστίκτου, της επιβίωσης. Γιατί πάντα θεωρούμε καλή την δημοκρατία, αλλά μέχρι να θιχτούμε. Από κει και πέρα, τα όρια του καθενός για το πότε θίγετε είναι κάτι υποκειμενικό. Μόλις κάτι πλησιάζει τα όρια, αυτά όλα τα άλλα είναι παρελθόν, η δημοκρατικότητα, η αγάπη, η φιλία, τα πιστεύω. Γιατί πρώτα και πάνω από όλα, αυτό που τελικά έχει σημασία μάλλον για μας δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η επιβίωση μας, με οποιοδήποτε τρόπο, με οποιοδήποτε τίμημα. Η δημοκρατία, υπάρχει μέσα στο μυαλό μας, όσο αναφορά αυτά που θέλουμε εμείς και μόνο εμείς, είναι η δημοκρατία του ενός, του εαυτού μας. Όταν η δημοκρατία είναι ενάντια σε αυτό που πιστεύουμε και θέλουμε γίνεται διαστρεβλωμένη δημοκρατία…
Η Δημοκρατία, τελικά ίσως δεν είναι παρά μια ουτοπία, που δεν θα καταφέρουμε ποτέ να κάνουμε πραγματικότητα, γιατί πολύ απλά δεν μπορούμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα σε σχέση με αυτό το αίσθημα της επιβίωσης. Και τελικά πρέπει να αποκοπούμε από αυτό το συναίσθημα; Μήπως αυτό θα έφερε μια ψυχική διαταραχή χειρότερη; Θα υπήρχε νόημα τότε, σε όλα όσα βλέπουμε, σε όλα όσα θέλουμε, σε όλα όσα είμαστε και σε όλα αυτά που υπάρχουν και μας κάνουν διαφορετικούς;
Χμμμ….