Αρχείο για Ιανουάριος 11, 2007

“Τριτοβάθμιας παραΠαιδείας”…το ανάγνωσμα!

Ιδιωτικά Παν/μια…2007
Συζητήσεις επί συζητήσεων, καταλήψεις επί καταλήψεων, “παράθυρα” επί παραθύρων (έστω μόλις τελείωσουν με τις μαϊμού “απαλλαγές” και τους “φαλακρούς” γατόπαρδους).

Και έχει ανοίξει εδώ και καιρό στα “υπόγεια” των φροντιστηριαρχών μία πολύ μεγάλη κουβέντα σχετικά με τη βιωσιμότητα αυτών. Και δεν έχουν άδικο μιας και η ελεύθερη είσοδος των μαθητών στα πανεπιστήμια αλλάζει τα δεδομένα εντελώς.

Χα…2007
Εδώ να δείτε τώρα τι θα γίνει .
Με τα ιδιωτικά παν/μια, πάνε τα φροντιστήρια Μεσης εκπαίδευσης που ξέραμε.
Δεν υπάρχει περίπτωση να μην πατώσουν όσοι φροντιστηριάρχες δεν “αναβαθμιστούν σε τριτοβάθμιοι”…
Απ’τη στιγμή που θα εισάγεται ο καθένας εκεί που θέλει, το “πρόβλημα” μετατίθεται στην εντός φοίτησης περίοδο, οπότε πλέον θα χρειάζονται οι φοιτητές μαθήματα για να βγουν απ’τις Σχολές, όχι για να μπουν…

Βέβαια, θα μου πείτε ότι και τώρα λειτουργούν φροντιστήρια τριτοβάθμια. Δεκτό και μάλιστα το συνειδητοποίησα αυτή τη χρονιά με την προετοιμασία για τον ΑΣΕΠ…Απλά σα φαινόμενο δεν έχει τις διαστάσεις και την αναγκαιότητα που σε λίγο καιρό θα πάρει.
Τέλος, ένα άλλο μείζον θέμα είναι πως τα φροντιστήρια της επαρχίας ,μάλλον πάνε για το πυρ το εξώτερον, αφού τα μόνα που θα επιβιώσουν είναι αυτά των μεγάλων πόλεων και δη τα “κυριλέ”. Ξέρετε αυτά με τις μεγάλες φωτισμένες πινακίδες και τις τηλεοπτικές διαφημίσεις στην prime time της τηλεθέασης.

Αι εξελίξεις έπονται…
Είδωμεν :P

Σχόλια (2) »

Χωρίς τίτλο

Περιπλανιέμαι ανάμεσα σε Blog και διαβάζω… Βλέπω ένα σωρό από πράγματα που θα ήθελα να γράψω, πράγματα που ήθελα να ακούσω, πράγματα που ήθελα να μπορώ να εκφράσω, μα δεν μπορώ. Κάποιοι μπορούν, κάποιοι είναι εκεί έξω και βλέπουν πράγματα που βλέπω και εγώ. Δεν είναι λύκοι, δεν είναι πρόβατα, είναι bloger. Εγω; Δεν ξέρω τι είμαι εγώ. Ακούω Χατζηδάκη και νομίζω ότι πλησιάζει λίγο πιο κοντά στον ουρανό η ψυχή μου.
Εκεί έξω υπάρχουν bloger που λένε όσα ήθελα να πω, που το βράδι κοιμούνται με τους ίδιους φόβους όπως εγώ. Κλείνουν τα μάτια και ονειρεύονται όπως εγώ… Είμαστε πιο πολλοί από όσοι περίμενα και λιγότεροι από όσοι ήθελα, είμαστε όμως εκεί κάπου έξω και περιπλανιόμαστε μέσα σε λόγια και σκέψεις. Σκέψεις τόσο κοινές και τόσο διαφορετικές όσο οι νότες σε ένα πεντάγραμμο που ομορφαίνουν την ακουστική μου και κάνουν την ψυχή μου να φτάνει λίγο πιο κοντά στον ουρανό.
Είμαστε όλοι εκεί κάπου έξω… με κοινά όνειρα κοινές ελπίδες…
Γιατί όμως όσο το βλέπω αυτό νιώθω όλο και πιο μόνος;
undiscovered-self.jpg

Σχόλια (2) »