Νέος λύκος, δεσμευμένος ψάχνεται. Ψάχνεται να βρει ποια είναι τα όρια του δάσους του, ποιά τα όρια όπου μπορεί να πηγαίνει. Κατουράω γύρω, γύρω την περιοχή μου, την σημαδεύω που λένε, αλλά όλο και κάποιος έρχεται να μην την σπάσει. Ρε μην μπαίνεις μέσα, δική μου είναι η περιοχή… Τίποτα… Ρε θα σε δαγκώσω… Σιωπή. Ε τον αρπάς μετά απο τον λαιμό να τον εφέρεις δύο γύρες; Και μετά σου λένε ότι φταίει ο λύκος. Ρε συ και αυτό το τηλέφωνο δεν λέει να σταματήσει, μου έχει σπάσει τα νεύρα. Μάταια προσπαθώ όλη μέρα να συνδεθώ απο την δουλειά για να καταφέρω να γράψω κάτι, αλλά ανάμεσα στα τηλέφωνα και στην δουλειά τι να γράψεις; Όλο καμία βλακεία θα δημοσιεύσεις και αυτή για να πεις ότι είσαι ακόμα εδώ. Ε ρε μάγκα, το μαρούλι είναι λίγο. Ποιό μαρούλι; Το μπικικίνι, ρε παιδί μου, ο παράς, το πετροδόλαρο, πως το λένε. Αχ και να μπορούσα να έβαζα ένα τηλέφωνο στο σπίτι. Πράγμα ανύπαρκτο προς το παρόν και χλωμό το βλέπω για το μέλλον. Έχουμε γίνει και πολλοί και δεν τους προλαβαίνω απο την δουλειά, που να σας διαβάσω όλους ρε μάγκες; Και ο άλλος ο Θεσσαλονικιός δεν έχει σταματήσει να βάζει νέους συνδέσμους, νέα blogs… εδώ ούτε καλά, καλά, αυτά που γράφω δεν προλαβαίνω να ξαναδιαβάσω. Τι πρόβλημα και αυτό με τον χρόνο. Τελειώνει πιο γρήγορα και από κόκορα. Πριν ακόμα καβαλίσει, μπαμ, την έχει κάνει. Που πας κύριε χρόνε, περίμενε ένα λεπτό ακόμα. Και κάθε μέρα νιώθω λίγο πιο κουρασμένος. Φταίνε και αυτές οι καούρες που έχω κάεθ βράδι και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Εμ, τι να σου κάνω, έχω να φάω προβατάκι από την εποχή που ο Νώε έφτιαξε την κιβωτό. Και λέω στον μαύρο, ρε κάτσε λίγο να πάρω μια δαγκωνιά, λίγο μπουτάκι… όχι… τίποτα αυτός. Τι να σου κάνει και αυτός ο άμοιρος, πρόβατος. Έχει και μέσω βλέπετε τον Τσοπάνη… Είναι ο αγαπημένος του πρόβατος. Κάθε μέρα ακούω το καμπανάκι του να χτυπά και μου τρέχουν τα σάλια. Και έχει πέσει και μια ξηρασία… Τι να πει κανείς. Πέρασε ο χρόνος και τώρα όλα πια μοιάζουν να τρέχουν πιο γρήγορα από μένα. Ή αυτά πάνε πιο γρήγορα ή εγώ έχω χάσει την ευκινησία μου. Αυτός ο χρόνος, κάθε μέρα μου φέρνει και μια ρυτίδα. Κάθε μέρα και μια άσπρη τρίχα. Είναι περίεργο πως άρχισα κιόλας να ασπρίζω. Βέβαια ξέρετε τι λένε, ο λύκος και εάν εγέρασε και άσπρισε το μαλλί του, ούτε την γνώμη του άλλαξε ούτε την κεφαλή του. Κάτι θέλουν να πουν με αυτό αλλά εμένα δεν με νοιάζει, το μόνο που με νοιάζει είναι ότι έχω αρχίσει να μοιάζω στον παππού μου. Γερόλυκος και αυτός… Αχ καημένη νιότη να σε είχα πρώτα, λέω ότι δεν με νοιάζει που μεγαλώνω, αλλά κάθε φορά που πλησιάζουν τα γενέθλια μου τα ξεχνώ. Ακόμα και τα τραγούδια που ακούω μοιάζουν παλιά. Τόσο παλιός είμαι πια;
Αρχείο για Φεβρουάριος, 2007
Λυκοσκυλογατόψαρο
Οι λύκοι είναι πολύ έξυπνα ζώα αλλά είναι και κοντά. Πως κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα; Μα βέβαια με την απλή λογική. Οι λύκοι έχουμε σχέση με τα σκυλιά. Έχετε ακούσει για τα γνωστά λυκόσκυλα. Οι σκύλοι πάλι έχουν σχέση με τα ψάρια. Έχετε ακούσει για τα γνωστά σκυλόψαρα. Τα ψάρια έχουν πάλι σχέση με τις γάτες. Έχετε ακούσει τα γνωστά γατόψαρα. Η γάτα έχει σχέση με την εξυπνάδα. Έχετε ακούσει το είναι γάτα… είναι γάτα… ο κοντός με την γραβάτα… άρα… οι λύκοι είναι έξυπνοι…
Θα ήθελα να ήμουνα πουλί, για να τα κάνω όπου θέλω…
Θα ήθελα να ήμουνα πουλί. Όχι επειδή είναι ελεύθερο, όχι επειδή πετάει ψηλά. Άλλωστε πόσο θα μπορούσα να πετάω με όλους αυτούς τους υποψήφιους κυνηγούς; Απλά θα ήθελα να ήμουνα πουλί, για να ρίξω ένα χέσιμο σε κάτι αντιπαθητικές φάτσες. Σας λέω την αλήθεια, είναι ο μόνος τρόπος. Ο μόνος τρόπος για να περάσω από τους φουσκωτούς που έχουν για προστασία. Και όχι μόνο αυτό… αλλά θα μπορώ να τους χέζω το αυτοκίνητο, τους φουσκωτούς, την γυναίκα και όλο του το σόι. Θα τρώω ακόμα και φασολάδα για καλύτερη ενέργεια. Ξέρετε να έρθει να κάτσει καλά. Το μόνο πρόβλημα είναι τα περίπου 80 κιλά που έχω παραπάνω. Με εμποδίζουν να πετάξω. Όσα σκατά και να έχω φάει, όπως λέει και η πιο κάτω ιστορία, δεν έχω καταφέρει ακόμα να πετάξω. Πρέπει να κάνω δίαιτα. Και μόλις αδυνατίσω… ωωω ρε ένα χέσιμο που έχει να πέσει…
Τα πιόνια πέφτουν πρώτα…
Χτες έπιασα τον εαυτό μου να κάνει λογοκρισία στον εαυτό μου για το τι γράφω. Δηλ. σκεφτόμουν, όχι αυτό είναι πολύ καταθλιπτικό. Όχι αυτό είναι πολύ συντηρητικό, όχι αυτό είναι πολύ πολιτικό.
Σε κάποια στιγμή σκέφτηκα… μα καλά, πόσο παπάρας μπορεί να είμαι. Ξέχασα γιατί γράφω; Γιατί γράφω…;
Ότι θέλω γράφω. Άλλωστε ας μην το διαβάσει κανείς. Εγώ το έγραψα και είναι απλά μόνο η άποψη μου… post λοιπόν…
36000 άνθρωποι σε μια μόνο επαρχία της Κίνας πεθαίνουν από AIDS. Ο λόγος δεν είναι ότι είναι ομοφυλόφιλοι, δεν είναι ναρκομανείς και κάνουν κοινή χρήση βελονών. Απλά έχουν κάνει μετάγγιση από μολυσμένο αίμα. Αυτό είναι αποτέλεσμα της ανύπαρκτης μέριμνας του κράτους. Άνθρωποι στο όριο της φτώχιας υποχρεούνται να πουλάνε παράνομα το αίμα τους για να επιβιώσουν. Χωρίς κανένα έλεγχο, χωρίς καμία εξέταση. Πουλάνε αυτό που έχουν στην κατοχή τους για να επιβιώσουν και αυτό είναι το αίμα, η ζωή τους, η ψυχή τους.
Το οικονομικό «θαύμα» της Κίνας έχει ρίξει 300.000.000 ανθρώπους στα όρια της φτώχιας. Το κράτος είναι ανύπαρκτο για αυτούς, το κράτος δεν δίνει σημασία και δεν θέλει να έχει καμία σχέση με όλους αυτούς τους ανθρώπους, παρά μόνο να τους εκμεταλλεύεται για να αυξήσει την δύναμη του. Πριν από λίγο καιρό Βρετανικό κανάλι παρουσίασε ένα ρεπορτάζ για το πώς μέσα στις φυλακές αφαιρούν όργανα από κρατούμενους και τα πουλούν. Αυτός είναι ο πολιτισμός της Κίνας εν έτη 2007. Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Μία (καινούρια) “ταυτότητα” ρε παιδιά…
Εδώ και καιρό έψαχνα ένα πρωινό να αξιωθώ να πάω στο Αστυνομικό τμήμα να βγάλω ταυτότητα.
Ξέρετε αυτές τις καινούριες που δε γράφουν το θρύσκευμα, έχουν και λατινικούς χαρακτήρες και τέλος πάντων είναι πλέον απαραίτητες…
Τελικά, αποφασίζω σήμερα να τελείωνω και με αυτή την υποχρέωση.
Βγάζω φωτογραφίες, μου λέει να περάσω σε κανά μισάωρο με 10 € που κοστίζουν, πάω στο Δημαρχείο για το απαραίτητο πιστοποιητικό, πίνω και ένα esspres-aki στο μεσοδιάστημα και να μαι στο Α.Τ.
“Καλημέρα σας- καλημέρα σας” (κλπ κλπ τα γνωστά) ,μου λένε που είναι το αρμόδιο γραφείο, ανεβαίνω καμιά εικοσαριά σκαλιά και να μαι μπροστά στην υπεύθυνη κυρία (πολιτικό προσωπικό)…
Το γραφείο είναι ένα κλασικό δημοσιοϋπαλληλικό΄ στη γωνία ,πάνω απ’ την συρταριέρα, το ραδιόφωνο να σιγοπαίζει λαϊκά άσματα, τα τσιγάρα να χουν ξεχειλίσει εκ του “τάσου” και το τηλέφωνο…κατεβασμένο!
-”Γεια σας” λέω
-”Γεια σας” λέει.
-”Τι θα θέλατε?”
-”Ε χμ, να βγάλω μία ταυτότητα”
-”Έχετε κλείσει ραντεβού; “
-”Ραντεβού;”
-”Ναι κύριέ μου, ραντεβού” μου απαντά τάχα μου απότομα.
-”Ε, συγγνώμη αλλά δεν ήξερα πως έπρεπε να κλείσω ραντεβού. Τηλεφωνικά έπρεπε να γίνει αυτό“
-”Τι λέτε κύριέ μου, τι τηλεφωνικά! Έπρεπε να έρθετε πρώτα εδώ και μετά να πάρετε ημερομηνία για το πότε να ξανάρθετε”.
-”Ε, τι να σας πω, λόγω δουλειάς τα πρωινά μου είναι κάπως κλεισμένα για να ρθω εδώ δύο φορές, αλλά τέλος πάντων, αφού έτσι είναι το σύστημα πείτε μου πότε να ξανάρθω…“
-”Ορίστε” μου λέει και μου δίνει ένα χαρτάκι που έγραφε 10 Μαρτίου, ώρα 10.00 π.μ.
Δε ξέρω τι μου’ κανε περισσότερη εντύπωση, το “ραντεβού” ή το “χαρτάκι” ,αλλά επειδή δε πιέζομαι χρονικά για (πχ ένα ταξίδι όπου χρειάζεται η νέα ταυτότητα), μάλλον αντιμετώπισα με χιούμορ και με αυτή την έκφραση που χει κάποιος όταν ακούει την έκφραση “Δημόσιο” συνδυάζοντάς τη με την κλασσική κίνηση του δεξιού χεριού σε σχήμα γροθιάς και κινούμενη πλαγιοδεξιώς με αμείωτη ταλάντωση 
Μέχρις εδώ όλα καλά…
Που είναι το κακό;
10 Μαρτίου είναι ΣΑΒΒΑΤΟ (γκαμώ το δημόσιό μου).
Ευτυχώς από σπόντα (ένεκεν γάμου φίλου) συνειρμικά το κατάλαβα πριν τις 2 το μεσημέρι.
Τηλεφώνησα και με απάθεια με πληροφόρησε η εν λόγω κυρία ότι “έγινε λάθος” και θα έπρεπε να ξαναπάω το πρωί της επομένης να πάρω “χαρτάκι” βδομαδιάτικο!!!
Α ρε Ελλάντα , γαμώ είσαι 
ΥΓ: Ήταν να βγάλω και διαβατήριο, αλλά έμαθα ότι εκεί σου γυρίζουν πίσω τις φωτογραφίες…
Εταιρικά μαθήματα επιβίωσης…
Μάθημα 1ο
Ένας άνδρας μπαίνει για μπάνιο τη στιγμή που η γυναίκα του μόλις βγαίνει. Εκείνη τη στιγμή χτυπά η πόρτα. Η σύζυγος τυλίγει μια πετσέτα γύρω της και τρέχει να ανοίξει. Ανοίγοντας, αντικρίζει το γείτονα. Πριν αρθρώσει λέξη, ο Γιάννης ο γείτονας της λέει: «Θα σου δώσω 800 Ευρώ αν αφήσεις την πετσέτα να πέσει στο πάτωμα. Αφού το σκέφτηκε για μια στιγμή, η γυναίκα, αφήνει την πετσέτα και στέκεται ολόγυμνη μπροστά στο Γιάννη. Μετά από λίγα λεπτά, ο Γιάννης, βγάζει 800 Ευρώ, της τα δίνει και φεύγει. Η γυναίκα τυλίγει πάλι την πετσέτα και γυρίζει στο μπάνιο. Ο σύζυγος τη ρωτά ποιος ήταν και αυτή του απαντά ότι ήταν ο Γιάννης ο γείτονας. «Ωραία», λέει ο σύζυγος, «Σου είπε τίποτα για τα 800 Ευρώ που μου χρωστάει;»
Ηθικό Δίδαγμα: Αν μοιράζεσαι κρίσιμες πληροφορίες που αφορούν κέρδος με τους μετόχους σου, μπορεί να είσαι σε θέση να αποφύγεις αναπόφευκτη έκθεση!
Μια εικόνα, δύο (απ)όψεις…
Στην παρακάτω εικόνα μπορείτε να διακρίνεται μια πεταλούδα. Είναι η γνωστη λευκοκίτρινη πεταλούδα που πετά στις αρχές Μαρτίου και μας θυμίζει ότι ήρθε η άνοιξη.
Για τους φυσιολάτρες η πεταλούδα αυτή είναι ένα ομορφότατο δείγμα του τί μπορεί να παράγει η φύση.
Για τους λαχανοπαραγωγούς, αποτελεί τον χειρότερο εφιάλτη τους….
Μια εικόνα, δύο όψεις, η κόλαση και ο παράδεισος μαζί…
Ταξιδέψτε….
Στην τέχνη δεν έχει σημασία τι υλικά σου δίνονται. Πόση αξία έχουν, πόσο καλά είναι. Η τέχνη είναι κατάθεση ψυχής. Με πολύ απλά πράγματα μπορείς να κάνεις πραγματική τέχνη. Και με ένα κενό, μπορείς να πεις πολύ περισσότερα από χιλιάδες λέξεις.
Στην τέχνη αυτό που μετράει είναι να έχεις αγάπη για αυτό που κάνεις. Να έχεις κάτι να πεις. Να έχεις αφοσίωση, πάθος, υπομονή.
Δεν έχει σημασία τι υλικά σου έχουν δοθεί, αλλά πως τα χρησιμοποιείς.
Έτσι και στην τέχνη της ζωής. Δεν έχει σημασία τι υλικά έχεις. Δεν έχει σημασία, τι χαρίσματα σου έχουν δοθεί. Εάν πραγματικά το θέλεις, μπορείς. Μπορείς να ζήσεις, μπορείς να δημιουργήσεις, μπορείς να δεις τους άλλους με αξιοπρέπεια. Μπορεί να σου έχουν δοθεί τα καλύτερα υλικά, τα μεγαλύτερα προσόντα, το πιο πολύ ταλέντο και να μην κάνεις τίποτα με αυτά. Μπορεί να μην είσαι τόσο καλός, μπορεί να μην έχεις τόσο πολύ ταλέντο και όμως να κάνεις τα πάντα. Γιατί στην ζωή, η άμμος μπορεί να γίνει τέχνη. Γιατί στην ζωή, αξία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός.
Ταξιδέψτε….
Τα λαθη μας…
Όλοι είμαστε ίσοι στον θάνατο και στο λάθος.
Όλοι κάνουμε λάθη, όλοι είμαστε ικανοί και έτοιμη πάντα για να κάνουμε ένα λάθος.
Δυστυχώς δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, δεν μπορούμε να σώσουμε την κατάσταση. Τα λάθη γίνονται από εμάς και έχουν συνέπειες και σε έμας και στους γύρω μας. Αλλά τα λάθη είναι αυτά μέσα από τα οποία μαθαίνουμε. Τα λάθη είναι ένα κομμάτι μας.
Δεν μπορούμε να τα φοβόμαστε, αλλά να τα προσέχουμε, να τα μαθαίνουμε. Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτά. Αλλά μπορούμε να μάθουμε να ζούμε με αυτά. Μπορούμε να μάθουμε μέσα από αυτά.
Τα λάθη είναι κομμάτι από την ψυχή μας. Ποιος μπορεί να πει ότι δεν έκανε ένα λάθος; Ποιος μπορεί να πει ότι δεν θα μπορούσε να κάνει ένα λάθος; Ποιος μπορεί να κρίνει κάποιον για τα λάθη του;
Τα λάθη, είναι μέσα στον δρόμο μας. Δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε, δεν μπορούμε να τα προσπεράσουμε, απλά να μάθουμε να ζούμε με αυτά.
Ελευθερία
Αν αγαπάς κάτι, άστο ελεύθερο.
Αν επιστρέψει, θα είναι δικό σου για πάντα…
Αν δεν επιστρέψει, δεν ήταν ποτέ δικό σου… .
Αλλά….
Αναζητώντας την Αφροδίτη, πάνω απ’τα σύννεφα !!!
Κυριακή 25 του Φλεβάρη…
Ώρα 5+30′ το πρωί…
Υπάρχει από παλιά ένας θρύλος-μύθος, όπου λέει πως τις “κακές” τελευταίες μέρες του Φλεβάρη, μόλις ο Όλυμπος ξαναγεμίσει με χιόνια, η κόρη του Δία ,για να εκδικηθεί τον πατέρα της που την έκανε τόσο όμορφη, κατεβαίνει από το βουνό έτοιμη να παραδοθεί στην αγκαλιά και τις ορέξεις του πρώτου άντρα που τυχαία θα συναντούσε…
Πάντοτε αναρωτιόμουν γιατί η πιο προικισμένη με εξωτερικά χαρίσματα Θεά ,να τα βάζει με τον δημιουργό της , με σκοπό να τον εκδικηθεί;
Ποτέ δεν πήρα απάντηση που πραγματικά να είναι ικανή να με πείσει και μάλλον δε θα πάρω ποτέ…
Εδώ και δύο μέρες ο καιρός έχει χαλάσει και ο Όλυμπος ξαναβρήκε το χρώμα του.
Ο Φλεβάρης τελειώνει, οπότε να η ιδανική στιγμή για να συναντήσουμε επιτέλους την Αφροδίτη…
Το τζιπ ετοιμοπόλεμο, ο έταιρος “κυνηγός” (ο doctor της παρέας) το ίδιο, νατος και ο τσοπάνης με την παραλλαγή απ’το αξιόμαχο Πεζικό και το κυνήγι αρχίζει…
Μετά από 2 ώρες πεζοπορία η απογοήτευση αρχίζει να γίνεται εμφανής…
Ανεβαίνουμε και ανεβαίνουμε
Η Αφροδίτη όμως πουθενά…
Σε λίγο ,αφού ήμαστε πλέον πάνω απ’τα σύννεφα, να τος και ο Ηλιος (ο ηλιάτορας). Μαγική στιγμή…
Η Αφροδίτη όμως και πάλι απούσα…
Τόση γκαντεμιά πια;
Δεν απογοητευόμαστε όμως…
Η επόμενη Κυριακή είναι κοντά 
Καλή εβδομάδα
Είσαι γάιδαρος; Πάρε ένα αυτοκόλλητο…
Το συγκεκριμένο Post είναι clopy-paste από τον country boy αλλά και από τη magica..
Για Θεσσαλονίκη μιλάμε ε;
Θα γεμίσει ο τόπος Γαϊδάρους
Καλή φάση :D
Χρόνια σας πολλά…
Όποιος δεν αντέχει την πραγματικότητα που κάποιοι έχουν φτιάξει, τότε να μην ανοίξει αυτό το θέμα. Όποιος θέλει να βάλει το κεφάλι του μέσα στην άμμο και να «κρυφτεί» από την αλήθεια, να μην κάνει τον κόπο, να ανοίξει, ναγράψει ή να δει το επόμενο μήνυμα. Γιατί το μαντρί είναι μεγάλο, είναι πολύ μεγάλο και το έχετε φτιάξει, το έχουμε φτιάξει όλοι μας. Καθίστε λοιπόν στον καναπέ σας, αυτοί οι λίγοι που θα κοιτάξετε μέσα στο μαντρί και αφήστε τους άλλους στην μοίρα τους. Καλημέρα σας, καλησπέρα σας και καλή σας νύχτα…
Κίτρινη Φυλή
Η κίτρινη φυλή. Η κίτρινη φυλή αποτελεί μια ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων στην Ελλάδα. Δεν εννοώ τους Κινέζους, αλλά την κίτρινη φυλή των Αθηνών, την μπορντό της Θεσσαλονίκης, την γκρίζα ή μπλε της επαρχίας. Ταρίφες. Η κίτρινη φυλή της Αθήνας, η φυλή που σε εξυπηρετεί, που σε κλέβει, που σου σπάει τα ούμπαλα.
Έχω βαρεθεί να μπαίνω σε ταξί που να σου σπάνε τα νεύρα. Να σου μιλούν για ότι βλακεία τους κατεβεί στο μυαλό και όχι μονο να σου την λένε, αλλά να θέλουν και να σχολιάσεις, να υποστηρίξεις και να κάνεις συζήτηση μαζί τους. Και δεν φτάνει που σου σπάνε τα νεύρα με θέμα την κίνηση, τα αθλητικά, τις γυναίκες, αλλά βάζουν και στο ράδιο τόσο δυνατά το Ντέρτι λες και είσαι στην Εθνική οδό και έχεις σταματήσει για πατσά. Η κίτρινη φυλή που αποφασίζει ποια κούρσα θα πάρει, ποια κούρσα είναι η πιο συμφέρουσα, ποια κούρσα τον βολεύει. Αλλά όλα αυτά μπορώ να τα δεχτώ, αυτό που δεν μπορώ να δεχτώ, είναι το κλέψιμο. Το κλέψιμο που κάνουν πολλοί από αυτούς και με κάνει πραγματικά να θέλω να τους σπάσω το κεφάλι. Έτσι και χθες πήρα ένα ταξί, για μια διαδρομή που τυχαίνει να την έχω κάνει αρκετές φορές κατά το παρελθόν. Ήταν κοντινή διαδρομή και μια και η ώρα ήταν προχωρημένη, δεν είχε καθόλου κίνηση. Ο αγαπητός ταρίφας κιτρινιάρης. Στενοχωρήθηκε που του είπα να πάει τόσο κοντινή διαδρομή, στενοχωρήθηκε που έπρεπε να κάνει στροφή και να γυρίσει πίσω, στενοχωρήθηκε που έπρεπε να δώσω μόνο 2.50 ευρώ. Δεν είπε τίποτα όμως. Γιατί το να έλεγε δεν θα άλλαζε κάτι. Οπότε μόλις του λέω που πάω, κάνει την φοβερή κίνηση. Πατάει ένα μικρό κόκκινο κουμπάκι που βρισκόταν δίπλα στο πόδι μου. Δεν έδωσα βάση και η κούρσα ξεκίνησε. Σε λίγο, όμως κάτι περίεργο είχε συμβεί. Κοίταξα το ταξίμετρο. Στα μέσα της διαδρομής μου έδειχνε είδη 2.50 ευρώ, για μια διαδρομή που συνολικά έφτανε το ταξίμετρο στα 2.40 και πλήρωνα 2.50 λόγω ελάχιστης καταβολής. Αναρωτήθηκα τι συμβαίνει. Το ταξίμετρο έτρεχε σαν τρελό. Τότε θυμήθηκα το μικρό κόκκινο κουμπάκι που ήταν πολύ κοντά στο ύψος του γόνατου μου. Έκανα μια κίνηση και το ξανά πάτησα. Το ρολόι έκοψε ταχύτητα. Έφτασα κοντά στο σπίτι μου. Πλήρωσα 3 ευρώ, αλλά προτίμησα να μην πω τίποτα, παρά μόνο να πάρω τον αριθμό του αυτοκινήτου του. Ήταν ΤΑΑ 2585. Αυτός λοιπόν ο ταρίφας, αποφάσισε ότι η κούρσα δεν ήταν αρκετή για τα έξοδα του και αποφάσισε να την αυξήσει μόνος του. Οπότε και εγώ αποφάσισα να του κάνω καταγγελία.
Δυστυχώς στο Ελλάντα που ζούμε, αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Δεν σημαίνει γιατί πολύ απλά δεν θα του κάνουν τίποτα. Πλην της ταλαιπωρία που θα υποστώ για να πάω να του κάνω καταγγελία, δεν θα αλλάξει τίποτα. Ακόμα και να του την πουν και να βγάλει το μικρό κουμπάκι, είμαι σίγουρος ότι θα βρει έναν άλλο τρόπο για να κλέψει τον επόμενο πελάτη.
Και το mantri είναι Λιακουρορθόδοξο
