mantri

ΤΩΡΑ ΒΓΑΛΤΕ ΤΟ ΣΚΑΣΜΟ ΚΑΙ ΑΣ ΣΥΝΔΕΘΟΥΜΕ LIVE ΜΕ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ. Και η πρέζα TV συνεχίζει (όχι το blog αλλά η ουσία του). Live στην ξεφτίλα, live στην ίδια μας την παρακμή, live σε όλα τα όνειρα μας που πνίγηκαν μέσα σε γραφειοκρατικά γραφεία. Κατασπαράζουμε τα ίδια μας τα παιδιά και συνδεόμαστε live για μια ακόμα παρακμή.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το γλυκό χαμόγελο σου καθώς θυσία στον άγνωστο θεό έκοψες την γλώσσα από το μωρό σου, που λέει και το τραγούδι. Βγάλε τον σκασμό και δες τις διαφημίσεις σου. Δες την πρέζα που σου προσφέρουμε και πιες την όλη. Γιατί η πρέζα σε κάνει να πηγαίνεις αλλού, αλλού fun-park αλλού fun-marx; Δεν ξέρω. Πάντως σε πηγαίνει αλλού, αλλού για αλλού και τα μυαλά, χυμένα.
Ονειρα μου τραυματισμένα, πως και φτάσατε ως εδώ;
Βγάλτε τον σκασμό. Απόψε, σήμερα, αύριο δεν είμαι τόσο καλά. Είναι τα όνειρα μου παλιά και οι συνθήκες νέες.
Μοιάζω με καράβι ξανά.
Μοιάζω με βαρκούλα με πανιά.
Και η καταιγίδα, εγώ την είδα,
Μα δεν πρόλαβα να πάρω τα ίσα, δεν πρόλαβα από μέσα της να βγω.
Να σωθώ μονάχα προσπαθώ…

νύχτα… νύχτα ξημερώνει…

Θλίβομαι πραγματικά που ένας νέος άνθρωπος πέθανε, πέθανε για μια μαλακία. Αλλά δεν είναι μόνο θύμα, είναι και θύτης. Αυτός γιατί πήγε εκεί; Αυτός δεν πήγε εκεί για να χτυπήσει; Να πλακώσει κάποιον άλλο συνομήλικο του; Σε μια σύρραξη ακόμα και για ένα τόσο μαλακισμένο λόγω τα όρια του ζω με του πεθαίνω είναι πολύ στενά. Παίζεις ένα παιχνίδι θανάτου. Και για μένα αυτό το παιδί φταίει. Φταίει, μπορώ να πω όσο και αυτοί που τον σκότωσαν. Γιατί δεν ξέρω και δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς πως έγινε, αλλά από την ζωή στον θάνατο είναι ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Θα μπορούσε να είχε σωθεί και να είχε σκοτώσει αυτός έναν άλλο για να το πετύχει. Απλά έγινε έτσι. Από την στιγμή που όμως κάποιος αποφασίζει να λύσει τις ηλίθιες μαλακισμένες διαφορές του με αυτόν τον τρόπο μπορεί να γίνει θύμα ή θύτης. Και είναι όλοι θύματα ή υποψήφια θύματα σε κάποια άλλη σύρραξη. Και είναι όλοι υπεύθυνοι άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι κάποιος είναι απλά μια άβουλη μαριονέτα. Παίζονται πολλά το ξέρω και το ξέρω καλά. Αλλά αυτό δεν αναιρεί τις ευθύνες του ίδιου για το γεγονός. Μπορεί να φαίνεται σκληρό αλλά είναι μια πραγματικότητα. Από την στιγμή που κάποιος αποφασίζει να πάει και να δείρει σε μια κατάσταση πολέμου κάποιους άλλους, από την στιγμή που δέχεσαι ένα ραντεβού και πας, για όποιο λόγω και να πας, είσαι υπεύθυνος. Πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στο θύμα και τον δολοφόνο; Άκουσα κάποιους να λένε για το κακόμοιρο το παιδί που το φάγανε. Συγνώμη, αυτό το κακόμοιρο παιδί δεν πήγε εκεί μόνος του; Δεν πήγε να τσαλαπατήσει κάποιους άλλους; Δεν είναι κακόμοιρος γιατί πέθανε. Είναι για αυτά που πίστευε. Όπως όλοι όσοι πήγαν εκεί. Μη μου πείτε ότι πήγε με λουλούδια στο χέρι να τους υποδεχτεί. Πήγε για να κάνει ότι έκαναν όλοι οι άλλοι.
Τα γεγονότα αυτά, δεν έχουν γίνει πρώτη φορά. Και όλοι όσοι το παίζουν σοκαρισμένοι είναι ηλίθιοι ή υποκριτές. Αρκεί λίγο να ακούσεις τι γίνεται γύρω σου. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια ακούω και ξέρω για τέτοια ραντεβού. Θα μου πεις δεν είναι το ίδιο να συναντιέσαι και να πλακώνεσαι και το ίδιο να σκοτώνεις κάποιον. Αλλά θα σου πω τελικά πόσο απέχει το ένα από το άλλο; Σε ένα προγραμματισμένο ραντεβού για ξύλο, πόσο απέχει το ένα από το άλλο; Έχω τύχει σε ραντεβού για ξύλο. Όχι ραντεβού ομάδων, αλλά απλά μαλακισμένων μεμονωμένων ατόμων . Έχω δει βία, ξύλο, σπασίματα, αίματα. Όταν αποφασίζεις να πας σε ένα τέτοιο ραντεβού, είσαι υπεύθυνος ότι και εάν γίνει. Γιατί για μένα, όλοι αυτοί είναι θύτες και θύματα μαζί.
Θύμα είναι η κοινωνία, αλλά και θύτης μαζί. Απλά κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο κάπου υπάρχει και ένας νεκρός, που μπορεί προχτές να ήταν αυτός ο νεαρός, μπορεί ένας άλλος. Και οι νοοτροπίες δεν αλλάζουν με μέτρα. Δεν αλλάζουν με νόμους.

Tου Γεωργιου Π. Μαλουχου
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
27-03-07

Mια μπάλα ποδοσφαίρου και τέσσερα γκολ από την εθνική
Τουρκίας μέσα στο Στάδιο Καραϊσκάκη και μάλιστα στην
εθνική γιορτή της 25ης Μαρτίου, ήταν αρκετά για να
στείλουν την εθνική υπερηφάνεια της χώρας στο ναδίρ.
Κραυγές και οιμωγές, θλίψη και σπαραγμός, απελπισία
και θρήνος. Κανάλια πικραμένα, προδομένα, διψασμένα
για αίμα. Οπαδοί που η γη χάθηκε ξαφνικά κάτω
απ’ τα πόδια τους. Αρμόδιοι και αναρμόδιοι
παράγοντες εντός κι εκτός ποδοσφαίρου, από την
πολιτική μέχρι τη νύχτα, βουτηγμένοι από τη μια στιγμή
στην άλλη, στη δυστυχία… Λοιπόν, για να βάλουμε τα
πράγματα στη θέση τους: τελικά, φαίνεται ότι εκείνος ο
«θεός της Ελλάδας» που έλεγε ο Μακρυγιάννης, πράγματι
υπάρχει. Και ως άλλος αρχαίος θεός από έργο του
Ευριπίδη εμφανίστηκε ξαφνικά προχθές «σαν από μηχανής»
στο γήπεδο για να κεραυνοβολήσει την ομαδική φαυλότητα
μιας κοινωνίας που αντλεί την εθνική της υπερηφάνεια
μέσα απ’ τα γυρίσματα μιας μπάλας στο χορτάρι.
Κατέβηκε λοιπόν αυτός ο «θεός της Ελλάδας» στο
Καραϊσκάκη και… τιμώρησε με τέσσερα γκολ όσους
μετρούν το εθνικό φιλότιμο με τις κλοτσιές. Γιατί αν
έτσι μετριέται, τότε καλύτερα που καταρακώθηκε. Κακά
τα ψέματα: μια χώρα που ενώ χάνει αξιωματικούς του
ναυτικού στα Ιμια και πιλότους μαχητικών στην Κάρπαθο
και που ο εθνική κυριαρχία της είναι αντικείμενο
καθημερινής έμπρακτης αμφισβήτησης φτάνει τελικά να
απελπίζεται όταν ένας τερματοφύλακας τρώει τα γκολ το
ένα μετά το άλλο είναι μια χώρα που πρέπει να σκεφτεί
εκ νέου τις προτεραιότητές της.

Η αληθινή εθνική ντροπή δεν είναι φυσικά αυτό που
συνέβη προχθές στο Καραϊσκάκη. Ούτε είναι το γεγονός
ότι τα τουρκικά κανάλια και οι εφημερίδες γελούν με
την Ελλάδα για ό, τι έγινε στο γήπεδο. Η αληθινή
εθνική ντροπή είναι ότι μια μπάλα δίνει το μέτρο της
αντίληψής μας για την εθνική αξιοπρέπεια, η οποία δεν
δείχνει να θίγεται όταν πραγματικά κινδυνεύει. Πότε
είδατε μια πορεία, μια διαμαρτυρία για τις παραβιάσεις
στο Αιγαίο, ή κόσμο στα κανάλια να υποφέρει;

Βέβαια, εδώ οφείλει να αναρωτηθεί κανείς ξανά για τον
ρόλο της πολιτικής, η οποία, όταν η Ελλάδα κέρδιζε
πριν από λίγα χρόνια τις ευρωπαϊκές δάφνες στην
Πορτογαλία υπερθεμάτιζε σύσσωμη στην ταύτιση της
μπάλας με την έκφραση της εθνικής υπερηφάνειας. Κι
εκείνοι οι λίγοι που προσπαθούσαν τότε να εξηγήσουν
ότι όλο αυτό συνιστά ένα βαθύ παρακμιακό λάθος, ήταν
για την πυρά… Θα πείτε «μα τα ίδια δεν συμβαίνουν κι
έξω; Μόνο στην Ελλάδα τρελαίνονται οι άνθρωποι και
προβάλλουν στην μπάλα όλη τους την εθνική ευαισθησία;»
Μπορεί και να συμβαίνουν – αν και όχι σε αυτό το
βαθμό. Και, κυρίως, ασφαλώς όχι με αυτή την ποιότητα:
η νίκη να είναι επιβεβαίωση και η ήττα καταστροφή. Η
νίκη είναι νίκη, η ήττα είναι ήττα. Αλλά, όλα αυτά,
είναι μπάλα. Ομως, ακόμα κι αν συνέβαινε το ίδιο
ειδικά στο θέμα της εθνικής υπερηφάνειας, η Ελλάδα δεν
θα έπρεπε να αναζητεί μαθήματα απ’ έξω. Εχει
πολύ μεγάλα και ισχυρά δικά της αποθέματα. Κι έχει και
απτούς κινδύνους που πρέπει να μάθει να τους μετρά. Κι
όσο το εθνικό φιλότιμο πληγώνεται (μόνον δε) από την
μπάλα, σημαίνει ότι κάτι δεν έχει καταλάβει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Προτεραιότητες… (Mika)
Εύκολα πράγματα…
1.Να σώσω την γη και τα παιδιά του κόσμου. Παιχνιδάκι…
2. Να έχω λιγότερο άγχος για να σώσω τουλάχιστον ότι και εάν σώζεται… Τουλάχιστον το άλλο μάτι μου… (?)
3.Να κάνω τον εαυτό μου καλύτερο και μέσα από αυτό όλους όσους είναι γύρω μου… ε καλά τώρα…
4.Να γίνω ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου, να αγοράσω όλη την περιοχή γύρω από τον Ελαιώνα στην Αθήνα, να τα ισοπεδώσω όλα και να φυτέψω δέντρα και ελαιόδεντρα…
5. Να είμαι και να κάνω τους γύρω μου ευτυχισμένους…
6.Να….
………
1000.Να ξανακοιτάζω και να ξαναελέγχω τις προτεραιότητες μου….
1001.Να….

Πυρπολημένοι αστυνομικοί, σφαγμένοι βάζελοι και μολότοφ για τις κρύες νύχτες του χειμώνα…

Το επίπεδο τον νεοελλήνων απαράμιλλο του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος φυλάτει Θερμοπύλες (Καραϊσκάκη-Λεωφόρο κτλ.) απο τους Πέρσες εισβολείς που μόνο με την προδοσία του Εφιάλτη-Διαιτητή, μπορούν να κερδίσουν. Ακόμα και τότε υπάρχει πάντα το τελευταίο οχυρό (The Last Stand) η Σαλαμίνα για να δώσουμε την μάχη. Ελλάς το μεγαλείο σου… Μετά τον εμφύλιο του 40 έρχεται ο εμφύλιος των πόλεων του 2000… Ο λόγος φυσικά οι επιλογές, που πολλές φορές δεν είναι επιλογές αλλά μια παράδοση, παράδοση στην ηλιθιότητα. Μεγάλωσα στην Αγ. Βαρβάρα, πάντα λίγο πιο κοντά στον Πειραιά, παρά στην Αθήνα… Φυσικά δεν θα μπορούσα να είμαι παρά Ολυμπιακός. Εάν μεγάλωνα στην Τούμπα θα ήμουν ΠΑΟΚ άντε Ηρακλής, ήμονυ πάντα Άρης στο μπάσκετ, λόγο Γκάλη και όλα αυτά επειδή απλά έτυχε… Όλα αυτά επειδή έτσι απλά έκανα. Και όλα αυτά αρκούν για να σε σφάξουν. Όλα αυτά αρκούν για να σε τσακίσουν. Ελλάς το μεγαλείο σου, έπρεπε να σφάξω τα μισά ξαδέλφια μου επειδή είναι βάζελοι, να ξεκοιλιάσω τον Τσοπάνη επειδή είναι Ηρακλής να μην μιλάω σε κανέναν… εάν δεν είναι Ολυμπιακός. Γαμώ τις ομάδες σας, γαμώ τον διαιτητή σας. Α, ρε τραβεστή Έλληνα οπαδέ, γαμώ την ομάδα σου…

Δεκαπέντε χιλιάδες και μία
στραβάδια απολύομαι
τριαντά τρία χρονάκια θητεία
στραβάδια απολύομαι

Όλο εμένανε σηκώνει
να πω μάθημα η δασκάλα
θα τη σφάξω σαν κουνέλι
και θα βγω να παίξω μπάλα

Κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα παντού
και τα μυαλά στα κάγκελα
του αόρατου εχθρού

Βούλγαροι, Βούλγαροι,
χανούμισσες βαζέλες
όλο το έθνος προσκυνάει
σώβρακα και φανέλες

Είμαστε η αδικημένη
γενιά του εξήντα
δίχως κατοχή και πείνα
χωρίς ρετσίνα

Τα μπούτια σου Μαρία
σκοπιά Κ.Ψ.Μ. αγγαρεία

Δεκαπέντε χιλιάδες και μία
στραβάδια απολύομαι
τριαντά τρία χρονάκια θητεία
στραβάδια απολύομαι

Μια ζωή παρουσιάστε
σαν εκπαιδευμένος σκύλος
εγώ δεν θα πάρω άλλο
φχαριστώ δεν είμαι φίλος

Γαμώ την φανέλα σου που προσκινάς. Πάντα πρέπει να προσκυνάς μια φανέλα. Οπαδική φανέλα ομάδας ποδοσφαίρου, κόμματος, ιδεολογίας.
Είναι περίεργο, οι καλύτεροι φίλοι μου είναι ΑΕΚ και ΠΑΟ παρόλο που είμαι Ολυμπιακός, κάνω παρέα με κομμουνιστές αλλά ποτέ δεν υπήρξα τέτοιος, από τους καλύτερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει είναι Βασιλικός παρόλο που σιχαίνομαι την Βασιλεία… Τα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται και οι όμοροι οπαδοί όμορφα σφάζονται… και όλα πνίγονται σε δίχρωμα κασκόλ…

Την επόμενη φορά που θα φορέσεις το χρυσό σου σταυρό για να εκφράσεις τα Θρησκευτικά σου αισθήματα αγάπης, ή την επόμενη φορά που θα φορέσεις το χρυσό σου δαχτυλίδι και ρολόι να θυμάσαι ότι για να το φοράς εσύ αυτό κάποιοι έχουν δώσει όχι μόνο την ζωή τους, αλλά πολύ περισσότερα. Εκεί το το αγέννητο μωρό μπορεί να γίνει τροφή για τους αντάρτες, εκεί που ο θάνατος είναι κάτι συνηθισμένο, η ανθρωποφαγία είναι συχνή και ο όρος κόλαση παίρνει σάρκα και οστά, εκεί αρχίζει ο κόκκινος κόσμος…

Συνέχεια κατηγορώ την τηλεόραση αλλά πρέπει να παραδεκτώ ότι υπάρχουν κάποια πράγματα σε αυτήν που είναι τόσο καλά, που απλά μερικές φορές μοιάζουν να υπερκαλύπτουν όλα τα άλλα. Οι Φάκελοι για παράδειγμα εδώ και χρόνια αποτελούν μια από τις πιο σοβαρές και σημαντικές ενημερωτικές εκπομπές της τηλεόρασης. Αλλά προσωπικά σε αυτήν που έχω αδυναμία είναι η εμπόλεμη ζώνη του Δανέζη. Χτες παρουσιάστηκε ένα πάρα πολύ καλό ντοκιμαντέρ με τον τίτλο «Κόκκινος Κόσμος». Πραγματικά, πραγματική ενημέρωση για θέματα που ο πολύς κόσμος δεν ξέρει. Το ντοκιμαντέρ παρουσιάστηκε και στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης μαζί με ένα άλλο του Δανέζη με τίτλο “Οι Σκλάβοι των Διαμαντιών”.

Το ντοκιμαντέρ “Κόκκινος κόσμος” καταγράφει έναν άγνωστο, στο ευρύ κοινό, πόλεμο στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, την πιο αιματηρή ένοπλη σύγκρουση που γνώρισε η ανθρωπότητα μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, που ξεκίνησε το 1998 και τερματίστηκε το 2003.
Το πολύτιμο μέταλλο που κρύβει στα σπλάχνα της η γη του Κονγκό χρηματοδότησε τον πόλεμο και τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, τις φυλές “Χέμα” και “Λεντού”.
Ο Σωτήρης Δανέζης αναζητά τα αίτια του εμφυλίου στα βάθη του “κόκκινου κόσμου”.
Οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ ταξιδεύουν στην επαρχία Ιτούρι και ακολουθούν δύο παιδιά στο εσωτερικό ενός παλιού Βέλγικου ορυχείου. Περπατούν πάνω από δύο χιλιόμετρα στις σκοτεινές και ετοιμόρροπες σήραγγες για να φθάσουν ως τον “κόκκινο κόσμο”, μια στοά από άργιλο που έχει καταρρεύσει πολλές φορές στο παρελθόν. Εκεί, παιδιά και ενήλικες, πάνω από 2.000 άνθρωποι, σκάβουν καθημερινά στη λάσπη και την πέτρα για μερικά ψήγματα χρυσού.
Μεταδόθηκε από το Mega χτες 27 Μαρτίου 2007.

Το δεύτερο ντοκιμαντέρ, που θα προβληθεί στο τμήμα του Φεστιβάλ Ελληνικό Πανόραμα – το οποίο δεν έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα – έχει τίτλο “Οι Σκλάβοι των Διαμαντιών” και πρόκειται για την πραγματική ιστορία των ματωμένων διαμαντιών της Σιέρα Λεόνε.
Μεταδόθηκε από το Mega το Δεκέμβρη του 2005.
Οι συγκρούσεις μεταξύ ανταρτών και κυβερνητικού στρατού τη δεκαετία του ’90 άφησαν πίσω τους πενήντα χιλιάδες νεκρούς και καταδίκασαν σε μια ακρωτηριασμένη ζωή πάνω από δέκα χιλιάδες ανθρώπους. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, αντάρτες, στρατός, παραστρατιωτικοί και μισθοφόροι έγιναν “σκλάβοι” των διαμαντιών. Μέχρι σήμερα, εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι της Σιέρα Λεόνε εξακολουθούν να ψάχνουν στη λάσπη για εκείνο το μοναδικό, πολύτιμο πετράδι που θα εκπληρώσει τις επιθυμίες και τα όνειρά τους. Δέσμιοι της λάμψης του, οι περισσότεροι, θα ψάχνουν μάταια για μια ολόκληρη ζωή.
Στο τμήμα Ελληνικό Πανόραμα συμμετέχουν, επίσης κατόπιν επιλογής, ελληνικά ντοκιμαντέρ, τα οποία όμως είτε έχουν ήδη προβληθεί σε άλλες διοργανώσεις, είτε έχουν διανεμηθεί εμπορικά.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το καλό και το κακό είναι άρρητα συνδεδεμένα. Χωρίς το ένα δεν υπάρχει και το άλλο. Αυτό ισχύει σχεδόν στα πάντα. Εάν δεν υπήρχε η έννοια του κακού δεν θα υπήρχε η έννοια του καλού και το αντίστροφο. Αυτές οι αντίθετες δυνάμεις ισχύουν στα πάντα στο σύμπαν και ισχύουν για να διατηρείται μια ισορροπία. Χωρίς του φτωχούς δεν θα υπήρχαν πλούσιοι. Χωρίς τους πλούσιους δεν θα υπήρχαν φτωχοί. Έτσι ήταν και έτσι θα είναι πάντα. Αυτό που δίνει αξία στους πλούσιους είναι η φτώχια κάποιων άλλων. Και όσο πιο πλούσιοι είναι κάποιοι τόσο πιο φτωχοί είναι κάποιοι άλλοι. Ετσι ήταν και έτσι θα είναι πάντα. Υπάρχει λόγος λοιπόν που οι πλούσιοι προσπαθούν να κάνουν τους φτωχούς, φτωχότερους γιατί αυτό δίνει μεγαλύτερη αξία σε αυτούς. Δεν θα μπορούσαν ποτέ οι πλούσιοι να επιτρέψουν να καλυτερέψουν τα πράγματα για τους φτωχούς γιατί αυτό θα τους έφερνε πιο κοντά άρα θα είχαν μικρότερη αξία. Δεν είναι κάτι περίεργο αυτό, είναι το «φυσικό» σε μια κοινωνία που η αξία κάποιου και το πόσο σημαντικός είναι καθορίζεται στο ποιος έχει το χρήμα. Σε παλιότερες εποχές ή ακόμα και τώρα όταν την αξία σε κάποιον την δίνει η γνώση, τότε αυτό τον κάνει να γίνει μυστικιστής. Γιατί πολύ απλά λίγοι πρέπει να έχουν την γνώση. Είχατε αναρωτηθεί γιατί;
Πριν από χρόνια έβλεπα τον Τζειμς Μποντ, ξέρετε αυτόν τον τύπο που γαμάει και δέρνει με τα σούπερ ρολόγια με λέιζερ και τα αυτοκίνητα που γίνονται υποβρύχια. Τότε εκείνο το επεισόδιο λεγόταν Gold Finger και είχε θέμα έναν τρελό που είχε στόχο το κεντρικό και μεγαλύτερο τότε θησαυροφυλάκιο των ΗΠΑ. Το θέμα όμως δεν ήταν ότι ήθελε ο τυπάκος να το κλέψει όπως θα περίμενε κάποιος, αλλά να του ρίξει πυρηνική βόμβα. Τρελός θα μου πείτε ήταν ότι ήθελε έκανε. Αμ δε… Μια χαρά μυαλό είχε ο τύπος. Απλά ήξερε αυτό που περιγράφω ποιο πάνω. Όσο πιο λίγο χρυσό θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τόσο μεγαλύτερη αξία θα έπαιρνε το χρυσό που είχε στην κατοχή του. Όλα καθορίζονται από την ζήτηση και την προσφορά. Όταν υπάρχει πολύ ζήτηση και λίγη προσφορά ξαφνικά είσαι περιζήτητος, απαραίτητος άρα και σπουδαίος. Όσο σε λιγότερα άτομα συγκεντρώνεται ο πλούτος τόσο πιο σημαντικός είναι αυτός ο κάποιος. Η αξία του στο χρηματιστήριο της αγοράς ανεβαίνει. Εάν οι φτωχοί γινόντουσαν λιγότερο φτωχοί, οι πλούσιοι δεν θα είχαν τόσο αξία, δεν θα ήταν τόσο μοναδικοί, δεν θα είχαν καμία αξία. Ο Δικαστή δεν θα είχε καμία ξαία εάν δεν υπήρχαν οι εγκληματίες, οι αστυνομικοί δεν θα είχαν καμία αξία, εάν δεν υπήρχαν ταραξίες, κουκουλοφόροι κτλ. Γενικά η ύπαρξη μιας ομάδας δίνει αξία και υπάρξη σε μια άλλη αντίθετη πάντα ομάδα. Εάν δεν υπήρχαν οι φτωχοί δεν θα υπήρχαν οι πλούσιοι.
Πρέπει λοιπόν να σκεφτούμε περισσότερο και πιο πολύπλοκα για το ποιος κάνει τι. Πρέπει να είμαστε πιο σκεπτικιστές σε αυτά που βλέπουμε και ακούμε.
Πως θα ενεργήσει κάποιος που έχει ένα σωρό χρήματα για το καλό του λαού; Ανεξαρτήτως ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν έχει ιδέα για το τι συμβαίνει στους φτωχούς, θα νοιαζόταν ποτέ πραγματικά για να το αλλάξει;
Πρέπει να είμαστε πιο σκεπτικιστές στην κατηγορηματική άρνηση μας ότι οι αστυνομικοί δεν είναι προβοκάτορες των διαδηλώσεων, γιατί εάν δεν υπήρχαν επεισόδια θα υπήρχε λόγος να υπάρχουν τα Ματ; Θα μπορούσαν να ζητήσουν αύξηση;
Πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί όταν λέμε ότι δεν υπάρχουν στοιχεία να καταδικαστούν κάποιοι. Γιατί χωρίς ελεύθερους εγκληματίες δεν θα υπήρχαν δίκες, τουλάχιστον όχι τόσο πολλές. Εάν δεν υπήρχαν παραβάτες δεν θα υπήρχαν «σωφρονιστικά» ιδρύματα.
Θα πρέπει να σκεφτούμε όλοι σοβαρά, εάν υπάρχει περίπτωση να αφήσουν οι πλούσιοι ποτέ να καλυτερέψει η ζωή και η εκμετάλλευση των φτωχών.
Χωρίς του κακούς θα μπορούσαμε να το παίζουμε καλοι;
Θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά ποια από τα κακά που συμβαίνουν γύρω μας θα ξεβόλευαν εμάς, γνωστούς μας, συγγενείς μας και μετά να αναλάβουμε την προσωπική μας ευθύνη σε όλα αυτά.

Ακούω τηλεόραση τον τελευταίο καιρό. Καλά διαβάσατε, ακούω, δεν βλέπω. Δεν μπορώ να δω. Ανακατεύομαι. Ακούω λοιπόν τηλεόραση και όταν θα καταφέρω να βλέπω ραδιόφωνο τότε θα έχω φτάσει σε ένα άλλο επίπεδο και δεν θα ξαναγράψω στο μπλογκ. Μιλάνε για χρήμα. Εκατομμύρια, δισεκατομμύρια ευρώ. Ακούω ότι ομόλογα πουλιούνται και αγοράζονται και ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω και πολλά. Το μόνο που καταλαβαίνω σίγουρα είναι ότι είμαι σε λάθος κανάλι. Γιατί δεν μπορεί να ακούω συνέχεις ομολογίες για εκατομμύρια ευρώ. Δεν έχω και δεν θα μπορούσα να έχω καμία σχέση εγώ με αυτά. Δεν θα μπορούσα να έχω καμία σχέση με εκατομμύρια. Είναι πολλά τα μηδενικά και δεν τα χωράει η τσέπη μου. Ή μάλλον εμένα μόνο μηδενικά χωράει η τσέπη μου. Που πας ρε Καραμήτρο με 800 ευρώ τον μήνα; Που πας; Βλέπεται τα μαθηματικά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι έγιναν από τους πλούσιους με σκοπό να καβαλήσουν τους «φτωχούς». Κάποιος που έχει έναν άσσο στην τράπεζα και ακολουθούν 6 μηδενικά είναι σε πολύ καλύτερη θέση από μένα που έχω έξι μηδενικά και ακολουθεί ένας άσσος. Μιλάμε για πολύ κουφάλες. Εάν ήταν τα μηδενικά που δίνουν αξία σε έναν τραπεζικό λογαριασμό θα ήμουν σε πολλή καλή θέση μια και μπορώ και διαθέτω πολλά από αυτά, αλλά τελικά έχει σημασία που έχεις τον άσσο. Γιατί αυτός που τον έχει μπροστά λέγεται πλούσιος ή εκατομμυριούχος ενώ αυτός που τον έχει από πίσω… Ξέρετε τι γίνεται με αυτόν που τον έχει από πίσω… σκύβει κιόλας για να πονέσει λιγότερο. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός που κοιτούσα τα πράγματα του πατέρα μου είχα βρει ένα χαρτονόμισμα που έλεγε απάνω ένα εκατομμύριο. Είχα καταχαρεί γιατί επιτέλους θα αγόραζα ότι ήθελα. Αλλά τελικά πάλι πήρα αυτά που θα συνήθιζα στο μέλλον να παίρνω. Και σας διαβεβαιώ ότι δεν ήταν τα βουνά. Αυτά ακόμα δεν τα εχω πάρει. Αντίθετα κάθε μέρα προσπαθούν να πάρουν πολλοί εμένα. Και κάθομαι ο μαλάκας να δω την Εθνική κάθε φορά που παίζει μήπως και καταφέρει και κερδίσει κανέναν αγώνα και χαρώ και λίγο. Λες και σαν σφυρίξει η λήξη δεν θα αρχίσει πάλι το σεξ. Αλλάζω κανάλι συχνά στην τηλεόραση, αλλά όλοι μιλούν για εκατομμύρια, μαζεύω τα ψιλά για να πάρω εισιτήριο. Μένω με την ελπίδα ότι αύριο θα με αφορά λίγο παραπάνω μια συζήτηση με πολλά μηδενικά.

Το παλιό τραύμα έχει αρχίσει να πονάει. Με κάνει να διπλώνομαι από τους πόνους και πολλές φορές με εμποδίζει μέχρι και να σκεφτώ. Δεν μπορώ να συγκεντρώσω την σκέψη μου σε κάτι. Δεν μπορώ να συγκεντρώσω τα συναισθήματα μου σε κάτι. Το παλιό τραύμα μου θυμίζει ότι είμαι αναλώσιμος και εγώ όπως οι άλλοι. Βασικά δεν έχω διαφορές από τους άλλους. Όσο και εάν προσπαθώ δεν έχω.
Αναρωτιόμουν εάν είμαι ο μόνος που σκέφτεται ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Αλλά όσο περνάει ο καιρός βλέπω ότι δεν είναι αλήθεια. Υπάρχουν πολλοί. Σε αυτό το συμπέρασμα είχα φτάσει βλέποντας ότι ουσιαστικά δεν αλλάζει τίποτα. Αλλά τελικά μόνο αυτό ήταν η αλήθεια όλα τα άλλα απλά μια παραπλάνηση. Γιατί όμως δεν αλλάζει αφού είμαστε τόσοι πολλοί; Μήπως οι άλλοι είναι περισσότεροι; Ή μήπως απλά δεν μπορεί να αλλάξει κάτι; Μπορεί να είναι ότι όλοι θέλουμε να αλλάξει κάτι αλλά όλοι προσπαθούμε σε μονάδες να το καταφέρουμε. Ή απλά ενδιαφερόμαστε να αλλάξει κάτι μόνο για εμάς. Ή απλά δεν μπορεί να αλλάξει. Εύχομαι να αλλάζουν τα πράγματα ακόμα από εμάς. Να μπορούν να αλλάζουν έστω και εάν δεν πάνε απαραίτητα προς το καλύτερο. Ίσως η δύναμη για να πάμε προς το καλύτερο να βρεθεί. Ίσως όχι. Δεν μου μένει πολύς χρόνος, πόσο ακόμα; 30, 40, 80 χρόνια; Ή μήπως μερικές μέρες, ώρες, λεπτά; Δεν το ξέρω. Ποιος το ξέρει. Ίσως τελικά προσπαθούμε να αλλάξουμε τα λάθος πράγματα. Να αλλάξουμε τα γύρω. Ενώ πρέπει να αλλάξουμε τα μέσα. Τα μέσα μας. Δεν νομίζω ότι μπορώ να αλλάξω τον κόσμο, αλλά μπορώ να αλλάξω το μέσα μου και εάν όλα τα μέσα μας αλλάξουν μπορεί να υπάρξει αλλαγή.

“Δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια
κούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό
Μεροδούλι ξενοδούλι δέρναν ούλοι οι αφέντες δούλοι
ούλοι δούλοι αφεντικό και μ’ αφήναν νηστικό
και μ’ αφήναν νηστικό

Ανωχώρι κατωχώρι ανηφόρι κατηφόρι
και με κάμα και βροχή ώσπου μου ‘βγαινε η ψυχή
Είκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
κι έχτισα στην εμπασιά του χωριού την εκκλησιά
του χωριού την εκκλησιά

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

Και ζευγάρι με το βόδι άλλο μπόι κι άλλο πόδι
όργωνα στα ρέματα τ αφεντός τα στρέμματα
Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ
για τ’ αφέντη το φαί

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο…

Koίτα οι άλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει
άλλος ήλιος έχει βγει σ’ άλλη θάλασσα άλλη γη

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο…”

Στην αναμονή…