mantri

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

===============================

Πριν από 15 χρόνια ένα πολύ αγαπημένο μου άτομο, η Μαντω, έφυγε και άφησε πίσω της ένα αγοράκι, Γ’ Λυκείου σήμερα.
Δεν ήταν λάθος διάγνωση ή παράλλειψη του γιατρού της, αλλά αυτό που λέμε “γραφτό”,μιας και ο καρκίνος την συνάντησε μόλις στα 30 χρόνια της…

Όταν όμως από λάθος ή ελλιπή ή,ή, ή…. διάγνωση επέρχεται τόσο γρήγορα και επώδυνα το Τέλος, τότε είναι χρέος και ανάγκη να γίνουμε μια γροθιά μπας και μετακινήσουμε έστω και ένα μικρό λιθαράκι από το Σύστημα του βολέματος και της απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής.

Αντιγράφω από εδώ
Δεν προσπαθούμε με κανέναν τρόπο να εκμεταλλευτούμε τον άδικο χαμό της Αμαλίας Καλυβινού. Θέλουμε απλά να δώσουμε μια συνέχεια στον αγώνα που εκείνη ξεκίνησε. Να ενημερώσουμε, να διαμαρτυρηθούμε και εν τέλει να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο σύστημα υγείας. Για όλους μας. Χωρίς φακελλάκια, χωρίς ιατρικά λάθη, χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες που μπορούν να κοστίσουν ζωές. Χωρίς όλα όσα η Αμαλία είχε τη δύναμη να καταγγείλει μέσα από τα κείμενα του blog της. Έστω και για λίγο, υπήρξαμε συνοδοιπόροι της. Εκείνη ήταν που μας έδειξε το δρόμο, αποδεικνύοντας ότι η φωνή μας μπορεί να ακουστεί. Δίνοντας μας την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Νομίζουμε πως γι’αυτό και μόνο, της οφείλουμε κάτι παραπάνω από ένα δάκρυ.

Έχει ήδη προταθεί η 1η Ιουνίου σαν ημέρα αφιερωμένη στην Αμαλία….

Συμμετάσχετε στο διάλογο εδώ.

Τελικά, όση καλή διάθεση και ψυχολογία έχεις εν’όψει κάθεμιάς εξόδου, τόσο ξενέρωμα τρως στην επιστροφή, ιδιαίτερα κάποιες τέτοιες μέρες “γιορτινές” (αργιών)…

Από το σάββατο το μεσημέρι το κλείσαμε επιτέλους το mantri και ανεβήκαμε βόρεια…
Δε θα έλεγα πως ήταν κάτι κανονισμένο, μιας και πάντα στα απρόβλεπτα (όσον αφορά τις εξορμήσεις) παίζουμε εδώ, αλλά με το που λέει ο Lykos ότι από την Αθήνα θ’ ανέβει στα Σέρρας , ε δεν μου άφηνε επιλογές να κάτσω στας κεντρικάς Ελλάδας.
Έτσι, το κλειδώσαμε και την κάναμε

Το καλύτερο στην όλη κατάσταση ήταν ότι η πόλη, μιας και ο καιρός το επέτρεψε, ήταν άδεια και μπορούσες άνετα να κινηθείς με το αυτοκίνητο χωρίς την κωλοκατάσταση του “ύστερου” παρκαρίσμαστος

Τελικά όλα κυλήσαν άψογα μέχρι το μεσημέρι της Δευτέρας (χθες) όπου έπρεπε να επιστρέψουμε.
Και επειδή ποτέ μα ποτέ δε πρόκειται να πάνε όλα κατ’ευχήν, στα Τέμπη ένα φορτηγό με μπύρες (η κάτι τέτοιο) ήταν η αιτία να χάσουμε δύο περίπου ώρες μπλοκαρισμένοι σε μια απίστευτη κίνηση…
Τι να πεις, δε λες τίποτα και απλά υπομένεις και περιμένεις.

Είμαι περίεργος να μάθω κατά τι ώρα έφτασε ο Θοδωρής στην Αθήνα, αλλά μάλλον στα comments πιο κάτω θα μας λύσει τας απορίας

Καλή (εργάσιμη) εβδομάδα να χουμε

Πλησιάζει η 21η Ιουνίου, μέρα που πραγματοποιείται η δίκη για το blogme.gr

Η παράθεση του link για τις υπογραφές που θα βοηθήσουν τον Αντώνη Τσιπρόπουλο να υπερασπίσει τον εαυτό του είναι ένα μικρό μέρος του καθήκοντος που νιώθω ότι πρέπει να κάνω. (άλλοι αυτό το link το θεωρούν ποινικό αδίκημα… )

Αν θέλετε πρώτα να μάθετε περισσότερα για την υπόθεση του blogme.gr κάντε κλικ εδώ.

Ένα ταπεινό ευχαριστώ από εμένα προς όλους όσους εργάστηκαν για τη δημιουργία του petition. Κάνατε την συμπαράσταση εκατοντάδων ανθρώπων πιο εύκολη.

copy-paste από τον Epikouro