mantri

«Απεύχομαι σε οποιοδήποτε γονιό να του τύχει αυτό που συνέβη σ’ εμάς, αλλά στην περίπτωση που βρεθεί στη θέση μας θα ήθελα να ακολουθήσει το παράδειγμά μας».

Πόση δύναμη ψυχής χρειάζεται για να μιλήσει ένας γονιός έτσι;

Δε ξέρω, αλλά θεωρώ πολύ ελπιδοφόρο το γεγονός ότι τελευταία πληθαίνουν οι δωρεές οργάνων.

Μέσα από την τραγικότητα της απώλειας ενός νέου ανθρώπου, κάποιοι γονείς αποφασίζουν να δώσουν ζωή σε άλλους συνανθρώπους τους.

Το δημιοσίευμα που διάβασα σήμερα στην Καθημερινή

είναι τόσο “επίπονο και τραγικό” αλλά και τόσο εύθυμο και ελπιδοφόρο…

Το παραθέτω αυτούσιο… (Με ένα αγαπημένο τραγούδι συντροφιά)

————————————————————————————–

Ο κ. Νικόλαος Βουλγαρέλης, 40 ημέρες μετά το θάνατο του 19χρονου γιου του Δημήτρη ο οποίος έπεσε θύμα τροχαίου στην Κρήτη όπου υπηρετούσε –ήταν έφεδρος αξιωματικός– και την απόφαση της οικογένειας να δωρίσει τα όργανά του, μιλάει στην «Κ» για τις δύσκολες στιγμές και το μεγαλείο της προσφοράς.«Μετά το ατύχημα, το παιδί νοσηλεύτηκε στο Βενιζέλειο νοσοκομείο. Εκεί ήταν που έδωσε τη μάχη για τη ζωή. Οι γιατροί έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να τον βοηθήσουν, να εξαντλήσουν και την τελευταία ευκαιρία». Η κατάσταση του Δημήτρη κρίθηκε μη αναστρέψιμη. Τότε ήταν που η μητέρα έλαβε τη μεγάλη απόφαση. Οπως επισημαίνει ο κ. Βουλγαρέλης, «έπιασε το χέρι του Δημήτρη, του ευχήθηκε καλό ταξίδι και, απευθυνόμενη στους γιατρούς, είπε “κάντε τις ενέργειες που πρέπει για να μη χαθεί κανένα όργανο”». Δεν ήταν μόνο η γενναία πράξη της μάνας, ήταν και η επιθυμία του ίδιου του δότη. «Μία ημέρα, σε ηλικία των 16 ετών, ο Δημήτρης μας έφερε να υπογράψουμε μια αίτηση για να γίνει δωρητής οργάνων. Η μητέρα του είχε αρνηθεί τότε λέγοντας “δεν μπορούμε εμείς να υπογράψουμε κάτι τέτοιο”! Στο νοσοκομείο όμως του έκανε το “τελευταίο του χατίρι”. Και θα επαναλάβω τη φράση που είπε η σύζυγός μου και άφησε άφωνους γιατρούς και προσωπικό στο Βενιζέλειο νοσοκομείο: “Ο μεγάλος πόνος μιας μάνας και ενός πατέρα που χάνουν το αγγελούδι τους μπορεί να δώσει μία μεγάλη χαρά σε κάποιους άλλους που κερδίζουν τον άνθρωπό τους”».

Ο Δημήτρης, μετά το θάνατό του, βοήθησε 8 συνανθρώπους του. «Εφυγε άδικα», σημειώνει ο κ. Βουλγαρέλης «αλλά άφησε κάτι πίσω του. Η αναγνώριση της πράξης αυτής από φίλους, γνωστούς, το προσωπικό του νοσοκομείου και τη μονάδα που υπηρετούσε, απαλύνουν τον δικό μας πόνο. Και με κάποιον τρόπο, ο γιος μας έμεινε στην αιωνιότητα: Χάρη στον Δημήτρη μία 60χρονη γυναίκα είδε το φως της. Είδε τα εγγόνια της για πρώτη φορά. Μία μητέρα με τρία παιδιά σώθηκε. Είναι ποτέ δυνατόν αυτή η μητέρα και τα παιδιά της να ξεχάσουν τον Δημήτρη μας;».