Μια μεγάλη εβδομάδα που κρατάει χρόνια όπως λέει και ο Ροΐδης στις εμμονές του… Χρόνια τώρα σταυρωνόμαστε κάθε μέρα, κάθε μέρα περνάμε τα πάθη, κάθε μέρα φοράμε το αγκάθινο στεφάνι, κάθε μέρα ανεβαίνουμε τον Γολγοθά και κάθε μέρα καρτερούμε την Ανάσταση…
Αλλά η Ανάσταση μοιάζει να είναι μακριά, η Ανάσταση μοιάζει να μην έρχεται ποτέ και κάθε μέρα κοιτάμε τον Βαραββά να φεύγει και τον Ιούδα να παίζει με τα ακροδάχτυλα του τα αργύρια μέσα στο πουγκί. Ζητάμε στον θεό να μην μας εγκαταλείψει και λίγο πριν το τέλος ζούμε ξανά και ξανά τον τελευταίο πειρασμό, πάνω στον Σταυρό. Και μπορεί κάθε μέρα να βρεθεί κάποιος να απλώσει χέρι να μας βοηθήσει αλλά δεκάδες άλλοι μας πετούνε πέτρες και βρισιές και χλεύη.
Δεν ξέρω εάν υπήρξε ο Χριστός ή εάν τελικά δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα παραμύθι, αλλά κοιτώντας γύρω μου είμαι σίγουρος για κάτι… Ότι κάθε μέρα ξανασταυρώνεται, αναμένοντας μια δεύτερη Ανάσταση…
Και το mantri είναι Λιακουρορθόδοξο
Kοινωνική οδύσσεια 
