mantri

Πως ονομάζεται κάποιος/κάποια που τον πηδάνε κάθε μέρα(εργαζόμενος), του παίρνουν τα λεφτά (φόροι) και του λένε τι πρέπει να φορέσει(γραβάτα, γόβες, κτλ); Πουτάνα;

… Η Χαρά της εργασίας…

Ποιες είναι η πιο φθηνές πουτάνες; Μα φίλες και φίλοι μου απλά κοιτάξτε τον καθρέφτη σας… Καθρέφτη, καθρεφτάκι ποια είναι η πιο μεγάλη πουτάνα; Μην περιμένεις να σου απαντήσει, αυτά τα κάνουν μόνο οι Αμερικάνικοι καθρέφτες στα παραμύθια… Εάν κοιτάξεις βαθιά μέσα στο είδωλο του καθρέφτη σου, εάν κοιτάξεις κατάματα, τότε θα δεις ότι ξέρεις ήδη την απάντηση… Τώρα όμως πρέπει να δικαιολογήσω το πιο φθηνή πουτάνα. Μα είναι εύκολο, έχεις δει τις τιμές που έχουν οι πουτάνες; Είναι δυνατό μια πουτάνα να πηδιέται για 8 ώρες την ημέρα, 5 ημέρες την εβδομάδα και να παίρνει 700; 800; 1500; Ευρώ? Και ξέρεις πολλές πουτάνες που να δουλεύουν 40 χρόνια; Εάν ξέρεις… τότε τι να σου πω πρέπει να τις επισκέπτεσαι πολύ συχνά και τα γούστα σου δεν είναι και τόσο…

Πάντως πρέπει να ομολογήσεις ότι έχεις τους καλύτερους νταβάδες. Εκτός ότι παίρνουν κάθε μήνα ένα μεγάλο ποσοστό από τα χρήματα που βγάζεις με το πρόσχημα ότι θα μπορέσεις να τα χρησιμοποιήσεις σε κάποια στιγμή (όταν γεράσεις), κάτι που ποτέ δεν γίνεται, σου παίρνουν κάθε τόσο άλλα τόσα κάθε Μάη, σε βάζουν να πληρώνεις κάθε χρόνο για κάθε τι που έχεις αγοράσει (σπίτι, αυτοκίνητο) και αφού τελικά για 40 χρόνια σε πηδάνε, τελικά σε πετάνε σαν ξεστημένη λεμονόκουπα και αυτό ήταν όλο.

Όλα αυτά βέβαια συνοδεύονται από τον κατάλληλο εξοπλισμό. Την κατάλληλη στολή. Όπως φοράνε οι πουτάνες ζαρτιέρες, εσώρουχα κτλ. Ετσι και εσύ είσαι υποχρεωμένος να φοράς ένα κωλόπανο στο λαιμό, το λένε γραβάτα, κουστούμι, πουκάμισο… οι γυναίκες πρέπει να φοράνε γόβες, να είναι βαμμένες, έχεις δει πουτάνα χωρίς βάψιμο; Να φοράνε ταγιέρ και καμία φορά να κάθονται και στο αφεντικό. Μάλιστα στα μεγάλα μπουρδέλα όπως είναι αυτά στην Αμερική, η γραβάτα είναι υποχρεωτική όλες τις ημέρες εκτός από την Παρασκευή, την οποία λένε free day… Αυτό είναι φίλες και φίλοι… Την Παρασκευή σε πηδάνε χωρίς γραβάτα… για να μπορείς να νοιώθεις ελεύθερος.

Και καλά έχω αποδεχτεί ότι είμαι πουτάνα του Κράτους. Εχω αποδεχτεί ότι κάνω σαν πουτάνα μια σύμβαση με κάποιο εργοδότη που ποτέ δεν τηρείται από το μέρος τους. Ας πούμε κάνω μια σύμβαση, που λέει ότι πρέπει να δουλεύω, 8 ώρες, να πληρώνομαι τόσα λεφτά και για κάθε επιπλέον ώρα θα πληρώνομαι έξτρα. Και τελικά τι παίρνω; Δουλεύω 10 ώρες, πολλές φορές δουλεύω Σάββατο (για να βγει η δουλειά) και δεν τα πληρώνομαι ποτέ. Εάν τύχει και κάποιος νταβάς με πληρώσει, ο μεγαλύτερος (κράτος) παίρνει το 50% και μετά από κάποιες ώρες το 75%…. Τα έχω δεχτεί όλα αυτά… Αλλά την γραβάτα δεν μπορώ να την καταλάβω. Δηλαδή, εκτός ότι με πηδάνε πρέπει να φοράω και αυτά που θέλουν?

Ένας χρόνος πέρασε, ένα χρόνος σε μερικές μέρες από την ημέρα που η Αμαλία Καλυβίνου άφησε μέσα σε ένα νοσοκομείο την τελευταία της πνοή και τους μπλόγκερ μαλάκες να συνειδητοποιούν την χρήση του μπλόγκιν. Ενας χρόνος μετά, είναι σαν να μην πέθανε ποτέ, όχι γιατί βρίσκεται σε ένα μπανεράκι μέσα στο μπλογκ μας, είτε επειδή την σκεφτόμαστε, αλλά γιατί τίποτα δεν άλλαξε. Γιατί τίποτα δεν αλλάζει ποτέ σε αυτό το μπουρδέλο. Έναν χρόνο μετά, οι ασθενείς έχουν την ίδια αντιμετώπιση, ένα χρόνο μετά τα φακελάκια συνεχίζουν να πηγαινοέρχονται. Σε μερικές ημέρες, θα βρεθούν κάποιοι που θα θυμηθούν την απώλεια της, θα γράψουν κανένα κείμενο και αυτό είναι όλο. Και δεν είναι ότι δεν θα το γράψουν από καρδιάς το μήνυμα, δεν είναι ότι δεν θα την θυμηθούν με αγάπη, αλλά πόσες φορές θα αναγκαστούμε να την “προδώσουμε” με ένα φακελάκι μέσα σε ένα νοσοκομείο; Ένας χρόνος πέρασε από τότε που η Αμαλία έφυγε. Που έφυγε η κοπέλα που κατάφερε να γίνει διάσημη μέσα σε τόσο λίγο χρόνο γιατί πολύ απλά έλεγε αυτό που όλοι ξέρουμε, ένας χρόνος από τότε που απέδειξε ότι όταν είσαι αγωνιστής, είσαι μέχρι το τέλος… Και με πόνο αναρωτιέμαι… Και τι άλλαξε;