Γιατί λοιπόν mantri;

Ιδού η απορία που λέει και το ρητόν…

Αφορμή η πρόσκληση από το astropeleki για να πούμε τους λόγους που εβαπτίσθει το παρόν μπλόγκιον, ούτως…

Μάλλον σε ανύποπτο χρόνο το χουμε ξαναπεί, αλλά (συνεχίζοντας τα ρητά), επανάληψις εστί μήτηρ πάσης μαθήσεως (και ουχί μαλακίας)…

Πάνε κοντά τρία χρόνια που πρωτοσυναντηθήκαμε με τον lyko, σε έναν άλλο διαδικτυακό χώρο, όπου ανταλλάσουμε απόψεις για διάφορα θέματα…

Έτσι, η δημιουργία ενός ιστολογίου ήρθε μία μέρα σκοτεινή (με τη βρόχα να πέφτει καρεκλωδώς), όταν πρότεινα στον έτερο εκάτερο να γράφουμε από κοινού ό,τι κατεβάζειν η κουρούπαν

Δεν υπήρξε καμία στιγμή το ενδεχόμενο να βαπτισθεί αλλιώς ο παρόν χώρος, αν και η αρχική σελίδα που έψαξα ήταν το mantri.wordpress.com (για να’ ναι περισσότερο “δίκαιο” ,) αλλά κάποιος άλλος μας πρόλαβε, οπότε η σελίδα είναι αυτή που βλέπετε στην navigation toolbar σας

Πιστεύω πως και τα ονόματα αποτυπώνουν και τον χαρακτήρα μας εδώ μέσα

Το γιατί, να τα εξηγήσει ο wolf, πολλά έγραψα…

Α, στην πορεία μπήκε μαζί μας και το μαύρο πρόβατο, το φιλαράκι μας από τη Θεσσαλονίκη, αλλά από τότε που την έκανε για την Τσύπρον, ένεκα έρωτος κεραυνοβόλου, παράτησε και το mantri και τα πασχάλια…

Πάσα δια την συνέχειαν στον coach, στο δεξί μπακ, στον Βρασίδα, στον Δάσκαλο και σε όποιον άλλο γουστάρει να συνεχίσει την μπλογκοαλυσίδα…

update…………………………………

Lykos…

Σε ένα άλλο θέμα πρέπει να πω ότι ο Tsopanis λέει ψέματα. Λέει ότι δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ και αυτό από την δική μου μεριά είναι ψέμα. Συναντηθήκαμε και μάλιστα πάρα πολλές φορές. Περισσότερες από όσες θα περίμενε κάποιος. Μπορεί να μην έχουμε πιει ποτέ καφέ, μπορεί να μην έχουμε πιει ποτέ ρακές… αλλά έχουμε συναντηθεί πολλές φορές σε κάτι μέρη που πολλοί θα ήθελαν να συναντηθούν. Σε κάτι μέρη, έξω από το φυσικό, πέρα από το υλικό, εκεί που οι απόψεις συναντιούνται, μονομαχούν συμφιλιώνονται και περπατούν παράλληλους δρόμους. Και αυτές οι συναντήσεις είναι πολύ πιο σημαντικές. Γιατί μπορεί να είσαι δίπλα σε κάποιον για μια ζωή, να πίνεις καφέ, να πίνεις ποτά… και να καταλάβεις ότι ποτέ δεν συναντήθηκες μαζί του.

Αυτή η διαφορά του πως βλέπουμε τα πράγματα, είναι η διαφορά ανάμεσα σε μένα και τον Tsopani. Αυτή είναι η διαφορά του ανθρώπου, η διαφορά της οπτικής. Και αυτή ήταν για μένα ο σπόρος για να γίνει το mantrι…

Το όνομα του είναι αυτό, γιατί δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι όλοι γύρω μου, όσο ελεύθεροι και εάν το έπαιζαν, όσο και δημοκρατικοί και εάν ήθελαν να λέγονται, δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να φτιάχνουν μαντριά για να κλείνουν τις ζωές τους, τις ιδέες τους, τα θέλω τους. Σε μαντριά έκλειναν τους εαυτούς τους, σε μαντριά προσπαθούσαν να βάλουν τους άλλους. Και όποιος δεν έμπαινε σε αυτά τα κουτιά, σε αυτά τα μαντριά ήταν το μαύρο πρόβατο, δεν ήταν μέλος της αγέλης. Είχαν καταφέρει και όλη τους η ζωή, είχε γίνει ένα σύνολο από μικρά, μικρά κουτάκια τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο. Κουτάκια-μαντριά για να κοιμίσουν τις ανασφάλειες τους σαν τα πρόβατα αφήνοντας ένα τσοπάνη να τους κουμαντάρει και ένα λύκο για να εξασφαλίζει την ψευδαίσθηση, ότι μέσα στα μαντριά που έφτιαξαν θα παραμένουν ασφαλής…

Γιατί τα πρόβατα “χρειάζονται” τα μαντριά, τα κάγκελα, τους τσοπάνηδες για να νοιώθουν ασφαλείς… και τους λύκους για να δικαιολογούν την ύπαρξη των φόβων και των φυλακών-μαντριών που έφτιαξαν και μπήκαν μέσα…