Τρόμος. Μόνο αυτό μπορώ να σκεφτώ. Είναι πραγματικά να πιάνεις το κεφάλι σου και να χτυπάς τον τοίχο. Αλήθεια έχετε ακούσει για τα καλοκαιρινά σχολεία;
Πολύ ωραίο αυτό, ε?
Δεν νομίζω…
Αναρωτήθηκα τι κάνουν τα παιδιά στο σχολείο καλοκαιριάτικα. Τι κάνουν μέσα σε ένα δημοτικό σχολείο άραγε;
Ρώτησα και έμαθα…
Κάνουν πάρα πολλά πράγματα, κάνουν θεατρικές ομάδες, κάνουν χειροτεχνίες, τους μιλάνε για διάφορα θέματα…
Αλλά έμαθα επίσης ότι μερικές φορές, οι άνθρωποι που τα συναντούν είναι του δήμου… Εεεε, καλά και τι έγινε; Έτσι σκέφτηκα και εγώ. Τι έγινε που κάθε μικρό παιδί έρχεται σε επαφή με κάθε άσχετο, που δεν είναι απαραίτητα γονιός, που δεν είναι απαραίτητα φυσιολογικός, που δεν είναι απαραίτητα ικανός για να έρθει σε επαφή με ένα παιδί.
Τι και εάν σε αυτά τα καλοκαιρινά σχολεία πάνε παιδιά κάθε λογής, παιδιά από οικογένειες καλές, αγαπημένες και από άλλες, όχι τόσο καλές και όχι τόσο αγαπημένες. Τι και εάν κάποια από αυτά τα παιδιά, μπορεί να έχουν περιστατικά βίας στο σπίτι τους, ή να μην έχουν και τους δύο τους γονείς. Πάει ο υπάλληλος του δήμου και καθαρίζει…
Τους μιλάει για διάφορα θέματα, προσπαθεί να τα βάλει σε τάξη… Και αλήθεια πως βάζει ένας υπάλληλος του δήμου σε τάξη 10 παιδιά από διαφορετικές οικογένειες; Πως τα κάνει να ησυχάσουν όταν δεν έχει παιδιά, όταν δεν έχει εκπαιδευτεί για κάτι τέτοιο; Αλήθεια πως τους μιλάει και τι μηνύματα τους δίνει;
Καπου, κάπως, κάποτε άκουσα ας πούμε ότι ένας από αυτούς τους τύπους, είπε σε ένα παιδί από μια οικογένεια που δεν θα έλεγα ότι δίνει και πολύ σημασία στον παιδί τους, έλα σπασικλάκι… ή μήπως ήταν έλα μπούφε; Ή μήπως όπως τον φώναζαν τα υπόλοιπα παιδιά περιπαικτικά (επειδή φορούσε χοντρά γυαλιά), έλα κουκουβάγια; Έχει σημασία, πως ακριβώς τον είπε;
Αλήθεια πόσοι από εμάς είχαμε δεχτεί ή είχαμε δει άλλα παιδιά της ηλικίας μας να τα φωνάζουν με διάφορα περιπαικτικά ονόματα; Πόσο ωραία νοιώθαμε; Πόσο πιο δύσκολο είναι αυτό για ένα παιδί που αντιμετωπίζει προβλήματα στο σπίτι κάτι τέτοιο; Μάλλον λίγο πιο δύσκολο από όλους εμάς που έτυχε να είμαστε από “καλά” σπίτια. Πόσο πιο οδυνηρό είναι για ένα παιδί, όταν ακούει κάθε μέρα, όλη μέρα τέτοια περιπαικτικά σχόλια, για να γελάνε οι άλλοι, να τα λέει ένας μεγάλος και να ξεσπάει γύρω από το παιδί χάχανος από τους συμμαθητές του; Πόσο ισοπεδωτικό μπορεί να είναι αυτό για ένα παιδί που δεν μπορείς να πεις ότι έχει την προσοχή που του χρειάζεται από το σπίτι του; Τι μηνύματα εκλαμβάνει αυτό το παιδί για τον εαυτό του;
Τι μηνύματα εκλαμβάνουν τα υπόλοιπα παιδιά, εάν ένας μεγάλος (μεγάλος πολλές φορές είναι συνδεδεμένος με το σωστό) χρησιμοποιεί προσβλητικά σχόλια, να το πω; περιπαικτικά σχόλια να το πω; Δεν γαμιέται όπως και να το πω το ίδιο είναι. Μήπως τα υπόλοιπα παιδιά το εκλαμβάνουν σαν κάτι σωστό; Μήπως αυτό τα ενθαρρύνει;
Αλλά τι κάθομαι και λέω τώρα…ε ; Για σχολεία, παιδιά, προβλήματα… δεν γαμιέται… παιδί είναι θα το ξεπεράσει… θα το ξεπεράσει; Και αλήθεια ξέρετε τι κάνουν τα παιδιά σας, τα ανίψια σας, τα ξαδέλφια σας στο σχολείο; Ξέρετε τι μηνύματα παίρνουν από ποιους και ποιος τους έχει βάλει εκεί;
Και το mantri είναι Λιακουρορθόδοξο
Kοινωνική οδύσσεια 
