Από της 4 εώς της 6 Ιουλίου στο πάρκο Γουδή γινόταν μια γιορτή για να ακουστούν δυνατά όσοι και όσες δεν έχουν φωνή: Οι μετανάστες και οι μετανάστριες, οι πρόσφυγες, οι ομοφυλόφιλοι και οι λέσβιες, οι φυλακισμένοι, οι ψυχικά πάσχοντες, οι επισφαλείς και οι άνεργοι, οι νέες και οι νέοι.
Μια γιορτή για όσους θέλουν να φωνάξουν ενάντια στη σιωπή που τους επιβάλλεται. Μια διαδήλωση για όσους τους πνίγουν τα σύνορα στο Αιγαίο ή την Ομόνοια, στην οικοδομή ή το άσυλο. Μια μάζωξη όσων δεν θέλουν πια να ζουν χώρια, ο καθένας για τον εαυτό του.
Και αυτό ακριβώς το ένοιωσα… μια μάζωξη όσων δεν θέλουν πια να ζουν χώρια, ο καθένας για τον εαυτό του, αλλά μαζί, γιατί έχουμε πιο πολλά που μας ενώνουν παρά που μας χωρίζουν…
O σύλλογος Καποέιρα «Senzala», έχει ως σκοπό τη γνωστοποίηση και διάδοση της τέχνης της Καποέιρα σε όλες της τις εκφάνσεις. Με έναν απλό ορισμό, η Καποέιρα πέρα από μια κοινωνική και πολιτισμική εκδήλωση, είναι μια πάλη καμουφλαρισμένη σε χορό, συνοδεία τραγουδιού και μουσικής.
Σύμφωνα με μία από τις αναρίθμητες εκδοχές, δημιουργήθηκε πριν από 400 χρόνια από αφρικανούς σκλάβους στη γη της Βραζιλίας, ως μέσο προσωπικής άμυνας και κοινωνικής και πολιτισμικής αντίστασης κατά του συστήματος της δουλείας, που είχε επιβληθεί από την πορτογαλική μητρόπολη.
Πήγα το Σάββατο, την δεύτερη δηλαδή μέρα του Φεστιβάλ και ήταν πολύ όμορφα. Εκατοντάδες άνθρωποι από όλες τις μεριές της γης που ζουν στην Ελλάδα ήταν εκεί. Από την Γκάνα, της Φιλιππίνες, την Νούβια, του Περού, του Πακιστάν, Κονγκό, Νιγηρία, Αγκόλα και ένα σωρό ακόμα κράτη από την Αφρική κυρίως αλλά και όλο τον κόσμο. Είχαν πάγκους, που προσέφεραν σε χαμηλές τιμές είδη από τα κράτη τους, ρούχα, καπέλα, στολίδια, διακοσμητικά, φαγητά, γλυκά…
Είχαν θεατρικές παραστάσεις, έπαιζαν πολύ μουσική, χόρευαν, τραγουδούσαν, έτρωγαν, διασκέδαζαν, προβληματιζόντουσαν, άκουγαν ομιλίες, αντάλλασαν απόψεις… Ήταν μια γιορτή από ανθρώπους, για τους ανθρώπους, την διαφορετικότητα τους, τον πολιτισμό τους, την κουλτούρα τους… Ηταν ωραία…
Θεατρική παράσταση “ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΝΑΙ- ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΧΙ” έργο του Μ. Μπρεχτ, απο την ομάδα 18 μποφωρ, που δημιουργήθηκε πέρσι από άτομα που έχουν τελειώσει το πρόγραμμα απεξάρτησης του θεραπευτικού κέντρου 18 άνω.
Και το mantri είναι Λιακουρορθόδοξο
Lykos είπε,
Ιουλίου 7, 2008 @ 1:28 μμ
Συγνώμη που τα βίντεο δεν είναι πολύ καλά, αλλά βλέπετε είναι απο φωτογραφική μηχανή… Ελπίζω όσοι πήγαν να πέρασαν καλά και όσοι δεν πήγαν να το σκεφτούν για το επόμενο φεστιβαλ…
efhbos είπε,
Ιουλίου 7, 2008 @ 5:10 μμ
Έχω ήδη αναρτήσει ένα post με αφίσες και ένα video με τους “Soul Real Brass Band” και πρόκειται να αναρτήσω αλλό ένα video απο τους χώρους του φεστιβάλ, εφ’ όσον πρώτα το επεργαστώ, μια απο τις επόμενες μέρες.
http://efhbos.wordpress.com/
tsopanis είπε,
Ιουλίου 7, 2008 @ 6:32 μμ
Πέθανε και ο Κανέλλος ρε γαμώτι… http://plagal.wordpress.com/2008/07/06/kanellos/
astropeleki είπε,
Ιουλίου 8, 2008 @ 9:02 μμ