Έβγαλε λέει νέο δίσκο ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου… Και αναρωτιέμαι… Γιατί; Γιατί Βασίλη μου, μας το κάνεις αυτό; Γιατί το κάνεις στον εαυτό σου;
Πως είναι δυνατόν, να πηγαίνεις από Άσιμο (Ο Σάλιαγκας κι ο Μάλιαγκας , Αγαπάω κι αδιαφορώ, Θα Νικήσουμε {Venceremos} Πιάστηκα σχοινί κορδόνι, Καταρρέω, Θα ‘ρθω να σε βρω), Λοΐζο & Ρασούλη (Χαράματα Ομόνοια, Σ ακολουθώ, Ντύθηκες Μακρυγιάννης τις αποκριές) , Καρυωτάκη & Θεοδωράκη (Πρέβεζα, Υποθήκαι, Δημόσιοι υπάλληλοι, Για τη ζωή σου που μου ‘λεγες, Πάρε τα δώρα, Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων, Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ’ όνειρό μου, Η νύχτα μας εχώρισαν, Δρόμος, Αγάπη, Μπρούτζινος γύφτος, Όλα τα πράγματά μου) , Νικολακοπούλου (Δεν Υπάρχω, Πριν το τέλος) τον Θάνο Μικρούτσικο & Καββαδία (Σταυρός του Νότου), Χατζηνάσιο, Σαββόπουλο και… και… και… να πέφτεις στον Μεσημέρη και στον κάθε Μεσημέρη?…
Πως είναι δυνατόν να τραγουδάς…
Βατόμουρα, βατόμουρα, για σένα έχω όνειρα…
Ματάκια μου παμπόνηρα;
Όταν τραγούδαγες…
Τράβα λίγο τη κουρτίνα να με δεις
έγινα διάδρομος για στρατιωτικά αεροπλάνα
Και το μυαλό μου, αποθήκη, για ραδιενεργά κατάλοιπα…
Μέτρα ασφαλείας πήρανε, για την αναπνοή μου
και σε πολυεθνικό μονόδρομο, το μέλλον μου δώσαν αντιπαροχή…
Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για ‘μένα χωρίς εμένα…
ή μήπως θα πήγαινε καλύτερα το ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ… για ένα κουστούμ για ένα κουστούμ…;
Βατόμουρα, Βατόμουρα, η κατρακύλα έχει όρια… Ξέρω ότι δεν υπάρχουν πια δημιουργοί, ξέρω ότι δεν βγαίνουν τραγούδια όπως παλιά… αλλά μερικές φορές καλύτερα να σωπαίνεις παρά να τραγουδάς… Θυμάμαι… Ναι θυμάμαι… πέρασαν χρόνια και λέω να ξανακούσω λίγο Παπακωνσταντίνου… Αυτόν τον τύπο που εμφανίζεται στις t.v. δεν τον ξέρω…
Και το mantri είναι Λιακουρορθόδοξο
