Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός καθόμουν μπροστά στην τηλεόραση τα απογεύματα και έβλεπα μπροστά στα μάτια μου έναν ολόκληρο κόσμο να γεννιέται μέσα από σκιές. Σκιές αλλιώτικες που δεν φοβόμουν, που δεν με τρόμαζαν, σκιές από το μακρινό παρελθόν μιας Ελλάδας που πια δεν υπάρχει, μιας Ελλάδας που δεν βρίσκω πουθενά. Θυμάμαι τον πατέρα μου να ανοίγει το παλιό πικ-απ και βγάζοντας από την χάρτινη φθαρμένη θήκη τον παλιό δίσκο να τον ακουμπήσει πάνω του, όλα τα παιδιά να μαζευόμαστε γύρω του και να κάνουμε ησυχία περιμένοντας να ακούσουμε τον Καραγκιόζη να τσακώνεται με τον Νίονιο και τον Μπαρμπα Γιώργο να βάζει τα πράγματα στην θέση τους. Αυτή η φωνή με σημάδεψε χρόνια, αυτή η φωνή με ακολούθησε χρόνια. Έχει γίνει ένα κομμάτι από εμένα και εγώ ένα κομμάτι από αυτή. Μέσα της άκουσα όλα τα μαγικά, μέσα τις ένιωσα το μεγαλείο του να είσαι απλός, ένα μεγαλείο που πολλοί το τσάκισαν, το ποδοπάτησαν και το ποδοπατούν κάθε μέρα. το ποδοπατούν κάθε μέρα ώσπου έφτασα στο σημείο μερικές φορές να το βάλω σε τέταρτη μοίρα, μα ποτέ δεν λησμόνησα. Ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας έφυγε σήμερα. Μα το έχω μέσα στην καρδιά μου, κρυμμένο φυλακτό. Θα το έχω μέσα στην καρδιά μου, κρυμμένο θησαυρό.Ένα κομμάτι της ζωής μου που αγαπώ και που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Και το mantri είναι Λιακουρορθόδοξο
Kοινωνική οδύσσεια 
