3 χρόνια πριν είχα γράψει κάποιες σκέψεις με τον τίτλο: 28 Οκτωβρίου 1940 ένας πόλεμος που δεν κερδίσαμε ποτέ. Μια Ελευθερία που προδώσαμε. Δυστυχώς μέσα σε 3 χρόνια ο τίτλος δικαιώθηκε τόσο πολύ που πραγματικά σαν τον διαβάζω σαστίζω… 28η Οκτωβρίου 1940 η μέρα, μάλλον η νύχτα που είπαμε ΟΧΙ. Με κεφαλαία θυμάμαι το έγραφαν στις εορταστικές αφίσες του σχολείου… ΟΧΙ… όχι κυρίες και κύριοι, όχι. Όχι δεν κερδίσαμε ποτέ αυτό τον πόλεμο. Όχι ποτέ δεν είδαμε αυτή την χώρα ανεξάρτητη και ελεύθερη. Και τώρα πια γίνεται και επίσημα ή μάλλον μας το παρουσιάζουν… Εμείς οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων που πολεμήσαμε για την ελευθερία, την δημοκρατία, την πατρίδα μας, χάνουμε κατά κράτος τον πόλεμο έστω και μετά από 71 χρόνια… Σαν τον καρκίνο που βγήκε, μεγάλωσε και εξαπλώθηκε μέσα μας, έκανε δεκάδες μεταστάσεις και διαγνώστηκε λίγο πριν την τελευταία πνοή. Ετσι χάσαμε αυτό τον πόλεμο, τυφλοί να δούμε τον εχθρό που ήταν εντός των πυλών. Έτσι χάσαμε και τώρα νικημένοι το μόνο που περιμένουμε είναι ένα θαύμα εξ ουρανού στο κρεβάτι του πόνου. Μπήκαν στην πόλη εχθροί και εμείς γελούσαμε την πρώτη μέρα, όπως κάθε μέρα… Και τώρα μας στέρεψαν τα γέλια, μα και τα δάκρια. Μπορούμε απλά να περιμένουμε στο κρεβάτι του πόνου, τον θάνατο. Ή να σηκωθούμε με όσες δυνάμεις μας έχουν απομείνει και να κάνουμε αυτό που πάντα κάναμε. Κάτι απροσδόκητο και εκτός λογικής. Κάτι που θα αξίζει όπως κάθε φορά να μνημονευτεί στο μέλλον, όπως τόσα και τόσα από το παρελθόν, όταν η ελπίδα έμοιαζε να έχει χαθεί και το τέλος ήταν κοντά. Το τέλος είναι κοντά. Ο θάνατος είναι κοντά. Δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθούμε. Πότε θα το καταλάβουμε άραγε αυτό; Πότε θα καταλάβουμε ότι αυτό το γαμημένο πράγμα που ζούσαμε ως τώρα έχει τελειώσει και όλα όσα όνειρα κάναμε είναι νεκρά μέσα στα πλαίσια που τα κάναμε. Δεν υπάρχει κάτι να χάσουμε, γιατί τα έχουμε χάσει όλα. Και όταν τα χάνεις όλα και δεν έχεις τίποτα να χάσεις ακόμα σου μένει ένα μόνο πράγμα. Να τα κάνεις όλα.
