mantri

Η καλύτερη Εθνική Μπάσκετ όλων των εποχών, πάει Ολυμπιακούς… Και πολύ χαίρομαι που την βλέπω να παίζει….

Ο Lykos αλλάζει σιγά, σιγά, μέσα στο σκοτάδι…κι έτσι αθόρυβα κι αποφασιστικά, μετατρέπεται σε σκιά και σας λέει

άντε να φεύγω τώρα

είναι η ώρα

και ίσως σας ξαναδώ.

Αντίο.

Τρόμος. Μόνο αυτό μπορώ να σκεφτώ. Είναι πραγματικά να πιάνεις το κεφάλι σου και να χτυπάς τον τοίχο. Αλήθεια έχετε ακούσει για τα καλοκαιρινά σχολεία;

Πολύ ωραίο αυτό, ε?

Δεν νομίζω…

Αναρωτήθηκα τι κάνουν τα παιδιά στο σχολείο καλοκαιριάτικα. Τι κάνουν μέσα σε ένα δημοτικό σχολείο άραγε;

Ρώτησα και έμαθα…

Κάνουν πάρα πολλά πράγματα, κάνουν θεατρικές ομάδες, κάνουν χειροτεχνίες, τους μιλάνε για διάφορα θέματα…

Αλλά έμαθα επίσης ότι μερικές φορές, οι άνθρωποι που τα συναντούν είναι του δήμου… Εεεε, καλά και τι έγινε; Έτσι σκέφτηκα και εγώ. Τι έγινε που κάθε μικρό παιδί έρχεται σε επαφή με κάθε άσχετο, που δεν είναι απαραίτητα γονιός, που δεν είναι απαραίτητα φυσιολογικός, που δεν είναι απαραίτητα ικανός για να έρθει σε επαφή με ένα παιδί.

Τι και εάν σε αυτά τα καλοκαιρινά σχολεία πάνε παιδιά κάθε λογής, παιδιά από οικογένειες καλές, αγαπημένες και από άλλες, όχι τόσο καλές και όχι τόσο αγαπημένες. Τι και εάν κάποια από αυτά τα παιδιά, μπορεί να έχουν περιστατικά βίας στο σπίτι τους, ή να μην έχουν και τους δύο τους γονείς. Πάει ο υπάλληλος του δήμου και καθαρίζει…

Τους μιλάει για διάφορα θέματα, προσπαθεί να τα βάλει σε τάξη… Και αλήθεια πως βάζει ένας υπάλληλος του δήμου σε τάξη 10 παιδιά από διαφορετικές οικογένειες; Πως τα κάνει να ησυχάσουν όταν δεν έχει παιδιά, όταν δεν έχει εκπαιδευτεί για κάτι τέτοιο; Αλήθεια πως τους μιλάει και τι μηνύματα τους δίνει;

Καπου, κάπως, κάποτε άκουσα ας πούμε ότι ένας από αυτούς τους τύπους, είπε σε ένα παιδί από μια οικογένεια που δεν θα έλεγα ότι δίνει και πολύ σημασία στον παιδί τους, έλα σπασικλάκι… ή μήπως ήταν έλα μπούφε; Ή μήπως όπως τον φώναζαν τα υπόλοιπα παιδιά περιπαικτικά (επειδή φορούσε χοντρά γυαλιά), έλα κουκουβάγια; Έχει σημασία, πως ακριβώς τον είπε;

Αλήθεια πόσοι από εμάς είχαμε δεχτεί ή είχαμε δει άλλα παιδιά της ηλικίας μας να τα φωνάζουν με διάφορα περιπαικτικά ονόματα; Πόσο ωραία νοιώθαμε; Πόσο πιο δύσκολο είναι αυτό για ένα παιδί που αντιμετωπίζει προβλήματα στο σπίτι κάτι τέτοιο; Μάλλον λίγο πιο δύσκολο από όλους εμάς που έτυχε να είμαστε από “καλά” σπίτια. Πόσο πιο οδυνηρό είναι για ένα παιδί, όταν ακούει κάθε μέρα, όλη μέρα τέτοια περιπαικτικά σχόλια, για να γελάνε οι άλλοι, να τα λέει ένας μεγάλος και να ξεσπάει γύρω από το παιδί χάχανος από τους συμμαθητές του; Πόσο ισοπεδωτικό μπορεί να είναι αυτό για ένα παιδί που δεν μπορείς να πεις ότι έχει την προσοχή που του χρειάζεται από το σπίτι του; Τι μηνύματα εκλαμβάνει αυτό το παιδί για τον εαυτό του;

Τι μηνύματα εκλαμβάνουν τα υπόλοιπα παιδιά, εάν ένας μεγάλος (μεγάλος πολλές φορές είναι συνδεδεμένος με το σωστό) χρησιμοποιεί προσβλητικά σχόλια, να το πω; περιπαικτικά σχόλια να το πω; Δεν γαμιέται όπως και να το πω το ίδιο είναι. Μήπως τα υπόλοιπα παιδιά το εκλαμβάνουν σαν κάτι σωστό; Μήπως αυτό τα ενθαρρύνει;

Αλλά τι κάθομαι και λέω τώρα…ε ; Για σχολεία, παιδιά, προβλήματα… δεν γαμιέται… παιδί είναι θα το ξεπεράσει… θα το ξεπεράσει; Και αλήθεια ξέρετε τι κάνουν τα παιδιά σας, τα ανίψια σας, τα ξαδέλφια σας στο σχολείο; Ξέρετε τι μηνύματα παίρνουν από ποιους και ποιος τους έχει βάλει εκεί;

Έβγαλε λέει νέο δίσκο ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου… Και αναρωτιέμαι… Γιατί; Γιατί Βασίλη μου, μας το κάνεις αυτό; Γιατί το κάνεις στον εαυτό σου;

Πως είναι δυνατόν, να πηγαίνεις από Άσιμο (Ο Σάλιαγκας κι ο Μάλιαγκας , Αγαπάω κι αδιαφορώ, Θα Νικήσουμε {Venceremos} Πιάστηκα σχοινί κορδόνι, Καταρρέω, Θα ‘ρθω να σε βρω), Λοΐζο & Ρασούλη (Χαράματα Ομόνοια, Σ ακολουθώ, Ντύθηκες Μακρυγιάννης τις αποκριές) , Καρυωτάκη & Θεοδωράκη (Πρέβεζα, Υποθήκαι, Δημόσιοι υπάλληλοι, Για τη ζωή σου που μου ‘λεγες, Πάρε τα δώρα, Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων, Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ’ όνειρό μου, Η νύχτα μας εχώρισαν, Δρόμος, Αγάπη, Μπρούτζινος γύφτος, Όλα τα πράγματά μου) , Νικολακοπούλου (Δεν Υπάρχω, Πριν το τέλος) τον Θάνο Μικρούτσικο & Καββαδία (Σταυρός του Νότου), Χατζηνάσιο, Σαββόπουλο και… και… και… να πέφτεις στον Μεσημέρη και στον κάθε Μεσημέρη?…

Πως είναι δυνατόν να τραγουδάς…

Βατόμουρα, βατόμουρα, για σένα έχω όνειρα…

Ματάκια μου παμπόνηρα;

Όταν τραγούδαγες…

Τράβα λίγο τη κουρτίνα να με δεις
έγινα διάδρομος για στρατιωτικά αεροπλάνα
Και το μυαλό μου, αποθήκη, για ραδιενεργά κατάλοιπα…
Μέτρα ασφαλείας πήρανε, για την αναπνοή μου
και σε πολυεθνικό μονόδρομο, το μέλλον μου δώσαν αντιπαροχή…

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για ‘μένα χωρίς εμένα…

ή μήπως θα πήγαινε καλύτερα το ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ… για ένα κουστούμ για ένα κουστούμ…;

Βατόμουρα, Βατόμουρα, η κατρακύλα έχει όρια… Ξέρω ότι δεν υπάρχουν πια δημιουργοί, ξέρω ότι δεν βγαίνουν τραγούδια όπως παλιά… αλλά μερικές φορές καλύτερα να σωπαίνεις παρά να τραγουδάς… Θυμάμαι… Ναι θυμάμαι… πέρασαν χρόνια και λέω να ξανακούσω λίγο Παπακωνσταντίνου… Αυτόν τον τύπο που εμφανίζεται στις t.v. δεν τον ξέρω…

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Από της 4 εώς της 6 Ιουλίου στο πάρκο Γουδή γινόταν μια γιορτή για να ακουστούν δυνατά όσοι και όσες δεν έχουν φωνή: Οι μετανάστες και οι μετανάστριες, οι πρόσφυγες, οι ομοφυλόφιλοι και οι λέσβιες, οι φυλακισμένοι, οι ψυχικά πάσχοντες, οι επισφαλείς και οι άνεργοι, οι νέες και οι νέοι.

Μια γιορτή για όσους θέλουν να φωνάξουν ενάντια στη σιωπή που τους επιβάλλεται. Μια διαδήλωση για όσους τους πνίγουν τα σύνορα στο Αιγαίο ή την Ομόνοια, στην οικοδομή ή το άσυλο. Μια μάζωξη όσων δεν θέλουν πια να ζουν χώρια, ο καθένας για τον εαυτό του.

Και αυτό ακριβώς το ένοιωσα… μια μάζωξη όσων δεν θέλουν πια να ζουν χώρια, ο καθένας για τον εαυτό του, αλλά μαζί, γιατί έχουμε πιο πολλά που μας ενώνουν παρά που μας χωρίζουν…

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Στην Αθήνα απόψε βρέχει… τουλάχιστον εδώ που μένω εγώ…

Σήμερα ξημερώματα Σαββάτου έχει ο κολλητός μου, γενέθλια… Και πολύ χαίρομαι για αυτό… πάνε χρόνια πολλά από τότε που τον γνώρισα. Αλλαξα, άλλαξε αλλά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ…

Απόψε στην Αθήνα βρέχει… και λέω να βρω ένα καταφύγιο… Απόψε είναι μια διαφορετική νύχτα… και ξημερώνει μια νέα μέρα…

Γλώσσα λανθάνουσα…

Δεν υπάρχει καλύτερο μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών από την είδηση της χθεσινής αποφοίτησης 8 μελών του Θεραπευτικού Προγράμματος Εφήβων-Νέων του ΟΚΑΝΑ «Ατραπός». Οκτώ νέα παιδιά ξεκινούν έναν νέο κύκλο ζωής και δίνουν ένα μήνυμα αισιοδοξίας σε όλους όσοι παλεύουν με τις εξαρτήσεις. Στον ΟΚΑΝΑ, δεν ξεχνάμε ούτε μία στιγμή τον πρωταρχικό μας στόχο: την παροχή θεραπείας σε όσους την έχουν ανάγκη, την εξάλειψη της λίστας αναμονής. Έτσι, μετά την έναρξη λειτουργίας των νέων μονάδων μας στο ΑΧΕΠΑ και το Βόλο, βρισκόμαστε στην τελική φάση υλοποίησης τριών ακόμη μονάδων, στην Πέτρα Ολύμπου (Κατερίνη), την Ξάνθη και την Πρέβεζα. Συναισθανόμενοι τις υποχρεώσεις μας προς τον Έλληνα πολίτη, επιλέγουμε τη συστηματική δουλειά για την επίτευξη των στόχων μας. 

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΣ ΟΚΑΝΑ

Γεώργιος Φωτεινόπουλος

Αυτή ήταν η δήλωση του… προέδρου… για την 26 Ιουνίου, Παγκόσμια μέρα κατά των ναρκωτικών… Προσέξτε τώρα… “Στον ΟΚΑΝΑ, δεν ξεχνάμε ούτε μία στιγμή τον πρωταρχικό μας στόχο: την παροχή θεραπείας σε όσους την έχουν ανάγκη, την εξάλειψη της λίστας αναμονής.”

Μπα, αυτός είναι ο ρόλος του ΟΚΑΝΑ;

Γιατί εγώ τόσα χρόνια νόμιζα ότι ρόλος του ήταν η εξάλειψη των ναρκωτικών;  

Από ότι θυμάμαι σύμφωνα με τον ιδρυτικό του νόμο, ο ΟΚΑΝΑ έχει ως κύριους σκοπούς:

το σχεδιασμό, την προώθηση, το διυπουργικό συντονισμό και την εφαρμογή εθνικής πολιτικής σχετικά με την πρόληψη, τη θεραπεία και την αποκατάσταση των ουσιοεξαρτημένων ατόμων

 

Προφανώς ο ποιητής ήθελα να πει ότι πρώτα κάνουμε πρόληψη γιατί είναι σημαντική και μετά κάνουμε θεραπεία… Την πρόληψη… και μετά την θεραπεία… Βέβαια ποιος την γαμάει την πρόληψη… όταν μπορούμε να παρέχουμε θεραπεία; Βέβαια όταν μπαίνει μια λέξη σαν το διυπουργικό συντονισμό… χέσε μέσα. Αυτά τα δύο, δεν πάνε μαζί…

Όλα τα κέντρα πρόληψης πάνε για κλείσιμο αλλά κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται… Και γιατί να το κάνει άλλωστε. Όπως και να το κάνουμε η μεθαδόνη αφήνει πιο πολλά κέρδη… άλλο να έχεις 10 κέντρα πρόληψης με εργαζόμενους και να τους δίνεις 50.000 ευρώ π.χ. και άλλο να έχεις 10 κέντρα χορήγησης μεθαδόνης και να δίνεις 500.000 ευρώ από τα οποία τα 50.000 είναι για τα έξοδα, τα 300.000 για μεθαδόνη στους κολλητούς μας (τις φαρμακευτικές) και 150.000 στην τσέπη των καλοθελητών φίλων μας… Υπουργών, Υφηπουργών, Δήμων, Γ.Γραμματέων… (τα ποσά και τα… ποσοστά είναι τυχαία)

Κάνει και λίγο καλύτερα στο image μας… γιατί τι ξέρει ο μαλάκας ο ψηφοφόρος από πρόληψη; Μόλις όμως του πούμε ότι καταργήθηκαν οι λίστες αναμονής και τώρα δεν χρειάζονται τα παιδιά τους να πρεζώνονται από τους τοπικούς ντίλερ, που έχει αφήσει ανεξέλεγκτους το κράτος, αλλά το κράτος τους παρακάμπτει και τα πρεζώνει το ίδιο και με έλεγχο, θα μας ξαναψηφίσουν. Άλλωστε για ένα image ζούμε σε αυτή την κοινωνία… Δεν είδα εγώ τον Καλογερόπουλο στο Αιγάλεω; Ωραίες αφίσες έβγαλε… Πάνω στην κολώνα η αφίσα και απο κάτω ο ντίλερ…

Αλήθεια πόσα λεφτά χάλασε ο δήμος  για τις αφίσες; Μήπως να έδινε και τίποτα στο τοπικό κέντρο πρόληψης;

Μπα… ότι δεν μεταφράζεται στον λιγότερο δυνατόν χρόνο σε ψήφους δεν είναι άξιο λόγου, πόσο μάλλον χρημάτων…

Πήρα ένα e-mail σήμερα και έλεγε

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Το παραπάνω βίντεο μου το έτσειλε ένας φίλος σαν δώρο… Και είναι απο τα πιο όμορφα δώρα που μου έχουν κάνει. Σε ευχαριστώ Ποσειδώνιε…

Η Siemens μονοπώλησε και αυτή την εβδομάδα τα νέα της χώρας… Μίζες, οικοσκευές, ταξίδια, μαύρα ταμεία και ο μαλάκας ο Έλληνας να κοιτάει σαν χάνος να του εξηγούν πως για άλλη μια φορά δεν θα γίνει τίποτα και οι ίδιοι “άνθρωποι”, (αυτοί που συνήθως ψηφίζει ο μαλάκας Έλληνας) θα συνεχίσουν να τρώνε ατάραχοι το χρήμα του Έθνους…

Έφτασαν και οι φωτιές μαζί με το καλοκαιράκι… Τελικά αποδεικνύονται περίτρανα τα ψέματα των οικολόγων ότι έχουν καεί όλα… Υπάρχουν και άλλα και θα φροντίσουμε να τα κάψουμε…

Ελεύθεροι θα είναι από δω και πέρα οι Αμερικανοί να έχουν όπλα στο σπίτι τους. Έτσι θα μπορούν ελεύθερα να σκοτώνονται μεταξύ τους και ελεύθερα τα παιδάκια τους θα αρπάζουν το αυτόματο του μπαμπά για να εκτελούν τους δασκάλους τους. Θα μπορούσαν άραγε να στείλουν και σε μας μερικές απασφαλισμένες χειρομβοβίδες; Να παραδοθούν παρακαλώ στην Βουλή των Ελλήνων…

Το κόμπλεξ και ο βήχας δεν κρύβονται… μερικές φορές και η μαλακία… Έτσι την Τετάρτη οι της ΕΡΤ φρόντισαν να επιβεβαιώσουν τα δύο από τα τρία… Την ώρα που έγινε διακοπή της εικόνας του Αγώνα Γερμανίας-Τουρκίας φρόντιζαν να μας υπενθυμίζουν ότι δεν φταίει η ΕΡΤ. Προς θεού δεν θα έφταιγε ποτέ η ΕΡΤ… έτσι μας απέδειξαν ότι δεν παίρνουν άδικα τους μισθούς τους και ότι το βύσμα δεν έπαιξε κανένα ρόλο για την καρέκλα τους…

Κατά τα άλλα η Γερμανία έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει και οι Τούρκοι πήραν αυτό που έπρεπε να είχαν πάρει από καιρό τα 3… Όχι ότι δεν έπαιξαν πάρα πολύ καλά αλλά αυτό μερικές φορές δεν έχει καμία σημασία…

Μάθαμε από τον Ρουσόπουλο ότι τα χρήματα που πλήρωσε η ΕΡΤ (1,2 εκ. ευρώ) για τα νέα σήματά της είναι λιγότερα από όσα πλήρωσαν τα ιδιωτικά κανάλια για την αλλαγή των δικών τους σημάτων και έτσι ησύχασα… Τώρα νιώθω λιγότερο μαλάκας…

Χτες μετά από 13 χρόνια… (καταραμένη χρονιά!) τελείωσε η εκπομπή χωρίς σύνορα με ένα επετειακό αφιέρωμα και τις απαραίτητες αιχμές για κομμένες αναμεταδώσεις εκπομπών, την γενιά των 700, τα σκουπίδια στον αρχαιολογικό χώρο της Άνδρου… κ.α.

…το δικαίωμα των πολιτών στην ελευθερία της έκφρασης και την ενημέρωση…

Ναι καλά… και μετά ξύπνησα…

Ααα για να μην το ξεχάσω πέρασε και η Ισπανία στον τελικό του Euro καλά αυτό πριν 4 χρόνια η Ελλάδα δεν το είχε πάρει; Πόσα δίνουν;

Ποτέ μου δεν είχα καταλάβει τι σημαίνει ο Φλεβάρης και εάν Φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει… Τι πάει να πει «καλοκαίρι θα μυρίσει»; Μυρίζει το καλοκαίρι; Παλιά νόμιζα ότι εννοούσαν τον ιδρώτα από τους άπλυτους που συναντούσα κάθε μέρα στο λεωφορείο, αλλά νομίζω ότι όλα μπαίνουν σιγά, σιγά στην θέση τους. Το καλοκαίρι έφτασε και μύρισε, μύρισε αυτή η γνώριμη πια μυρωδιά του φρεσκοκαμένου πεύκου και των κουκουναριών. Μύρισε ότι κάτι δεν πάει καλά σε αυτή την χώρα. Μύρισε ότι κάποιοι θέλουν να χτίσουν και να οικονομήσουν εκεί που κάποτε… τα παλιά τα χρόνια, τότε με τους δεινόσαυρους υπήρχε δάσος. Και τότε ναι, ξέρεις ότι έφτασε καλοκαίρι. Καιρός για διακοπές…

Μερικές φορές διαβάζεις κείμενα που νομίζεις ότι τα έγραψες εσύ. Και τότε σκέφτεσαι… Δεν είμαι μόνος….

Το παρακάτω κείμενο είναι του ΣΤΑΘΗ Σ. από τον ναυτίλο της Ελευθεροτυπίας…

Ότι είναι με κόκκινο είναι δικό μου σχόλιο… Δηλαδή μια φράση.

Δείχνει σαν οι κυβερνήσεις των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να έχουν αποξενωθεί από τους λαούς τους. Μια γιγαντωμένη σοβιετικού τύπου γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες, δείχνει να μην καταλαβαίνει τίποτα πάρεξ τον δογματικό νεοφιλελευθερισμόν που προσπαθεί να επιβάλει παντού και κυρίως όπου οι εθνικές κυβερνήσεις αποτελούνται κατά το πλείστον από κλόουν…

Η Ευρώπη έχει μελαγχολήσει.

Βλέπω τα τρακτέρ να πολιορκούν τις Βρυξέλλες και θυμάμαι πόσο λοιδορούσαν οι παρ’ημίν (ψευτο)ευρωπαϊστές (στην πραγματικότητα ευρωλιγούρηδες) τα δικά μας τρακτέρ, όταν έβγαιναν στους δρόμους γεμάτα «βλάχους» που «τρώνε τις επιδοτήσεις στα σκυλάδικα», όταν τους ξεφούσκωνε πονηρά κι αυτάρεσκα ο κυρ Σημίτης ο Ουτιδανός τα λάστιχα-τώρα υποθέτω, θα τους φαίνονται τα βελγικά τρακτέρ, τα γαλλικά, τα ιταλικά, πιο ευρωπαϊκά κι οπωσδήποτε όχι τόσο μπανάλ όσον όταν τα καβαλάνε Θεσσαλοί, Πελοποννήσιοι, Ρουμελιώτες και Μακεδόνες.

Μουγκρίζουν όμως τα τρακτέρ το ίδιο…

Αυτοξεσκίσθηκε η Ευρώπη στα μάτια των Ευρωπαίων. Όταν ξεπάτωνε την Γιουγκοσλαβία, όταν άρχισε να παρακλέβει από τους πολίτες της το εισόδημα τους, τον χρόνο τους, τον αυτοσεβασμό τους. Μια υστερική σαν την Κάρλα ντελ Πόντε έχει γίνει στα μάτια των πολλών η Ευρώπη και καλό από τις κυβερνήσεις της, δεν βλέπουν οι άνθρωποι.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Μπορεί να πάτωσε… αλλά εμένα μου αρέσει… χιχιχιχι…

Ο στόχος του σύγχρονου ανθρώπου είναι η κορυφή. Και η κορυφή είναι κάτι πολύ σχετικό για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό ή μήπως υπάρχει; Μάλλον το πρόβλημα δεν είναι η κορυφή, αλλά το τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις για να την κατακτήσεις.

Είσαι διατεθειμένος για παράδειγμα να αφήσεις πίσω σου την ζωή που κάνεις για να φτάσεις στην κορυφή;

Είσαι διατεθειμένος να παραμερίσεις λίγο την υγεία σου για να κατακτήσεις τους στόχους σου;

Να αφαιρέσεις χειρουργικά κάποια στοιχεία του εαυτού σου, για την ευτυχία που νομίζεις ότι θα σου προσφέρει ο στόχος που έχεις βάλει ως κορυφή;

Μπορεί ναι, μπορεί όχι.

Αλλά αλήθεια είσαι έτοιμος να αφήσεις κάποιον να πεθάνει μόνος από το κρύο, για να φτάσεις στην κορυφή του… Εβερεστ?

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »