Αρχείο για Lykos speaking

Η Ηρωίδα μου… Ρομπέν των Τραπεζών

Διευθύντρια γερμανικής τράπεζας έπαιρνε λεφτά απο μεγάλους λογαριασμούς

και τα έβαζε στους λογαρισμούς φτωχών πελατών της.

Η 62χρονη πήρε συνολικά 7,6 εκατομμύρια ευρώ απο λογαριασμούς πλούσιων πελατών και τα έβαλε σε άλλους λογαρισμούς, ωστε να διευκολύνει τους φτωχούς πελάτες της τράπεζας.

Και όσο οι πελάτες με τις μεγάλες καταθέσεις δεν καταλάβαιναν τίποτα, τόσο η πρώην διευθύντρια αφαιρούσε χρήματα από τους λογαριασμούς τους.

Αν και το σχέδιό της λειτουργούσε τέλεια επι δύο χρόνια, τελικά αποκαλύφθηκε όταν κάποιοι πελάτες είδαν τους λογαρισμούς τους να πέφτουν κατακόρυφα.

Η ίδια, που καταδικάστηκε σε φυλάκιση 22 μηνών, είπε στο δικαστήριο οτι δεν έκανε ποτέ τίποτα για δικό της οικονομικό όφελος.

Πηγή

Το σχόλιο σας »

The Wall…

Νοέμβριος 1989.

Πόσα ακόμα τοίχοι Θα πρέπει να πέσουν, πόσα ακόμα τοίχοι θα ορθώσουν; Ένα έπεσε δεκάδες ορθώθηκαν, ένα πέφτει, δεκάδες ορθώνονται… Μοιάζει να μην έχουμε καμία τύχη με τα τοίχοι…

Σχόλιo (1) »

Πριν 15 στα 15…

Γράφω αυτή την ανάρτηση πολύ καιρό πριν δημοσιευτεί…


Σήμερα που γράφω όλη η Ελλάδα καίγεται για ακόμα μια φορά… Μα σήμερα που δημοσιεύεται αυτό το μνημονικό ,είναι μια μέρα που έμεινε για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μου, στην καρδιά μου, στην ψυχή μου… Δεν περιμένω να έρθει αυτή η μέρα να θυμηθώ, δεν περιμένω να ακούσω ένα τραγούδι για να θυμηθώ. Θυμάμαι κάθε μέρα, θυμάμαι σε κάθε αγέρα… Αυτοί που περάσανε άφησαν τα σημάδια τους πάνω μας και ήταν και εκείνο, σαν και τούτο μαύρο δειλινό, που έρχεται στην θύμηση μου ο παλιός σκοπός και δακρύζαμε σαν αρχίζαμε, σαν αρχίζαμε να μεγαλώνουμε.

Πάνε οι μήνες, πάνε τα χρόνια και γεράσαμε… μα όσοι αγαπούμε ποτέ μας δεν ξεχάσαμε…

τα καλά μας πάλι τα φορέσαμε και τραγούδια στο φόρεμα σου, σου περάσαμε…


Φύσ’ αγέρι, πήγαινέ τση το γλυκό σκοπό

και ψιθύρισέ τση ακόμη πως την αγαπώ

Στην ευθυμία της ψυχής.


Το σχόλιο σας »

Μια ζωή αγώνες για την δημοκρατία…

Σχόλια (2) »

Σαν Χθες…

Σαν χθές μια και δεν πρόλαβα να γράψω γεννήθηκε ένας απο τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές  όλων των εποχών. Maradona

Σαν χθες έγινε ο πιο ιστορικός αγώνας πυγμαχίας, ο αγώνας που έμεινε στην ιστορία σαν την μεγαλύτερη έκπληξη, ο αγώνας που οδήγησε για άλλη μια φορά τον Κάσιους Κλέι στην κορφή του κόσμου στα 32 του ενάντια στον πολύ νεότερο του και πολύ δυνατότερο του Foreman…

…  Muhammad Ali

Float like a butterfly, sting like a bee…

Το σχόλιο σας »

Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Σε πρόσφατες ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές ”λόγου” άκουσα – με μεγάλη απορία – να προβάλλεται η άποψη ότι η ”διπλή ονομασία” των Ελλήνων (Ελλάς και Έλληνες η ονομασία μας ”εσωτερικού”, Grece, Greece, Grec, Greek κλπ. η ονομασία μας ”εξωτερικού”) οφείλεται στην κακοήθεια των Ευρωπαίων οι οποίοι επιμένουν στη λατινογενή ονομασία της χώρας μας και του λαού μας επειδή υποκρύπτει υποτιμητική, αν όχι και υβριστική σημασία – κάποια στιγμή μάλιστα ταύτισαν το grec με το γραικύλο (graeculus) και αν καλώς εννόησα, το δικό μας ”γραικός” το θεώρησαν μεταγενέστερη, ευρωπαϊκής προελεύσεως ονομασία των Ελλήνων.

Ακούγοντας αυτά τα ομολογουμένως παράδοξα από τα χείλη ανθρώπων που θεωρούνται και είναι, από τους πιο μορφωμένους Έλληνες, θυμήθηκα τον ταλαίπωρο αγωνιστή που έλεγε με υπερηφάνεια στον εχθρό το περίφημο ”εγώ γραικός γεννήθηκα γραικός θα να πεθάνω”κι αποφάσισα να συμβάλω – δι υμών, αν συμφωνείτε – στην αποκατάσταση της παρεξηγημένης Γραικίας και των Γραικών της.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Σχόλια (2) »

28η Οκτωβρίου 1940… μέρα προβληματισμού…

Σαν σήμερα γιορτάζουμε το ΟΧΙ. Όπως είχα γράψει και ένα χρόνο νωρίτερα, αυτός είναι ένας πόλεμος που μάλλον ποτέ δεν κερδίσαμε. Τα πράγματα γύρω μας λένε ότι είμαστε χαμένοι σε αυτό το πόλεμο, είμαστε χαμένοι μια και η νίκη δεν αφορούσε τους πολίτες, τον απλό κόσμο, αλλά τους λίγους. Αυτούς δηλαδή που κερδίζουν πάντα.

Σαν σήμερα γιορτάζουμε το ΟΧΙ, με κεφαλαία γράμματα, με ψόφιες παρελάσεις, με ψόφια λόγια, υποκριτικά, σαν να έχουμε κάποιο λόγο να γιορτάζουμε…

Όχι, δεν έχουμε κανένα λόγο να γιορτάζουμε, έχουμε την υποχρέωση σαν Έλληνες, σαν έθνος, σαν λαός και πάνω από όλα σαν άνθρωποι να πράττουμε. Έχουμε το χρέος να πολεμάμε για την Ελευθερία, την ανεξαρτησία και την δημοκρατία. Αυτά δεν είναι κληρονομιά όπως λένε πολλοί από τους αρχαίους Έλληνες. Γιατί οι αρχαίοι πολύ απλά δεν τα δημιούργησαν. Δεν είναι ακρόπολη, δεν είναι μνημεία όλα αυτά. Αυτά είναι η φύση, είναι το ίδιο το DNA που έχουμε μέσα στο σώμα μας. Βασικά δεν έχουμε ούτε καν την υποχρέωση, ίσως μονάχα στους εαυτούς μας, απλά είναι η φυσική λειτουργία μας να πολεμάμε και να αγωνιζόμαστε για αυτά που προς την φύση μας είναι αυτονόητα.

Σαν σήμερα γιορτάζουμε το ΟΧΙ, αλλά δεν θα έπρεπε να γιορτάζουμε, θα έπρεπε να προβληματιζόμαστε, θα έπρεπε να σκεφτόμαστε και να αποφασίζουμε, να αρχίζουμε να λέμε ΟΧΙ. Όχι σε όλα αυτά που τρώνε την ζωή μας, σε όλα αυτά που μας κλειδώνουν σε κλουβιά, φυσικά, πνευματικά, ηθικά, ιδεολογικά. Θα έπρεπε να λέμε ΟΧΙ, σε όλα αυτά που μας φορτώνουν στις πλάτες, σε όλα αυτά που μας κάνουν πρόβατα, όλα αυτά που μας κλείνουν σε μαντριά.

Σήμερα δεν είναι μέρα γιορτής και δεν θα είναι ποτέ μέρα γιορτής μέχρι να πούμε «ΟΧΙ» σαν άνθρωποι πέρα από εθνικό, πολιτιστικό και πολιτικό καθεστώς, «ΟΧΙ» σαν ανθρώπινο γένος σε όλα όσα φροντίζουν να μας κάνουν αιχμάλωτους μέσα στο ίδιο το κορμί μας. Αιχμάλωτους μέσα στο ίδιο μας το πνεύμα.

Σήμερα δεν είναι γιορτή, είναι σιωπή και ανάγκη μεγάλη να βρούμε όλα αυτά που θα μας ελευθερώσουν, όλα αυτά που όπως είχε πει και ένας πρώην πρόεδρος θα κάνουν τον άνθρωπο να γίνει αυτό που γεννήθηκε να γίνει:

Ελεύθερος και ανεξάρτητος.

Σχόλια (2) »

Θα σας ξαναψηφίσουμε… Κρίμα το παιδί…

Είναι πραγματικά κρίμα, κρίμα για το παιδί, κρίμα για… όλους… Αλλά η ζωή είναι δίκαιη… παίρνεις πάντα αυτό που σου αξίζει… ας τους λουστούμε…

… και καλή ψήφο…


Το σχόλιο σας »

Μάσα ξάπλα τεμπελιά…

Στα νιάτα της ήταν ωραία γυναίκα…

Καλό ταξίδι.

Το σχόλιο σας »

flu… φίλε μου… όλα είναι flu…

Εκλογές προκηρύχθηκαν και ξαφνικά μοιάζει όλοι να είναι καλά. Η γρίπη εξαφανίστηκε από τα δελτία ειδήσεων και από τον ΝΕΟ φονικό ιό της γρίπης περάσαμε στο ακόμα φονικότερο ΠΑΛΙΟ πολιτικό σκηνικό… Εκλογές, κόμματα με φρου φρου κι αρώματα….

flu… φίλε μου… όλα είναι flu… και θα περάσει…

Σχόλια (3) »

Κράτος…

Παλιό… αλλά πάντα… μα πάντα επίκαιρο….

“- Μπαμπά, τι είναι το κράτος;

- Κοίταξε παιδί μου… Μια χώρα είναι σαν μια οικογένεια. Πάρε για παράδειγμα τη δική μας. Η μαμά, είναι σαν την κυβέρνηση, κανονίζει τα πάντα μέσα στο σπίτι. Εγώ, ο πατέρας, είμαι σαν το μεγάλο κεφάλαιο, στηρίζω την οικονομία του σπιτιού. Η υπηρέτρια, είναι σαν την εργατική τάξη, κάνει όλες τις εργασίες που πρέπει να γίνουν. Εσύ, είσαι η κοινή γνώμη που παρατηρεί τα όσα συμβαίνουν γύρω της. Τέλος, το μωρό που έχουμε σπίτι συμβολίζει το μέλλoν της χώρας.

Σκέψου τα όλα αυτά το βράδυ, και αύριο θα συζητήσουμε για τα συμπεράσματα που έβγαλες, εντάξει;

- Εντάξει μπαμπά, απαντάει ο μικρός, και σκεφτικός πηγαίνει στο κρεβάτι του.

Στη διάρκεια της νύχτας και ενώ σκεφτόταν τα σοφά λόγια του πατέρα, ακούει κλάματα από την κούνια του μωρού. Σηκώνεται πάνω, πλησιάζει την κούνια και βλέπει ότι το μωρό έχει λερωθεί..  Πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα να το πει στην μητέρα του, ανοίγει την πόρτα και βλέπει μόνο τη μητέρα του στο κρεβάτι να κοιμάται. Ο πατέρας άφαντος! Τον πιάνει πανικός!  Από την μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου υπηρεσίας, ακούει ύποπτους θορύβους…πλησιάζει, κοιτάει και βλέπει τον πατέρα του με την υπηρέτρια στα τέσσερα! Κάγκελο ο πιτσιρίκος!!!

- ‘Τι να κάνω;’, σκέφτεται, ‘να ξυπνήσω την μαμά; θα δει τον μπαμπά με την υπηρέτρια, να διακόψω τον μπαμπά; ντρέπομαι, και ποιος θα αλλάξει το μωρό;;;, Εγώ δεν ξέρω να το κάνω… Αποφασίζει, λοιπόν να κάνει την πάπια και πάει για ύπνο. Το επόμενο μεσημέρι, μετά το φαγητό, λέει ο πατέρας στον γιο:

- Λοιπόν; Σκέφτηκες αυτά που σου είπα εχθές;

- Ναι πατέρα, τα σκέφτηκα.

- Και τι συμπέρασμα έβγαλες;

- Όταν η κυβέρνηση κοιμάται, το μεγάλο κεφάλαιο πηδάει την εργατική τάξη, η κοινή γνώμη αδιαφορεί, και το μέλλον της χώρας είναι βυθισμένο στα σκατά!!

Σχόλια (4) »

Μια ελπίδα που έσβησε…

Την ημέρα εκείνη, μαζί με το γιο του και άλλους υπηρεσιακούς παράγοντες μετέβαινε με το υπηρεσιακό αεροσκάφος Φάλκον της Ελληνικής Κυβέρνησης στο Βουκουρέστι, προκειμένου να συμμετάσχει σε Διαβαλκανική Διάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών. Είκοσι λεπτά πριν την προσγείωση, το αεροσκάφος υπέστη σφοδρές αναταράξεις και έχασε απότομα ύψος, πέφτοντας από τα 25.000 στα 5.000 πόδια. Αποτέλεσμα ήταν να βρουν τραγικό θάνατο έξι επιβαίνοντες που εκείνη την ώρα δεν ήταν δεμένοι στις θέσεις τους: εκείνος, ο γιος του, δύο δημοσιογράφοι της ΕΡΤ, ένας αστυνομικός της φρουράς του και ο μηχανικός του αεροσκάφους.

Ήταν παντρεμένος με τη διπλωματική υπάλληλο Αικατερίνη Μπούρα και είχε έναν γιο, το Νικόλα, ο οποίος σκοτώθηκε μαζί του στο ίδιο δυστύχημα. Το όνομα του ήταν Γιάννος Κρανιδιώτης. Και ποτέ δεν μάθαμε τι ακριβώς έγινε ή μάλλον γιατί ακριβώς έγινε… Ήταν μια ελπίδα που έσβησε… Τυχαία;

-Αν ρωτήσετε εμένα… Καθόλου θα απαντήσω…


Σχόλια (4) »

ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ – ΚΟΥΝΕΒΑ: ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ;

Αυτοί που απήγαγαν τον πρώτο συνελήφθησαν. Αυτοί που σακάτεψαν τη δεύτερη που είναι; Αλλά ο επιχειρηματίας έχει μεγαλύτερη σημασία από μια αλλοδαπή καθαρίστρια. Κι ας είναι ο πρώτος σώος και αβλαβής, με μειωμένη μόνο την περιουσία του, ενώ η δεύτερη μισοδιαλυμένη, με μειωμένο το κορμί της.


Αντιγραφή

Το σχόλιο σας »

Οι Χαζοί Αμερικανοί.

Δεν πέρασε πολύς καιρός από την εκλογή του Ομπάμα στην Αμερική και όπως και τότε έχω αμφιβολίες για το τι ακριβώς θέλει και το ποιος είναι ο πραγματικός του σκοπός. Μα μετά τις τελευταίες εξελίξεις στην Αμερική φαίνεται καθαρά, ότι αυτός ο λαός δεν έχει καμία ελπίδα.

Ακούω πολλές φορές γύρω μου, ανθρώπους να βρίζουν τους Αμερικανούς. Πράγμα που σχεδόν ποτέ δεν έκανα σκεφτόμενος νηφάλια τουλάχιστον  παρά ίσως κάτω από το βάρος κάποιου βομβαρδισμού στην Βαγδάτη. Πάντα υποστήριζα τους Αμερικανούς πολίτες γιατί πάντα πίστευα ότι είναι ο πιο παραπλανημένος λαός του κόσμου. Ένας ονειροπόλος λαός που τον έχουν μπολιάσει με τις καλύτερες μεθόδους χειραγώγησης από οποιονδήποτε άλλο.

Όποιος έχει δει το sico του Μουρ (πολλοί τον αποκαλούν λαϊκιστή) θα έχει διαπιστώσει πόσο άσχημα είναι τα πράγματα στο ασφαλιστικό σύστημα της Αμερικής. Η Ελλάδα μοιάζει σαν παράδεισος μπροστά του. Άνθρωποι αφήνονται να πεθαίνουν στον δρόμο, τους πετάνε έξω από τα νοσοκομεία, οι γιατροί κρύβουν από ανθρώπους ότι έχουν καρκίνο, ώστε οι ασφαλιστικές να μην πληρώσουν το κόστος νοσηλείας τους και αυτοί πεθαίνουν αβοήθητοι…

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Σχόλιo (1) »