Archive for Φεβρουαρίου, 2007

Ο Γερόλυκος


Νέος λύκος, δεσμευμένος ψάχνεται. Ψάχνεται να βρει ποια είναι τα όρια του δάσους του, ποιά τα όρια όπου μπορεί να πηγαίνει. Κατουράω γύρω, γύρω την περιοχή μου, την σημαδεύω που λένε, αλλά όλο και κάποιος έρχεται να μην την σπάσει. Ρε μην μπαίνεις μέσα, δική μου είναι η περιοχή… Τίποτα… Ρε θα σε δαγκώσω… Σιωπή. Ε τον αρπάς μετά απο τον λαιμό να τον εφέρεις δύο γύρες; Και μετά σου λένε ότι φταίει ο λύκος. Ρε συ και αυτό το τηλέφωνο δεν λέει να σταματήσει, μου έχει σπάσει τα νεύρα. Μάταια προσπαθώ όλη μέρα να συνδεθώ απο την δουλειά για να καταφέρω να γράψω κάτι, αλλά ανάμεσα στα τηλέφωνα και στην δουλειά τι να γράψεις; Όλο καμία βλακεία θα δημοσιεύσεις και αυτή για να πεις ότι είσαι ακόμα εδώ. Ε ρε μάγκα, το μαρούλι είναι λίγο. Ποιό μαρούλι; Το μπικικίνι, ρε παιδί μου, ο παράς, το πετροδόλαρο, πως το λένε. Αχ και να μπορούσα να έβαζα ένα τηλέφωνο στο σπίτι. Πράγμα ανύπαρκτο προς το παρόν και χλωμό το βλέπω για το μέλλον. Έχουμε γίνει και πολλοί και δεν τους προλαβαίνω απο την δουλειά, που να σας διαβάσω όλους ρε μάγκες; Και ο άλλος ο Θεσσαλονικιός δεν έχει σταματήσει να βάζει νέους συνδέσμους, νέα blogs… εδώ ούτε καλά, καλά, αυτά που γράφω δεν προλαβαίνω να ξαναδιαβάσω. Τι πρόβλημα και αυτό με τον χρόνο. Τελειώνει πιο γρήγορα και από κόκορα. Πριν ακόμα καβαλίσει, μπαμ, την έχει κάνει. Που πας κύριε χρόνε, περίμενε ένα λεπτό ακόμα. Και κάθε μέρα νιώθω λίγο πιο κουρασμένος. Φταίνε και αυτές οι καούρες που έχω κάεθ βράδι και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Εμ, τι να σου κάνω, έχω να φάω προβατάκι από την εποχή που ο Νώε έφτιαξε την κιβωτό. Και λέω στον μαύρο, ρε κάτσε λίγο να πάρω μια δαγκωνιά, λίγο μπουτάκι… όχι… τίποτα αυτός. Τι να σου κάνει και αυτός ο άμοιρος, πρόβατος. Έχει και μέσω βλέπετε τον Τσοπάνη… Είναι ο αγαπημένος του πρόβατος. Κάθε μέρα ακούω το καμπανάκι του να χτυπά και μου τρέχουν τα σάλια. Και έχει πέσει και μια ξηρασία… Τι να πει κανείς. Πέρασε ο χρόνος και τώρα όλα πια μοιάζουν να τρέχουν πιο γρήγορα από μένα. Ή αυτά πάνε πιο γρήγορα ή εγώ έχω χάσει την ευκινησία μου. Αυτός ο χρόνος, κάθε μέρα μου φέρνει και μια ρυτίδα. Κάθε μέρα και μια άσπρη τρίχα. Είναι περίεργο πως άρχισα κιόλας να ασπρίζω. Βέβαια ξέρετε τι λένε, ο λύκος και εάν εγέρασε και άσπρισε το μαλλί του, ούτε την γνώμη του άλλαξε ούτε την κεφαλή του. Κάτι θέλουν να πουν με αυτό αλλά εμένα δεν με νοιάζει, το μόνο που με νοιάζει είναι ότι έχω αρχίσει να μοιάζω στον παππού μου. Γερόλυκος και αυτός… Αχ καημένη νιότη να σε είχα πρώτα, λέω ότι δεν με νοιάζει που μεγαλώνω, αλλά κάθε φορά που πλησιάζουν τα γενέθλια μου τα ξεχνώ. Ακόμα και τα τραγούδια που ακούω μοιάζουν παλιά. Τόσο παλιός είμαι πια;

Advertisements

Leave a comment »

Λυκοσκυλογατόψαρο


Οι λύκοι είναι πολύ έξυπνα ζώα αλλά είναι και κοντά. Πως κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα; Μα βέβαια με την απλή λογική. Οι λύκοι έχουμε σχέση με τα σκυλιά. Έχετε ακούσει για τα γνωστά λυκόσκυλα. Οι σκύλοι πάλι έχουν σχέση με τα ψάρια. Έχετε ακούσει για τα γνωστά σκυλόψαρα. Τα ψάρια έχουν πάλι σχέση με τις γάτες. Έχετε ακούσει τα γνωστά γατόψαρα. Η γάτα έχει σχέση με την εξυπνάδα. Έχετε ακούσει το είναι γάτα… είναι γάτα… ο κοντός με την γραβάτα… άρα… οι λύκοι είναι έξυπνοι…

Image Hosted by ImageShack.us

6 Σχόλια »

Θα ήθελα να ήμουνα πουλί, για να τα κάνω όπου θέλω…


Θα ήθελα να ήμουνα πουλί. Όχι επειδή είναι ελεύθερο, όχι επειδή πετάει ψηλά. Άλλωστε πόσο θα μπορούσα να πετάω με όλους αυτούς τους υποψήφιους κυνηγούς; Απλά θα ήθελα να ήμουνα πουλί, για να ρίξω ένα χέσιμο σε κάτι αντιπαθητικές φάτσες. Σας λέω την αλήθεια, είναι ο μόνος τρόπος. Ο μόνος τρόπος για να περάσω από τους φουσκωτούς που έχουν για προστασία. Και όχι μόνο αυτό… αλλά θα μπορώ να τους χέζω το αυτοκίνητο, τους φουσκωτούς, την γυναίκα και όλο του το σόι. Θα τρώω ακόμα και φασολάδα για καλύτερη ενέργεια. Ξέρετε να έρθει να κάτσει καλά. Το μόνο πρόβλημα είναι τα περίπου 80 κιλά που έχω παραπάνω. Με εμποδίζουν να πετάξω. Όσα σκατά και να έχω φάει, όπως λέει και η πιο κάτω ιστορία, δεν έχω καταφέρει ακόμα να πετάξω. Πρέπει να κάνω δίαιτα. Και μόλις αδυνατίσω… ωωω ρε ένα χέσιμο που έχει να πέσει…

Comments (1) »

Τα πιόνια πέφτουν πρώτα…


Χτες έπιασα τον εαυτό μου να κάνει λογοκρισία στον εαυτό μου για το τι γράφω. Δηλ. σκεφτόμουν, όχι αυτό είναι πολύ καταθλιπτικό. Όχι αυτό είναι πολύ συντηρητικό, όχι αυτό είναι πολύ πολιτικό.
Σε κάποια στιγμή σκέφτηκα… μα καλά, πόσο παπάρας μπορεί να είμαι. Ξέχασα γιατί γράφω; Γιατί γράφω…;
Ότι θέλω γράφω. Άλλωστε ας μην το διαβάσει κανείς. Εγώ το έγραψα και είναι απλά μόνο η άποψη μου… post λοιπόν…

36000 άνθρωποι σε μια μόνο επαρχία της Κίνας πεθαίνουν από AIDS. Ο λόγος δεν είναι ότι είναι ομοφυλόφιλοι, δεν είναι ναρκομανείς και κάνουν κοινή χρήση βελονών. Απλά έχουν κάνει μετάγγιση από μολυσμένο αίμα. Αυτό είναι αποτέλεσμα της ανύπαρκτης μέριμνας του κράτους. Άνθρωποι στο όριο της φτώχιας υποχρεούνται να πουλάνε παράνομα το αίμα τους για να επιβιώσουν. Χωρίς κανένα έλεγχο, χωρίς καμία εξέταση. Πουλάνε αυτό που έχουν στην κατοχή τους για να επιβιώσουν και αυτό είναι το αίμα, η ζωή τους, η ψυχή τους.
Το οικονομικό «θαύμα» της Κίνας έχει ρίξει 300.000.000 ανθρώπους στα όρια της φτώχιας. Το κράτος είναι ανύπαρκτο για αυτούς, το κράτος δεν δίνει σημασία και δεν θέλει να έχει καμία σχέση με όλους αυτούς τους ανθρώπους, παρά μόνο να τους εκμεταλλεύεται για να αυξήσει την δύναμη του. Πριν από λίγο καιρό Βρετανικό κανάλι παρουσίασε ένα ρεπορτάζ για το πώς μέσα στις φυλακές αφαιρούν όργανα από κρατούμενους και τα πουλούν. Αυτός είναι ο πολιτισμός της Κίνας εν έτη 2007. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Comments (1) »

Μία (καινούρια) «ταυτότητα» ρε παιδιά…


Εδώ και καιρό έψαχνα ένα πρωινό να αξιωθώ να πάω στο Αστυνομικό τμήμα να βγάλω ταυτότητα.
Ξέρετε αυτές τις καινούριες που δε γράφουν το θρύσκευμα, έχουν και λατινικούς χαρακτήρες και τέλος πάντων είναι πλέον απαραίτητες…

Τελικά, αποφασίζω σήμερα να τελείωνω και με αυτή την υποχρέωση.
Βγάζω φωτογραφίες, μου λέει να περάσω σε κανά μισάωρο με 10 € που κοστίζουν, πάω στο Δημαρχείο για το απαραίτητο πιστοποιητικό, πίνω και ένα esspres-aki στο μεσοδιάστημα και να μαι στο Α.Τ.
1
«Καλημέρα σας– καλημέρα σας» (κλπ κλπ τα γνωστά) ,μου λένε που είναι το αρμόδιο γραφείο, ανεβαίνω καμιά εικοσαριά σκαλιά και να μαι μπροστά στην υπεύθυνη κυρία (πολιτικό προσωπικό)…

Το γραφείο είναι ένα κλασικό δημοσιοϋπαλληλικό΄ στη γωνία ,πάνω απ’ την συρταριέρα, το ραδιόφωνο να σιγοπαίζει λαϊκά άσματα, τα τσιγάρα να χουν ξεχειλίσει εκ του «τάσου» και το τηλέφωνο…κατεβασμένο!

Γεια σας» λέω
-«Γεια σας» λέει.
Τι θα θέλατε
-«Ε χμ, να βγάλω μία ταυτότητα»
-«Έχετε κλείσει ραντεβού; »
Ραντεβού
-«Ναι κύριέ μου, ραντεβού» μου απαντά τάχα μου απότομα.
Ε, συγγνώμη αλλά δεν ήξερα πως έπρεπε να κλείσω ραντεβού. Τηλεφωνικά έπρεπε να γίνει αυτό»
-«Τι λέτε κύριέ μου, τι τηλεφωνικά! Έπρεπε να έρθετε πρώτα εδώ και μετά να πάρετε ημερομηνία για το πότε να ξανάρθετε».
Ε, τι να σας πω, λόγω δουλειάς τα πρωινά μου είναι κάπως κλεισμένα για να ρθω εδώ δύο φορές, αλλά τέλος πάντων, αφού έτσι είναι το σύστημα πείτε μου πότε να ξανάρθω…»

-«Ορίστε» μου λέει και μου δίνει ένα χαρτάκι που έγραφε 10 Μαρτίου, ώρα 10.00 π.μ.

Δε ξέρω τι μου’ κανε περισσότερη εντύπωση, το «ραντεβού» ή το «χαρτάκι» ,αλλά επειδή δε πιέζομαι χρονικά για (πχ ένα ταξίδι όπου χρειάζεται η νέα ταυτότητα), μάλλον αντιμετώπισα με χιούμορ και με αυτή την έκφραση που χει κάποιος όταν ακούει την έκφραση «Δημόσιο» συνδυάζοντάς τη με την κλασσική κίνηση του δεξιού χεριού σε σχήμα γροθιάς και κινούμενη πλαγιοδεξιώς με αμείωτη ταλάντωση 😛
2
Μέχρις εδώ όλα καλά…
Που είναι το κακό;
10 Μαρτίου είναι ΣΑΒΒΑΤΟ (γκαμώ το δημόσιό μου).
Ευτυχώς από σπόντα (ένεκεν γάμου φίλου) συνειρμικά το κατάλαβα πριν τις 2 το μεσημέρι.

Τηλεφώνησα και με απάθεια με πληροφόρησε η εν λόγω κυρία ότι «έγινε λάθος» και θα έπρεπε να ξαναπάω το πρωί της επομένης να πάρω «χαρτάκι» βδομαδιάτικο!!!

Α ρε Ελλάντα , γαμώ είσαι 😀

ΥΓ: Ήταν να βγάλω και διαβατήριο, αλλά έμαθα ότι εκεί σου γυρίζουν πίσω τις φωτογραφίες… 😀 😛

16 Σχόλια »

Εταιρικά μαθήματα επιβίωσης…


Μάθημα 1ο
Ένας άνδρας μπαίνει για μπάνιο τη στιγμή που η γυναίκα του μόλις βγαίνει. Εκείνη τη στιγμή χτυπά η πόρτα. Η σύζυγος τυλίγει μια πετσέτα γύρω της και τρέχει να ανοίξει. Ανοίγοντας, αντικρίζει το γείτονα. Πριν αρθρώσει λέξη, ο Γιάννης ο γείτονας της λέει: «Θα σου δώσω 800 Ευρώ αν αφήσεις την πετσέτα να πέσει στο πάτωμα. Αφού το σκέφτηκε για μια στιγμή, η γυναίκα, αφήνει την πετσέτα και στέκεται ολόγυμνη μπροστά στο Γιάννη. Μετά από λίγα λεπτά, ο Γιάννης, βγάζει 800 Ευρώ, της τα δίνει και φεύγει. Η γυναίκα τυλίγει πάλι την πετσέτα και γυρίζει στο μπάνιο. Ο σύζυγος τη ρωτά ποιος ήταν και αυτή του απαντά ότι ήταν ο Γιάννης ο γείτονας. «Ωραία», λέει ο σύζυγος, «Σου είπε τίποτα για τα 800 Ευρώ που μου χρωστάει;»
Ηθικό Δίδαγμα: Αν μοιράζεσαι κρίσιμες πληροφορίες που αφορούν κέρδος με τους μετόχους σου, μπορεί να είσαι σε θέση να αποφύγεις αναπόφευκτη έκθεση!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

9 Σχόλια »

Μια εικόνα, δύο (απ)όψεις…


Στην παρακάτω εικόνα μπορείτε να διακρίνεται μια πεταλούδα. Είναι η γνωστη λευκοκίτρινη πεταλούδα που πετά στις αρχές Μαρτίου και μας θυμίζει ότι ήρθε η άνοιξη.

Για τους φυσιολάτρες η πεταλούδα αυτή είναι ένα ομορφότατο δείγμα του τί μπορεί να παράγει η φύση.
pieris-brassicae-2.jpg
Για τους λαχανοπαραγωγούς, αποτελεί τον χειρότερο εφιάλτη τους….

Μια εικόνα, δύο όψεις, η κόλαση και ο παράδεισος μαζί…

Leave a comment »

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα