Βία


Μια ζωή προσπαθούσε απλά να επιβιώσει. Απλά να καταφέρει να βγάλει τα προς το ζην για να ζήσει αξιοπρεπώς. Και ξαφνικά, μια μέρα, κάϊκε. Μια μέρα κάποιος βρέθηκε και το αφαίρεσε ότι πιο πολύτιμο υπάρχει, την ίδια του την ζωή. Ο λόγος για τον αστυνομικό στην Ιταλία.
Ζούσε μια ζωή μέσα στην ανέχεια, μια ζωή με διαφορετικές αντιλήψεις, προκαταλήψεις, μια ζωή που την χαιρόταν όπως μπορούσε, επειδή κάποιοι αποφάσισαν μια μέρα ότι η χώρα του αποτελεί κίνδυνο. Ώσπου μια μέρα, μια βόμβα τον έκοψε στα δύο. Ο λόγος για έναν νεαρό Ιρακινό που έχασε την ζωή του επίπεδη κάποιοι παίζουν ένα παιχνίδι δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ήταν μια κοπέλα που μεγάλωσε στην Ελλάδα, είχε όλη την ζωή της μπροστά και έχει όλη την ζωή μπροστά, απλά δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια, επειδή κάποιος αποφάσισε να της πετάξει οξύ στο πρόσωπο, αφαιρόντας της όχι μόνο αυτό που βλέπανε οι γύρω της σε αυτήν, αλλά ένα κομμάτι του εαυτού της που όχι κατά πάσα πιθανότητα, όχι μόνο πληγώθηκε, αλλά πέθανε εκείνο το βράδι.

Ο συνδετικός κρίκος σε όλα αυτά και σε πάρα πολλά άλλα, η βία.
Υπάρχουν πάρα πολλά είδη βίας και τα περισσότερα από αυτά τα δέχονται δισεκατομμύρια ανθρώπων σε όλη την γη. Από την σωματική, μέχρι την ψυχολογική βία, όλος ο κόσμος γίνεται πομπός αλλά και αποδέχτης αυτής κάθε μέρα, κάθε λεπτό. Πολύ βία, τόση που νομίζεις ότι τίποτα άλλο δεν υπάρχει πια εκεί έξω, αλλά και εδώ μέσα στο μυαλό μας, εκτός από την βία. Βία που την ασκούμε αλλά και την δεχόμαστε.
Η ίδια η γέννηση εκ του μηδενός ή όπως αλλιώς το λέει ο καθένας, άρχισε με ένα βίαιο τρόπο. Μια μεγάλη και βίαιη έκρηξη. Είμαστε αποτέλεσμα μιας μεγάλης βίαιης πράξης που έγινε πριν ακόμα υπάρξει οτιδήποτε. Είμαστε τα παιδιά της βίας και με αυτή πορευόμαστε σε όλη μας την ζωή. Τα παιδιά της βίας.
Όλο το σύμπαν είναι μια ατελείωτη βίαιη σκηνή, αστέρια γεννιονται και πεθαίνουν, καταπίνονται αργοπεθαίνοντας από μαύρες τρύπες, μετεωρίτες προκαλούν εκρήξεις, όλο το σύμπαν είναι μια αγωνιώδη πράξη βίας αλλά και εξέλιξης. Και κάπου μέσα σε όλη αυτή ην βία, όπου εμείς την αποκαλούμε βία, εμείς της δώσαμε ορισμό και την προσδιορίσαμε, υπάρχει η γη. Η μικρή γη, όπου κατά λάθος επιβιώνει και πάνω σε αυτή κάτι πλάσματα περίεργα. Κάτι πλάσματα που αποκαλούν τους εαυτούς τους ανθρώπους. Και αυτοί οι άνθρωποι έχουν σαν φυσικό περιβάλλον από την εμφανιση τους μέχρι τώρα, την βία. Θα μπορούσα να πω, ότι η ζωή η ίδια είναι μια τεράστια πράξη βίας. Τα ζώα με βίαιο τρόπο αφαιρούν το ένα την ζωή του άλλου για να επιβιώσουν, με βίαιο τρόπο ένα δέντρο σκίζει το έδαφος για να βγει στον ήλιο, με βίαιο τρόπο γίνονται όλα. Όλα, απλά δεν μας απασχολούν γιατί πολύ απλά δεν είμαστε έδαφος για να μας απασχολεί, αλλά είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Μια βία που ασκείτε πάνω σε κάτι άλλο, απλά και μόνο για να επιβιώσει. Όλα, ακόμα και τα χρυσόψαρα είναι βίαια απέναντι σε κάτι. Σε κάτι, που βίαια το χρησιμοποιεί για το πιο βασικό πράγμα, την επιβίωση.
Επιβίωση… αυτή είναι η μαγική λέξη και απάντηση στην βία. Επιβίωση.
Είναι όμως αυτή η βία του ανθρώπου θέμα επιβίωσης; Είναι όλη αυτή η βία που ασκούμε κάθε μέρα, θέμα επιβίωσης; Επιβίωσης από τι; Επιβίωσης από τους υπολοίπους; Επιβίωση από εμάς τους ίδιους; Από την αλλοτρίωση; Από την βία των άλλων; Υπάρχει πραγματικά τέλος σε όλη αυτή την βία ή απλά κρυβόμαστε πίσω από τα ιδεολογικά μας παραμύθια, για να πούμε ότι μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς βία; Γιατί πάντα σε όλα τα μέρη του κόσμου, ανεξαρτήτως θρησκείας, κουλτούρας, πολιτισμού, εξέλιξης, υπάρχει βία; Μήπως απλά σαν παιδιά της βίας, απλά έχουμε ένα κομμάτι από αυτή και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς αυτή; Μήπως απλά η βία είναι ένα απαραίτητο συστατικό, για να μπορέσουμε να πούμε ότι υπάρχουμε; Τελικά την βία, την επιλέγουμε; Την γεννάμε; Ή μας γεννάει αυτή; Θα ήμασταν παράταιροι στο σύμπαν ή ακόμα στο περιβάλλον μας, εάν δεν την είχαμε; Και που είναι τα όρια αυτής της βίας; Είμαστε το μόνο είδος στον κόσμο μαζί με τα δελφίνια, που κάνουν σεξ για την ευχαρίστηση και όχι για την αναπαραγωγή. Και όμως είμαστε το μόνο είδος που απλά ασκεί βία, γιατί απλά μπορεί, γιατί απλά πολλές φορές βρίσκει ευχαρίστηση σε αυτό και είμαστε το μόνο είδος που ασκούμε τόση βία, χωρίς πάντα να υπάρχει η δικαιολογία της επιβίωσης. Βία για την βία. Βία στην βία. Και το παιχνίδι συνεχίζεται. Και το παιχνίδι αν και πάντα μοιάζει ότι έχει βγει από τον έλεγχο, πάντα υπάρχει ένα ακόμα κατώτερο σημείο να πάει. Πάντα υπάρχει ένας νέος τρόπος να βιοπραγίσεις πάνω σε κάποιον. Και το παιχνίδι μοιάζει να μην ελέγχεται από κανέναν. Ένα παιχνίδι βίας, που μοιάζει να είναι ένα με εμάς. Μήπως τελικά δεν μπορούμε να βγούμε από αυτή την βία και απλά κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, ότι μπορούμε; Μήπως τελικά η βία είναι ένα από τα συστατικά μας; Μήπως τελικά η βία είναι ο μόνος δρόμος που είμαστε άξιοι, ικανοί να βιώσουμε; Μήπως είναι η μόνη επιλογή μας; Πως μπορεί να είναι η μόνη επιλογή μας και να διεκδικούμε ότι μπορεί να είμαστε παιδιά κάποιου ανώτερου όντος; Και εάν ναι, τότε σημαίνει ότι αυτό το ανώτερο ον είναι βίαιο;
Λίγες σκέψεις και ερωτήματα που δεν νομίζω ότι μπορώ να πάρω πειστικές απαντήσεις. Ή τουλάχιστον δεν μπορώ να δώσω εγώ τέτοιες απαντήσεις. Αλλά καλό θα είαι να τελειώσω εδώ και να σκεφτώ όλη την βία που έχω προσφέρει εγώ στους γύρω μου. Ίσως καταφέρω να γίνω καλύτερος, εάν αυτό μπορεί να σημαίνει κάτι.

Η βία, είναι κομμάτι μου και μάλιστα ένα πολύ μεγάλο κομμάτι μου, που νομίζω ότι το αποδέχομαι. Προσπαθώ να την χαλιναγωγήσω, προσπαθώ να της επιβληθώ, με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμα και εάν είναι η ίδια.
Η βία, είναι ένα μεγάλο κομμάτι μου που όσο και εάν την αποδέχομαι, νοιώθω ότι δεν είναι αρκετό.
Η βία που είναι μέσα μου, με τρομάζει και ακόμα δεν έχω βρει πειστικές απαντήσεις γιατί υπάρχει, απλά με τρομάζει ότι κάποια μέρα μπορεί να ξεσπάσει. Και μακάρι αν γίνει ποτέ αυτό να μην είμαι μπροστά. Μακάρι να μπορούσα να γίνω, γκουρού και να την καταλαγιάσω. Μακάρι να μπορούσα να πω ότι θα τα καταφέρω.
Τρομάζω με την βία, γιατί έχω τόση. Τόση που φτάνει για πολλές ζωές ακόμη.
Είναι μια βία που δεν φαίνεται, μια βία που ασκώ σε κάποιον που δύσκολα μιλάει, σε κάποιον που δύσκολα μπορεί να με αντιμετωπίσει, στον ίδιο μου τον εαυτό.
Είμαι παιδί της βίας και δεν ξέρω εάν μπορώ να την αποβάλω. Βία, στην βία και όλοι εσείς που τα λόγια μου κάνετε μπροσούρες… βία με βία, στην βία και συνεχίζω να λέω ότι υπάρχω, προσπαθώντας.
Ελπίζω να μην ξεσπάσει, εάν γίνει ποτέ όμως θα ήθελα να μην είμαι εκεί…

mfile_55_275436_1.jpg

Advertisements

1 Response so far »

  1. 1

    tsopanis said,

    Μα ξεκινάει όντως από τότε που γεννιόμαστε…
    Με τη βία δε μας «τραβάν έξω»???
    Και αν δε βγαίνουμε, ασκείται άλλη βία.. Η βία του νυστεριού και της καισαρικής.

    Πάντως, εγώπιστεύω πως όσο θα υπάρχει το ρητό «όχι βία στα….κλπ κλπ «, τόσο αυτή θα γιγαντώνεται.


Comment RSS · TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: