Περί πολιτικού λόγου, ο λόγος.


Όταν η πολιτική πεθαίνει, αγοράζουμε μπλουζάκια με τον πρόσωπο του Σαρκοζί.
Η πολιτική πεθαίνει και όσο πλησιάζει προς το τέλος τόσο πιο πολύ και πιο πολλοί μιλάνε για αυτή. Μοιάζει σαν τους «τεθλιμμένους» συγγενείς που μαζεύονται πάνω από τον ετοιμοθάνατο, που βρίσκεται στο κρεβάτι του πόνου και μοιρολογούν για τον χαμό, πριν ακόμα βγει η τελευταία πνοή από το στόμα, υποκρινόμενοι τους συντετριμμένους, ενώ οι ίδιοι έφεραν την υγεία του ασθενή σε αυτή την κατάσταση.
Αυτή είναι η κατάσταση της πολιτικής. Αυτή του ετοιμοθάνατου που βλέπει λίγο πριν κλείσει τα μάτια για πάντα, να τσακώνονται πάνω από το κεφάλι του, για τα περιουσιακά στοιχεία και για το ποιος είναι πιο άξιος κληρονόμος, φωνάζοντας τις κραυγές τους για όλα τα χρόνια που έφαγαν υπερασπιζόμενοι την υγεία της. Την ποια; Αυτήν που έφεραν σε αυτή την κατάσταση. Και όταν ο πολιτικός λόγος πεθαίνει το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι μπλουζάκια, κορδελάκια, σημαιάκια και life style Σαββατιάτικης Light εκπομπής.

Όταν η πολιτική πεθαίνει τότε αναλαμβάνει ο στυλίστας και ο γραφίστας δουλειά.
Τότε ο Μπακογιάννη κάνει δίαιτα, δεν έχει ρυτίδες και ο Σημίτης βγάζει στο photoshop τις ελιές.

Όταν η πολιτική πεθαίνει, τόσο πιο πολύ μιλάμε για Δημοκρατία, αξιοκρατία, σεβασμό. Η πολιτική, όπως και η Δημοκρατία γεννήθηκε στους δρόμους, αναπτύχθηκε στους δρόμους, μεγάλωσε, ενηλικιώθηκε στους δρόμους και πέθανε πίσω από κάτι βαριά γραφεία, μέσα σε κρύες αίθουσες, σαν σε φυλακή.

Γιατί η πολιτική είναι λόγος και ο λόγος είναι από την φύση του ελεύθερος.
Και οι πολιτικοί τον έκλεισαν σε κτίρια, σε χαρτιά, σε προγράμματα, σε συνθήματα ρηχά.
Γιατί η πολιτική είναι σκέψη και η σκέψη είναι από την φύση της ελεύθερη.
Και οι πολιτικοί την έκλεισαν σε συμφέροντα, σε κατεστημένα, σε υπογραφές.
Γιατί η πολιτική είναι προϊόν πνεύματος και το πνεύμα είναι από την φύση του ελεύθερο.
Και οι πολιτικοί το έκλεισαν σε βιομηχανίες, βιομήχανους, στείρες εξάρσεις «πολιτικού λόγου». Έκλεισαν όλα τα παραπάνω σε πλαίσια, σε σταθερές χαμηλού επιπέδου, όπως χαμηλού επιπέδου ήταν και οι στόχοι τους.
Η πολιτική είναι όραμα. Και το όραμα είναι ελεύθερο, αλλά έχει σταθερή πορεία προς μια κατεύθυνση. Και οι πολιτικοί έβαλαν το όραμα σε ένα μπαούλο ώστε κανείς να μην μάθει ποιο είναι. Οι πολιτικοί έβαλαν το μπαούλο σε μια βάρκα, χωρίς πανιά, χωρίς κουπιά και το κύμα το πάει όπου θέλει. Το πάει όπου θέλει ώσπου να βρεθεί μια ξέρα για να σταματήσει την χωρίς πυξίδα πορεία της.

Και εκεί που ο πολιτικός λόγος πεθαίνει εμφανίζονται διάφοροι καπηλευτές της πολιτικής και της Δημοκρατίας για να εκφράσουν ότι πιο πρόστυχο και σκοτεινό έχουν βασισμένοι στην εικόνα που τους προσφέρουν τα ΜΜΕ. Έρχονται οι καπηλευτές των ιδεών όχι μόνο του λαού τους και των προγονών τους αλλά ολόκληρου του κόσμου. Αυτού που αποτελεί το 98% του πληθυσμού.
Εκεί που ο πολιτικός λόγος πεθαίνει μας προσφέρουν μόνο μπλουζάκια με εικονίτσες και με σηματάκια, σποτάκια για το τι έκαναν και το τι δεν έκαναν. Και από πολιτική τίποτα. Πρώτη φορά έχω δει τόσο μεγάλη συζήτηση για την πολιτική χωρίς καθόλου πολιτική. Χωρίς όραμα, χωρίς πνεύμα, χωρίς σκέψη, χωρίς λόγο.
Εκεί που η ουσία της πολιτικής πεθαίνει εμφανίζονται Πολύδωρες να λένε ότι ο κόσμος ξέρει. Και πως μπορεί ένας Πολύδωρας να γνωρίζει, αυτό που ο λαός ξέρει; Πως μπορεί μέσα από το θωρακισμένο του αυτοκίνητο να ξέρει; Αλήθεια, ποιος από αυτούς ξέρει πως είναι να είσαι κάθε μέρα μέσα στην κίνηση, μέσα στην κούραση, μέσα σε ένα δυάρι, με 800 ευρώ τον μήνα, ή με 600 ευρώ τον μήνα, ή με 400 ευρώ τον μήνα; Ποιος από αυτούς μπορεί να ξέρει τι σκέφτεται κάποιος που σηκώνεται 5 το πρωί για να πάει στο εργοστάσιο με το υπηρεσιακό λεωφορείο; Ποιος μπορεί να ξέρει από αυτούς, πως είναι να μαζεύεις τα κέρματα για να αγοράσεις παπούτσια; Πως μπορεί να ξέρει πως είναι όταν σε απολύουν;
Εκεί που η πολιτική πεθαίνει, μαζεύονται όλοι πάνω από το κουφάρι της και μιλούν για αυτήν, σαν υπερασπιστές της, σαν παιδιά της, σαν προστάτες της, σαν να φρόντισαν με το παραμικρό για να επιβιώσει. Δημοκρατία, έχει γίνει 4 λύκοι και ένα πρόβατο να μιλούν για το φαί. Δημοκρατία έχει γίνει 4 βιομήχανοι και ένας υπουργός να αποφασίζουν για την τύχη του μισθωτού. Δημοκρατία έχει γίνει να έχεις να ψηφίσεις ανάμεσα σε 4 λύκους και 4 τσακάλια για το ποιος θα φυλάξει τα πρόβατα.
Κάποιοι θα πουν ότι τα βάζω όλα στο ίδιο τσουβάλι. Μα δεν μου έχουν αφήσει και τίποτα άλλο, παρά ένα τσουβάλι και ένα σημαιάκι για τους επευφημώ από το μαντρί μου.

Advertisements

1 Response so far »

  1. 1

    avissos said,

    snif! άντε, ας πούμε ότι πέθανε.. της κάναμε κ μνημόσυνο κ όλα τα σχετικά.. αλλά αν δεν την αναστήσουμε εγώ, εσύ, αυτός, τότε τι θ’απομείνει?
    κανείς δεν μπορεί να καταλάβει κανέναν, πόσο μάλλον οι πολιτικοί τον απλό λαό. αλλά αυτό το αποδεχόμαστε κ προσπαθούμε με τον τρόπο μας να βοηθήσουμε εμείς αυτούς που έχουν ανάγκη. έτσι, όταν θα έχουμε εμείς, θα υπάρχει η πιθανότητα κάποια άτομα να γυρίσουν να μας κοιτάξουν κ να μας απλώσουν το χέρι.
    άρα η πολιτική δεν είναι κάτι ξεχωριστό από μας. είμαστε εμείς οι ίδιοι 😦
    κ επειδή πολύ το κούρασα, λύκε λύκε είσ’εδώ? σου’χω έτοιμο μαντρί με πολιτικούς 😉 μιάμ!


Comment RSS · TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: