Ο Γερόλυκος


Νέος λύκος, δεσμευμένος ψάχνεται. Ψάχνεται να βρει ποια είναι τα όρια του δάσους του, ποιά τα όρια όπου μπορεί να πηγαίνει. Κατουράω γύρω, γύρω την περιοχή μου, την σημαδεύω που λένε, αλλά όλο και κάποιος έρχεται να μην την σπάσει. Ρε μην μπαίνεις μέσα, δική μου είναι η περιοχή… Τίποτα… Ρε θα σε δαγκώσω… Σιωπή. Ε τον αρπάς μετά απο τον λαιμό να τον εφέρεις δύο γύρες; Και μετά σου λένε ότι φταίει ο λύκος. Ρε συ και αυτό το τηλέφωνο δεν λέει να σταματήσει, μου έχει σπάσει τα νεύρα. Μάταια προσπαθώ όλη μέρα να συνδεθώ απο την δουλειά για να καταφέρω να γράψω κάτι, αλλά ανάμεσα στα τηλέφωνα και στην δουλειά τι να γράψεις; Όλο καμία βλακεία θα δημοσιεύσεις και αυτή για να πεις ότι είσαι ακόμα εδώ. Ε ρε μάγκα, το μαρούλι είναι λίγο. Ποιό μαρούλι; Το μπικικίνι, ρε παιδί μου, ο παράς, το πετροδόλαρο, πως το λένε. Αχ και να μπορούσα να έβαζα ένα τηλέφωνο στο σπίτι. Πράγμα ανύπαρκτο προς το παρόν και χλωμό το βλέπω για το μέλλον. Έχουμε γίνει και πολλοί και δεν τους προλαβαίνω απο την δουλειά, που να σας διαβάσω όλους ρε μάγκες; Και ο άλλος ο Θεσσαλονικιός δεν έχει σταματήσει να βάζει νέους συνδέσμους, νέα blogs… εδώ ούτε καλά, καλά, αυτά που γράφω δεν προλαβαίνω να ξαναδιαβάσω. Τι πρόβλημα και αυτό με τον χρόνο. Τελειώνει πιο γρήγορα και από κόκορα. Πριν ακόμα καβαλίσει, μπαμ, την έχει κάνει. Που πας κύριε χρόνε, περίμενε ένα λεπτό ακόμα. Και κάθε μέρα νιώθω λίγο πιο κουρασμένος. Φταίνε και αυτές οι καούρες που έχω κάεθ βράδι και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Εμ, τι να σου κάνω, έχω να φάω προβατάκι από την εποχή που ο Νώε έφτιαξε την κιβωτό. Και λέω στον μαύρο, ρε κάτσε λίγο να πάρω μια δαγκωνιά, λίγο μπουτάκι… όχι… τίποτα αυτός. Τι να σου κάνει και αυτός ο άμοιρος, πρόβατος. Έχει και μέσω βλέπετε τον Τσοπάνη… Είναι ο αγαπημένος του πρόβατος. Κάθε μέρα ακούω το καμπανάκι του να χτυπά και μου τρέχουν τα σάλια. Και έχει πέσει και μια ξηρασία… Τι να πει κανείς. Πέρασε ο χρόνος και τώρα όλα πια μοιάζουν να τρέχουν πιο γρήγορα από μένα. Ή αυτά πάνε πιο γρήγορα ή εγώ έχω χάσει την ευκινησία μου. Αυτός ο χρόνος, κάθε μέρα μου φέρνει και μια ρυτίδα. Κάθε μέρα και μια άσπρη τρίχα. Είναι περίεργο πως άρχισα κιόλας να ασπρίζω. Βέβαια ξέρετε τι λένε, ο λύκος και εάν εγέρασε και άσπρισε το μαλλί του, ούτε την γνώμη του άλλαξε ούτε την κεφαλή του. Κάτι θέλουν να πουν με αυτό αλλά εμένα δεν με νοιάζει, το μόνο που με νοιάζει είναι ότι έχω αρχίσει να μοιάζω στον παππού μου. Γερόλυκος και αυτός… Αχ καημένη νιότη να σε είχα πρώτα, λέω ότι δεν με νοιάζει που μεγαλώνω, αλλά κάθε φορά που πλησιάζουν τα γενέθλια μου τα ξεχνώ. Ακόμα και τα τραγούδια που ακούω μοιάζουν παλιά. Τόσο παλιός είμαι πια;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: