Τα πιόνια πέφτουν πρώτα…


Χτες έπιασα τον εαυτό μου να κάνει λογοκρισία στον εαυτό μου για το τι γράφω. Δηλ. σκεφτόμουν, όχι αυτό είναι πολύ καταθλιπτικό. Όχι αυτό είναι πολύ συντηρητικό, όχι αυτό είναι πολύ πολιτικό.
Σε κάποια στιγμή σκέφτηκα… μα καλά, πόσο παπάρας μπορεί να είμαι. Ξέχασα γιατί γράφω; Γιατί γράφω…;
Ότι θέλω γράφω. Άλλωστε ας μην το διαβάσει κανείς. Εγώ το έγραψα και είναι απλά μόνο η άποψη μου… post λοιπόν…

36000 άνθρωποι σε μια μόνο επαρχία της Κίνας πεθαίνουν από AIDS. Ο λόγος δεν είναι ότι είναι ομοφυλόφιλοι, δεν είναι ναρκομανείς και κάνουν κοινή χρήση βελονών. Απλά έχουν κάνει μετάγγιση από μολυσμένο αίμα. Αυτό είναι αποτέλεσμα της ανύπαρκτης μέριμνας του κράτους. Άνθρωποι στο όριο της φτώχιας υποχρεούνται να πουλάνε παράνομα το αίμα τους για να επιβιώσουν. Χωρίς κανένα έλεγχο, χωρίς καμία εξέταση. Πουλάνε αυτό που έχουν στην κατοχή τους για να επιβιώσουν και αυτό είναι το αίμα, η ζωή τους, η ψυχή τους.
Το οικονομικό «θαύμα» της Κίνας έχει ρίξει 300.000.000 ανθρώπους στα όρια της φτώχιας. Το κράτος είναι ανύπαρκτο για αυτούς, το κράτος δεν δίνει σημασία και δεν θέλει να έχει καμία σχέση με όλους αυτούς τους ανθρώπους, παρά μόνο να τους εκμεταλλεύεται για να αυξήσει την δύναμη του. Πριν από λίγο καιρό Βρετανικό κανάλι παρουσίασε ένα ρεπορτάζ για το πώς μέσα στις φυλακές αφαιρούν όργανα από κρατούμενους και τα πουλούν. Αυτός είναι ο πολιτισμός της Κίνας εν έτη 2007.

Αυτός όμως δεν είναι μόνο ο πολιτισμός της Κίνας αλλά ο πολιτισμός όλων των δυνάμεων και όλων των κρατών. Οι ανερχόμενες δυνάμεις στην γη, αυτή την στιγμή είναι η Κίνα, η Ινδία και η Βραζιλία. Ο λόγος προφανής. Πολύς κόσμος στα όρια της φτώχιας, εκατομμύρια άνθρωποι εκμεταλλεύσιμοι να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί. Και όταν έχουν μερικές φορές και αυτό το κομμάτι ψωμί είναι ευτυχισμένοι. Αυτά τα κράτη δεν διαφέρουν σε τίποτα από όλα τα κράτη του κόσμού. Η Γαλλία, η Αγγλία, η Ισπανία έγιναν υπερδυνάμεις εκμεταλλευόμενοι τις αποικίες. Η Αμερική εκμεταλλευόμενοι όλους και όλα. Από τους μαύρους, μετά τους Κινέζους που έφτιαχναν σιδηρόδρομούς και μετά τα κράτη της μέσης Ανατολής και την εκμετάλλευση των πετρελαίων.
Όλα τα κράτη εκμεταλλεύθηκαν και συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται τους φτωχούς, τους αδύναμους και τους αμόρφωτους.
Είναι λογικό λοιπόν να υπάρχει μια προσπάθεια ο κόσμος να μείνει σε αυτή την κατάσταση. Να μείνει στα όρια της φτώχιας, να μείνει στα όρια της εξαθλίωσης και να μείνει αμόρφωτος. Όσο μεγαλώνει η δύναμη ενός κράτους τόσο πιο πολύ την αναζητά. Και τόσο πιο πολύ η αντιπαλότητα με τα άλλα δυνατά κράτη μεγαλώνει. Ο ένας προσπαθεί να επιβληθεί και να πάρει κομμάτια του άλλου, στον οικονομικό χορό που εξελίσσεται. Και όλα αυτά πάντα στο βάρος των πολλών. Το 70% των ανθρώπων του πλανήτη γη είναι στα όρια της φτώχια. Κίνα, Ινδία, Αφρική, Λατινική Αμερική. Δεν είναι τυχαίο ότι ένας φίλος Αιθίοπας, μου έλεγε πριν από λίγες μέρες ότι μεγάλα κεφάλαια έχουν μπει πια στην Αιθιοπία τα τελευταία χρόνια.

Αυτοί που είναι εκμεταλλεύσιμοι είναι διαφορετικοί ανάλογα με τις περιστάσεις. Άλλοτε είναι ο ίδιος ο λαός του κράτους και άλλοτε πολίτες άλλων κρατών. Όλα τα κοινωνικά, θρησκευτικά πολιτικά κινήματα του κόσμου, ανεξάρτητος θεωρίας είχαν ή κατέληξαν να έχουν ως σκοπό, ένα παιχνίδι εξουσίας και εκμετάλλευσης. Από των Κουμμουνισμό, μέχρι τον Καπιταλισμό και από τον Μωαμεθανισμό μέχρι τον Χριστιανισμό. Ανεξάρτητα από την θεωρία τους έγιναν μοχλοί για την καταπίεση και την μεγαλύτερη και πιο εύκολη εκμετάλλευση χωρίς προβλήματα. Ο λαός έμοιαζε και μοιάζει ανίκανος να κάνει το οτιδήποτε. Κατά καιρούς η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο και τότε ο λαός προσπαθεί με όποιον τρόπο μπορεί να αντιδράσει. Συνήθως με διαδηλώσεις, μερικές με ένοπλο τρόπο και άλλες με σπασμωδικές κινήσεις. Το αποτέλεσμα είναι να γίνει ένα αιματοκύλισμα, που συνήθως έχει ως θύμα πάλι τον λαό. Οι όποιες αλλαγές γίνονται , απλά αλλάζουν αυτούς που κάνουν παιχνίδι και τίποτα άλλο. Στην προσπάθεια τους τα καθεστώτα, γιατί για τέτοια μιλάμε, να έχουν τον πρώτο λόγο, προσπαθούν να έχουν πρώτιστος τον πρώτο λόγο στην εκμετάλλευση. Στην εκμετάλλευση των πετρελαίων, των φτηνών εργατικών χεριών των φυσικών πόρων. Όποτε τα συμφέροντα συγκρούονται τότε το μόνο που μπορεί να κρατήσει και να κάνει τον εκμεταλλευόμενο με το κεφάλι κάτω, είναι ο φόβος. Ο φόβος και η καταπίεση. Ναρκωτικά πάρα πολλών ειδών όχι μόνο αυτών που φτιάχνονται στα εργαστήρια, αλλά και από τα άλλα που κατασκευάζονται μέσα σε βιβλία, ομιλίες κτλ. προσφέρονται απλόχερα στις μάζες για να είναι ευχαριστημένες ή απασχολημένες.
Στην δύση είναι ο Αμερικανικός τρόπος ζωής της κατανάλωσης, στην Μέση ανατολή ο Θρησκευτικός φανατισμός στην Ευρώπη κάτι ενδιάμεσο με περισσότερες καταβολές στην δύση.

Η πίτα όμως είναι συγκεκριμένη, και τα κράτη άλλες φορές αλλάζουν καιρό με τον καιρό. Όταν πια ο κόσμος έχει φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο όπου μοιάζει οι πόροι να είναι λίγοι σε σχέση με το πλήθος, των κρατών και των ανθρώπων, ένας πόλεμος συμβαίνει. Ένας πόλεμος όπου η πίτα μοιράζεται ξανά πάνω στα τραπέζια των «νικητών» πάνω από πτώματα χιλιάδων αθώων που σε ένα ψεύτικο κίνδυνο, όραμα, σκοπό, έχουν δώσει ότι πιο πολύτιμο έχουν. Την ζωή τους.
Με αυτό τον τρόπο, συμβαίνουν τα εξής πολλά καλά για το κατεστημένο.
Καταρχάς μπορούν να μιλήσουν ξανά για το μοίρασμα νέων πόρων και νέων φτηνών εργατικών χεριών. Ο κόσμος απελπισμένος από τον πόλεμο, έχει φτάσει σε σημεία εξαθλίωσης τέτοια που οι αντιδράσεις του έχουν μειωθεί και νιώθει ότι μπορεί να είναι ευτυχισμένος που απλά ζει, χωρίς να έχει διεκδικήσεις. Κάποια μεγάλη δύναμη μπαίνει στην θέση της, αλλά πάντα μένει ζωντανή για να υπάρχει πάντα ένα αντίπαλο δέος, να υπάρχουν πάντα νέα εργατικά χέρια, να υπάρχουν πάντα νέες προϋποθέσεις εκμετάλλευσης. Αυτό το είδαμε και στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι μοιράστηκαν τα πάντα, με ένα κομμάτι να πηγαίνει στους Βρετανούς. Οι Εβραίοι, εκμεταλλεύτηκαν την πραγματική και υπαρκτή σκληρή αντιμετώπιση των Γερμανών και μπήκαν στο παιχνίδι φτιάχνοντας κράτος, προπύργιο Αμερικανικών και όχι μόνο δυνάμεων σε μια περιοχή γεμάτη πετρέλαια. Φυσικά η Γερμανία ανοικοδομήθηκε, πήρε αποζημιώσεις κτλ. Το παιχνίδι πήρε νέα μορφή. Νέα δέη και νέες «απειλές» εμφανίστηκαν. Η Ρωσία σε ένα παιχνίδι εξουσίας με την Αμερική έγιναν οι νέες υπερδυνάμεις. Φυσικά οι αιώνιοι αντίπαλοι των Αμερικανών βοηθήθηκαν μετά την πτώση του κουμμουνισμού, από τους ίδιους τους Αμερικανούς. Ήταν πολύ χρήσιμο το αντίπαλο δέος, αυτό που έκανε την Αμερική αυτό που είναι σήμερα. Σε αντίστροφη κατάσταση εάν η Αμερική έπεφτε η Ρωσία θα ήταν αυτή που θα έκανε κουμάντο και θα πλήρωνε την Αμερική για να ορθοποδήσει.
Η γιαγιά μου έλεγε ότι κόρακας, κοράκου μάτι δεν βγάζει και είχε απόλυτο δίκιο.

Το 2007 είναι μια χρονιά που φαίνεται καθαρά ότι η Κίνα είναι η νέα δύναμη, η Αμερική προσπαθεί να επιβληθεί σε νέες περιοχές, η Ρωσία έχει ανέβει και η Αγγλία παίζει σε πολλά ταμπλό. Η φτώχια έχει μεγαλώσει και η κατάσταση μοιάζει έκρυθμη. Η φούσκα της τρομοκρατίας ως νέο μέσο εκφοβισμού μοιάζει ότι θα ξεφουσκώσει γρήγορα. Οι φωνές που μιλούν για προβοκάτσια όλο και μεγαλώνουν αντί να σωπαίνουν για την 11η Σεπτεμβρίου. Ο πόλεμος για την τρομοκρατία μοιάζει να είναι σημείο τριβής, ανάμεσα στο λαό και στα καθεστώτα. Νέες δυνάμεις μοιάζουν να ξεπροβάλουν και μια ηλεκτρισμένη κατάσταση υπάρχει σε κάθε χώρα από την Ελλάδα, μέχρι τον τελευταίο χωρικό στην Κίνα που πεθαίνει από AIDS για να φτάσω εκεί από όπου ξεκίνησα.
Όλο αυτό το πανηγύρι με βάζει σε σκέψεις. Ποια θα είναι η νέα απειλή για τον λαό; Ποια θα είναι η νέα απειλή που θα κάνει τον κόσμο να έχει κάτω το κεφάλι; Υπάρχει μια απειλή πια τόσο σκληρή και βίαιη που θα κάνει τον λαό να είναι προβατοποιημένος;
Όταν δεν βρίσκονται καλές απειλές τότε τα καθεστώτα μέσα στον αγώνα τους κάνουν την πιο αποτελεσματική και δοκιμασμένη από χρόνια τακτική τους. Πόλεμο. Θα πει κάποιος μα καλά αυτό δεν γίνεται; Αυτό γίνεται αλλά δεν μοιάζει να είναι αρκετό. Και όταν ένας τοπικός πόλεμος δεν αρκεί τότε γίνεται ένας γενικευμένος. Πότε άραγε θα είναι ο επόμενος;
Το μοντέλο του πολέμου είναι δοκιμασμένο και πολύ πετυχημένο κατά το παρελθόν. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι με μαθηματική ακρίβεια ότι ο πόλεμος θα γίνει και μάλιστα σύντομα. Το πρόβλημα είναι το πότε, το που και κάτω από πιο πρόσχημα. Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος μοιάζει να είναι πολύ ελαστικός και έτοιμος να υποστεί πολλά ακόμη. Άλλωστε η ιδέα ενός γενικευμένου πολέμου ξύνει ακόμα πληγές από τον 2Π.Πόλεμο. Δεν έχουν περάσει παρά μόνο 70 χρόνια και οι μνήμες είναι ακόμα νωπές. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει σε όλο τον κόσμο και σε όλες τις πληθυσμιακές ομάδες. Το μπαμ θα γίνει και τότε όλα όσα μας απασχολούν θα μοιάζουν τόσο μικρά. Τόσο μικρά και ασήμαντα και έτσι ακριβώς θα είναι. Για μας, γιατί για κάποιους άλλους θα είναι απλά κινήσεις σε μια παρτίδα σκάκι. Και όπως είναι γνωστό στο σκάκι τα πιόνια είναι αναλώσιμα για να επιβιώσει μόνο ένας. Ο Βασιλιάς. Και ποιος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί βασιλιάς; Τι έχει ο βασιλιάς στην πραγματική ζωή που δεν έχουν οι απλοί πολίτες, τα πιόνια; Το χρήμα.
Συμπέρασμα. Το σκάκι είναι πολύ χρήσιμο, μια και είναι το σενάριο της ίδιας της ζωής. Το σκάκι, είναι προγραμματισμένες κινήσεις, που έχουν σκοπό την επιβίωση του βασιλιά-κεφαλαίου. Τα πιόνια δεν έχουν επιλογές εκτός από το να πάνε μπροστά και να θυσιαστούν στον ένα και μόνο σκοπό. Νικητής είναι μόνο ένας και μερικές φορές υπάρχουν και ισοπαλίες. Το σίγουρο είναι ότι τα πιόνια θα πέσουν πρώτα. Και φυσικά πάντα υπάρχει η περίπτωση ένα πιόνι περάσει στην άλλη μεριά και να γίνει βασίλισσα. Και φυσικά μετά από το τέλος κάθε παιχνιδιού, πάντα τα πιόνια στήνονται, ο βασιλιάς είναι πάντα στην μέση και πάντα αρχίζει μια νέα παρτίδα.
Τι διδακτικό που είναι το σκάκι… Βγαλμένο μέσα από την ζωή.

Image Hosted by ImageShack.us

Advertisements

1 Response so far »

  1. 1

    zouri said,

    καλα κανεις και γραφεις ολες τις σκεψεις σου.Εμεις τις διαβαζουμε.Δεν ειναι αναγκη να συμφωνουμε.Αλλα προβληματιζομαστε και μαθαινιυμε.


Comment RSS

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: