Ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ…


Κάθε μέρα απο την γέννηση του ανθρώπου υπάρχει ένας ατελείωτος αγώνας για επιβίωση. Κάθε μέρα χιλιάδες άνθρωποι αγωνίζονται για καλύτερες συνθήκες ζωής. Καλύτερες συνθήκες για αυτούς, τους αγαπημένους τους, αλλά και για άλλους άγνωστους σε εκείνους. Αγωνίζονται με όποιο μπορούν. Κάθε μέρα δίνουν όλη τους την δύναμη ψυχική, σωματική. Πνευματική για ένα καλύτερο αύριο από αυτό που ζουν αλλά και για αυτό που πιστεύουν. Παρόλα αυτά το αύριο μοιάζει όλο και πιο σκοτεινό. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά και θα μπορούσα να γράφω για ώρες. Η δουλεία π.χ. πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι έχει εξαφανιστεί. Πραγματικά με εξέπληξε πριν από καιρό σε μια συζήτηση που έτυχε να ακούσω, ο ένας από τους δύο διαπληκτιζόμενους να υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει δουλεία στο κόσμο. Αναρωτήθηκα πόσο πολύ σε ένα κόσμο πλασματικό ζεί αυτός ο άνθρωπος. Η δουλεία, όχι μόνο δεν έχει εξαλειφθεί, αλλά βασιλεύει κιόλας. Απλά τώρα πια δεν φέρνουν τους μαύρους με καράβια δεμένους με αλυσίδες, αλλά τους αφήνουν στην Αφρική να βγάζουν τον χρυσό για να κερδίζουν κάποιοι λίγοι. Τώρα πια δεν γίνονται μαστιγώματα στις Ευρωπαϊκές χώρες (νομίζω) αλλά γίνονται σε χώρες όπως η Κίνα, Η Ταϊλάνδη και πολλά άλλα μέρη του κόσμου. Παιδιά αναγκάζονται να δουλεύουν από τα 6 τους χρόνια σε βιοτεχνίες και βιομηχανίες για να μπορεί ο κάθε ευρωπαίος να φοράει τα ακριβά πουλημένα επώνυμα κουστούμια, ή τα παπούτσια που πετάνε. Χιλιάδες άνθρωποι ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες και δουλεύουν δουλικά μέσα στην ζέστη και τις κακουχίες για μια χούφτα ρύζι, για να μπορείς εσύ, εγώ και όλοι μας να πίνουμε το Lipton Ice tee και να δροσιζόμαστε το καλοκαιράκι. Αυτές είναι οι χαρακτηριστικές περιπτώσεις δουλείας που υπάρχουν. Φυσικά ο πολύ κόσμος, δεν ξέρει και δεν θέλει να μάθει. Όταν πίνει το τσάϊ του για να φύγει η κάψα ποσώς τον ενδιαφέρει ποιος έχει δώσει και την τελευταία του πνοή για να το πίνει. Και φυσικά όποιος πάει να αγοράσει το νέο του πανάκριβο ρολόι από χρυσό δεν ενδιαφέρεται για το πόσοι έχουν πεθάνει κάτω από τις απάνθρωπες συνθήκες των ορυχείων της Αφρικής. Ούτε νοιάζεται ότι η Αφρική πεθαίνει από την πείνα, παρόλο που βγάζει το 70% του παγκοσμίου χρυσού, και το μεγαλύτερο ποσοστό διαμαντιών. Αλά δεν θέλω να μιλήσω για όλους αυτούς που δεν βλέπουν. Απλά για όλους εμάς που πιστεύουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε κάτι. Όχι μόνο στις συνθήκες διαβίωσης μας, όχι μόνο στα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά γενικά στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε οι «πολιτισμένοι» τους απολίτιστους. Τώρα πόσο περισσότερο πολιτισμό έχουν οι Αμερικανοί από τους Ιρανούς, Ιρακινούς και όλους τους άλλους, είναι ένα άλλο θέμα.
Θέλω να μιλήσω για όλους αυτούς τους ονειροπόλους που θεωρούν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Θέλω να εστιάσω σε όλους αυτούς που έδωσαν την ψυχή τους, αλλά και την ζωή τους για αγώνες που τελικά όχι δεν έφεραν αποτέλεσμα, γιατί αυτό θα ήταν κάτι για το οποίο δεν θα μπορούσα να πω τίποτα. Αλλά για αγώνες που ξεπουλήθηκαν τόσο φτηνά. Για ιδεολογίες που ξεπουλήθηκαν τόσο φτηνά. Φτηνά; ΜΑ καλά μαλάκας είμαι; Πολύ ακριβά ξεπουλήθηκαν. Πολύ το χρήμα. Τόσο πολύ που μπορεί να σκεπάζει όχι μόνο αυτούς που πέθαναν για ένα ιδανικό, αλλά όλους όσους πεθαίνουν κάθε μέρα σε όλο τον κόσμο, πιστεύοντας σε μια ιδεολογία, ανεξαρτήτως εάν την υποστηρίζουν με σθεναρό τρόπο ή όχι.
Δυστυχώς οι ιδεολογίες εκφράζονται μέσα από ανθρώπους. Και οι άνθρωποι έχουν την τάση να ξεπουλιούνται. Βλέπετε όσοι δεν ξεπουλιούνται, πεθαίνουν. Όποιοι μπορούν να ξεπουληθούν γίνονται αρχηγοί κινημάτων, που υποτίθεται υπερασπίζονται και προωθούν αυτές στις ιδεολογίες. Απλό το σύστημα. Έτσι ήταν και έτσι είναι. Είναι πραγματικά κάθε μέρα να ξεπουλιούνται τόσο φτηνά ιδεολογίες που για αυτές κάποιοι έδωσαν ότι πιο πολύτιμο είχαν. Ο κουμονισμός ξεπουλήθηκε, πολύ γρήγορα, ο Χριστιανισμός ξεπουλήθηκε και αυτός, ο φιλελευθερισμός το ίδιο. Η ίδια η ελευθερία ξεπουλιέται κάθε μέρα. Και αναρωτιέμαι όλοι αυτοί γιατί πέθαναν. Όλοι αυτοί γιατί έδωσαν την ζωή τους; Τι έδωσαν παρά μερικές αφίσες να κοιτάμε του Τσε και μια ελπίδα ότι μπορούν τα πράγματα να αλλάξουν. Τελικά αυτή η ελπίδα βγήκε από το κουτί της Πανδώρας ή έμεινε μέσα; Είναι καλό ή κακό να ελπίζεις; Χμμμ…
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία λένε, αφού πρώτα έχουν πεθάνει εκατομμύρια πάνω σε μια ξεπουλημένη ιδεολογία, προσθέτω εγώ. Κάθε μέρα χιλιάδες άνθρωποι πιστεύουν σε μια ιδεολογία, σε μια θρησκεία. Άλλες από αυτές τις ιδεολογίες είναι καινούργιες άλλες παλιές. Το αποτέλεσμα πάντως είναι το ίδιο. Όσοι πιστεύουν πραγματικά σε αυτές θα δώσουν την ζωή τους. Και όσοι μείνουν θα τις ξεπουλήσουν. Όπως λέει και ο μέγας Άσιμος ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ, για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.
Καλή σας μέρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: