Αστικός πόλεμος


Πόλεμο. Έχουμε πόλεμο και όσοι δεν το ξέρουν ας ανοίξουν καλά τα μάτια τους. Πόλεμο, αστικό πόλεμο. Πόλεμο τάξεων παρατάξεων και ουσίας. Ουσίας; Όλο και αυξάνονται τα περιστατικά βίας ανάμεσα στην αστυνομία και πολίτες, αναρχικούς, χούλιγκαν. Και αυτό το φαινόμενο δεν είναι Ελληνικό, δεν είναι τωρινό, δεν είναι τοπικό. Είναι παγκόσμιο, είναι διαχρονικό. Απλά οι ρυθμοί της ζωής είναι πιο γρήγοροι και έτσι οι ρυθμοί των επεισοδίων είναι όλο και πιο γρήγοροι και ο χρόνος ανάμεσα στο ένα επεισόδιο με το άλλο είναι πιο μικρός. Το θέμα είναι να δούμε όλοι κατάματα του λόγους που οδηγείτε η κοινωνία σε τέτοιες αντιδράσεις. Γιατί όποιος νομίζει ότι όλο αυτό το σκηνικό αφορά μόνο μια ομάδα ανθρώπων, ότι αφορά τους αναρχικούς ή τους χούλιγκαν τότε ζει σε έναν άλλο κόσμο. Αφορά όλη την κοινωνία, είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο και όχι μια μεμονωμένη αντίδραση κάποιων λίγων. Άλλωστε αυτοί οι λίγοι όλο και γίνονται και πιο πολλοί. Και αυτοί οι πιο πολλοί όλο και γίνονται και πιο βίαιοι. Πέτρες καδρόνια, μολότοφ από παιδιά που είναι μόλις 20 ή και 17 ή και 14 χρονών. Και όποιος πει ότι αυτά τα παιδιά απλά είναι εγκληματίες τότε τι να πω. Γιατί τι κάνει ένα παιδί στα 14 του εγκληματία; Τι άλλο από την ίδια την κοινωνία, το αδιέξοδο που βλέπει γύρω του ή αντίδραση κάποιου που απλά κάνει ότι κάνουν όλοι οι άλλοι απλά το κάνει με άλλο τρόπο. Γιατί η ίδια η κοινωνία που ζούμε είναι μέσα στην βία. Και βία δεν είναι απαραίτητα το να χτυπάς ή να σπας κάτι. Η βία έχει πολλούς τρόπους να εκφραστεί. Πόσοι δεν έχουν σκεφτεί έστω και μία φορά στην ζωή τους, να πάρω ένα καδρόνι και να το σπάσω στο κεφάλι κάποιου πολιτικού. Ποιος δεν έχει σκεφτεί έστω και μία φορά, να σπάσει τα μούτρα σε κάποιον δημόσιο υπάλληλο που απλά ξύνεται μπροστά σου και σε βάζει σε απίστευτη ταλαιπωρία; Και ένα σωρό άλλα τέτοια βίαια πράγματα που απλά δεν τα κάνουμε. Απλά δεν τα κάνουμε όχι όμως ότι δεν έχουν περάσει από το μυαλό μας. Έστω και στο πίσω μέρος. Έστω και για μια στιγμή. Η μόνη διαφορά ανάμεσα σε εμάς και αυτά τα παιδιά, είναι ότι αυτά απλά το έκαναν. Και όχι μόνο το έκαναν αλλά ένιωσαν και ωραία. Γιατί αυτό ακριβώς ένοιωσαν ωραία. Και για αυτό το ξανακάνουν. Δεν υπήρξαν συνέπειες. Όχι ότι αυτό θα άλλαζε κάτι. Θα μου πείτε τι λέω τώρα. Αλλά είναι μια πραγματικότητα. Όποτε βλέπω αυτά τα γεγονότα έχω στο μυαλό μου το fight club. Είναι αυτή η ηδονή και η απόλυτη ελευθερία όταν πετάς μια πέτρα. Και όταν μάλιστα έχει επικαλυφθεί από κάποιο ιδεολογικό μανιφέστο, τότε τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει. Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι καλά οι ιδεολογίες, αλλά δεν είναι αυτό που τους κρατάει και κάνουν όλα αυτά που κάνουν. Απλά δεν έχουν τίποτα να χάσουν, γιατί μοιάζει στα μάτια τους ότι ζουν σε μια κοινωνία που δεν έχει τίποτα να τους προσφέρει. Και η ελευθερία του κάνω, ότι θέλω ακόμα και εάν αυτό είναι παράνομο, ακόμα και ένα αυτό είναι πετάω μια πέτρα, δεν μπορεί να συγκριθεί με ότι έχουν ζήσει. Δεν μπορεί να συγκριθεί με όλα αυτά που τους προσφέρει η κοινωνία.
Είναι η επιστροφή στα βασικά ένστικτα, στα ζωώδη ένστικτα αυτά που του δίνουν την ευχαρίστηση. Και όταν κάποιο ζώο, απειλείτε όσο μικρό και εάν είναι, θα επιτεθεί και θα συνεχίσει να το κάνει μέχρι να σωθεί. Αυτά τα παιδιά δεν είναι απαραίτητα από «κακές» οικογένειες, δεν είναι απαραίτητα κακοί άνθρωποι. Αυτά τα παιδιά είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας. Και όταν κάποιος βλέπει λάθος τις αντιδράσεις τους πρέπει να καταλάβει ότι ζει σε μια λάθος κοινωνία. Σε μια κοινωνία που ο ίδιος κάθε μέρα συμβάλει για το πώς θα γίνει. Το μερίδιο ευθύνης το δικό μας, είναι μεγάλο και ας μην κλείνουμε τα μάτια σε αυτό. Απλά άλλοι έχουν μεγαλύτερο και άλλοι μικρότερο μερίδιο ευθύνης. Πάντως υπάρχει.
Θα μου πει κάποιος ότι είναι ο εύκολος στόχος και ο εύκολος τρόπος να ρίχνουμε το φταίξιμο στην κοινωνία. Τον διαβεβαιώνω, πως όχι. Δεν είναι. Είναι απλά, μια αλήθεια.

Για το τέλος άφησα κάτι το οποίο όσο άσχετο και εαν μοιάζει λέει πολλά.

Advertisements

4 Σχόλια so far »

  1. 1

    anisixos said,

    ετσι ειναι οπως τα λες..

  2. 2

    N.Ago said,

    Δεν σου κρύβω ότι, ενώ διαφωνώ κάθετα με κάθε μορφή βίας, συμφωνώ απόλυτα με τη δράση των παιδιών.
    Τη δράση που προέρχεται από την κοινωνική απομόνωση που θέλουμε να επιβάλουμε στα παιδία αυτά, κάνοντάς τα, ρομποτάκια και φυτά.
    Καλύτερα στους δρόμους παρά στα ναρκωτικά.
    Φυσικά όμως, και για το καλό τους, μακριά από βία, που αναγκαστικά, όταν την προκαλείς, και θα την υποστείς.

  3. 3

    Lykos said,

    N.Ago said:
    «μακριά από βία, που αναγκαστικά, όταν την προκαλείς, και θα την υποστείς.»

    Νομίζω ότι αυτή είναι η φράση κλειδί. Είναι η φράση η μαγική που λέει πολλά. Όταν προκαλείς βία, θα δεχτείς βία. Οπότε εγώ αντίθετα με τον Ν. Ago θα αντιστρέψω την σκέψη. Πόση βία ασκήθηκε σε αυτά τα παιδιά και με ποιους τρόπους, για να ασκούν τέτοια βία; Αναρωτιέμαι…

  4. 4

    funEL said,

    Πόλεμος χωρίς Πούτιν, σιωνιστικούς ψεκασμούς υποταγής συνειδήσεων και αντιβαρυτικές κοσμοσφαίρες τεριρέμ, δεν νοείται.
    Εμπρός προς τα πίσω για το καινούργιο μεσαίωνα που επέρχεται.

    +nopasaran+


Comment RSS

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: