Με τόσα ψέμματα που ντύθηκαν οι λέξεις…


Ξεκίνησα να γράφω κάποιες σκέψεις για την όλη κατάσταση που επικρατεί στα δελτία των οχτώ (δε λέω «στην κοινωνία» μας, μιας και ως γνωστόν τη σκυτάλη και το ρόλο της έχουν πάρει τα «μεγάλα» κανάλια).
Ήθελα να προσπαθήσω να απαντήσω στο ρητορικό ερώτημα, ποιος από όλους φταίει για αυτή την κατάντια που βιώνουμε εδώ και καιρό…1
Φταίν οι μπάτσοι;
Φταιν οι «κουκουλοφόροι»;
Φταιν οι φοιτητές;
Φταιν οι δημοσιογράφοι;
Φταιν οι πολιτικοί;
Φταιν όλοι οι παραπάνω ή πιο πολύ φταίμε εμείς (είτε ως μονάδες ξεχωριστά ,είτε ως κοινωνία συνολικά);
2
Ε, κάπου εκεί τα χασα!

Κάπου εκεί σκέφτηκα πως το καλύτερο γι’ αυτή τη νύχτα είναι να βάλω ένα τελευταίο ποτό και να την πέσω…

Κάπου εκεί σα να κατάλαβα πως όλα γίνονται για έναν σκοπό.
Μόνο που αυτός ο «ένας» σκοπός είναι διαφορετικός για τον καθένα πιο πάνω (που αναρωτιόμουν αν φταίει).
Αυτός ο σκοπός που δεν αγιάζει τα μέσα, αλλά τα «άκρα«.

Ακραίοι οι μπάτσοι που βαράν τον κοσμάκη,
ακραίοι οι νεολαίοι που καίνε και σπάνε τα πάντα,
ακραίοι και οι δημοσιογράφοι που χουν «θέμα» για τα παραθύρια,
ακραίοι και οι πολιτικαράδες μας που επιβιώνουν μονάχα μέσα από τον «ντόρο»,
ο καθένας για τους ιδιοτελείς σκοπούς τους…
3

Μου φαίνεται πως όλοι παίζουν και μας εμπαίζουν!
Όλοι μάχονται για ένα καλύτερο αύριο, ξεσχίζοντας το σήμερα!
Όλοι κάτι θέλουν αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν τίποτα!
——————————————————————————————
Εδώ ακριβώς ξαναθυμήθηκα δύο τινά

Έναν αγαπημένο στίχο και ένα αγαπημένο ποίημα

«Με τόσα ψέμματα που ντύθηκαν οι λέξεις» (Αλ.Ιωαννίδης)

και

«Σατραπεία» (Κ.Καβάφης)

    Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
    για τα ωραία και μεγάλα έργα
    η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
    ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
    να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
    και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
    Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
    (η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
    και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
    και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
    που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
    και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
    Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
    αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
    Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
    τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
    τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
    την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
    Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
    αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
    και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.


——————————————————————————————-

->πάω για το ποτό που λέγαμε 😛

#οι φώτος είναι clopy-paste από την Πρέζα tv 😉

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: