ΝΥΧΤΑ ΡΑΔΙΟ-ΦΟΝΩΝ


Μέσα σε όλο αυτό τον χαμό που γίνεται γύρω μου, ανάμεσα στα χρέη, ανάμεσα στην δουλειά, τις απεργίες την κίνηση και όλο τον χαμό που γίνεται γύρω μου, κάπου, κάπου θυμάμαι ότι δουλεύω για να ζώ και όχι ζω για να δουλεύω. Έτσι, που και που, μαζεύω χρήματα να κάνω πράγματα που θέλω. Αυτά τα πράγματα που είναι μικρά και κανονικά θα έπρεπε να είναι τόσο αυτονόητα για όλους, αλλά δυστυχώς δεν είναι. Έτσι το πρόγραμμα που έχω βάλει είναι να πηγαίνω ταξίδια, να πηγαίνω σε ωραία μέρη, να κάνω πράγματα που με ευχαριστούν. Θα ήθελα να πηγαίνω πιο συχνά στο θέατρο, αλλά δυστυχώς τα οικονομικά μου δεν μου το επιτρέπουν πάντα. Παρόλα αυτά προσπαθώ να βρω τον χρόνο αλλά και τα χρήματα για να πάω να δω όσες πιο πολλές παραστάσεις μπορώ. Δεν μπορώ να πω ότι τα καταφέρνω, αλλά προσπαθώ. Αυτές τις μέρες είδα μια παράσταση που θα χαραχτεί μέσα μου, μαζί με άλλες πολύ όμορφες παραστάσεις που κατάφερα να δω. Δεν είναι άλλη από το Νύχτες Ραδιο-φόνων στο θέατρο Διάνα με πρωταγωνίστρια την Ελένη Ράντου. Πρέπει να παραδεχτώ ότι έχω δει μόνο άλλη μια παράσταση της Ράντου και αυτό πριν μερικά χρόνια, το Βότκα μολότοφ. Αυτό που νομίζω ότι χαρακτηρίζει τις παραστάσεις της είναι τα θέματα που επιλέγει να παίξει είναι πάντα επίκαιρα αλλά και οι παραστάσεις που κάνει χαρακτηρίζονται από την ομορφιά τους. Δεν κρύβω ότι πάντα ήταν από τις ηθοποιούς που συμπαθούσα πολύ, αλλά νομίζω ότι η αντικειμενικότητα μου τουλάχιστον στις παραστάσεις της λειτουργεί. Όμορφο σκηνικό, καλοί ηθοποιοί στο πλευρό της και ένα θέμα που αγγίζει άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο, αλλά αγγίζει τους πάντες. Θα μείνει πάντα χαραγμένη στο μυαλό μου σαν μια από τις πιο συγκινητικές παραστάσεις που έχω δει στην ζωή μου. Όχι μόνο για το θέμα αλλά για την ίδια την πρωταγωνίστρια που στο τέλος της παράστασης, εκεί που το έργο έχει τελειώσει και οι θεατές χειροκροτούν το πραγματικό, αληθινό κλάμα της με έκανε να συγκινηθώ τόσο όσο δεν είχε γίνει σε όλη την παράσταση. Για αυτό το κλάμα γράφω αυτές τις λίγες γραμμές, για αυτό το κλάμα και τις αγκαλιές στο τέλος θα ήθελα να ξαναδώ αυτή την παράσταση. 4 αγκαλιές και ένα κλάμα και ξαφνικά όλα μοιάζουν να αρχίζουν και να τελειώνουν εκεί. Ένα κλάμα δικό της για να μην ξεχνώ εγώ ότι είμαι άνθρωπος και σας άνθρωπος έχω αδυναμίες.
Ελπίζω κάποια στιγμή να καταφέρουν να δουν και άλλοι αυτό που είδα, ελπίζω κάποια στιγμή να νιώσουν και άλλοι αυτό που ένιωσα.

2 Σχόλια so far »

  1. 1

    Artemis said,

    Και εγώ την είδα όταν ήμουν στην 4ήμερη στις 23 Μαρτίου. Είδα και εγώ το κλάμα της , παραλίγο να κλάψω και εγώ. Πολύ όμορφο έργο …

  2. 2

    Νίκος said,

    Το ότι κάποιος κλαίει δεν σημαίνει ότι μπορεί αυτό να ξεπλύνει την υπερβολή, τα άκομψα αστεία (που καμιά φορά έφταναν στο όριο της αισχρότητας) το μέτριο παίξιμο, την παρωδία που έχει τηλεοπτικές πινελιές. Γενικά ήταν μια συνταγή δώσε λίγο απ’όλα στον κόσμο, να μπερδευτεί, βάλε και 2-3 πινελιές δήθεν ποιότητας να νομίζει ότι κάτι είδε.
    Προσωπικά όταν άρχισε η παράσταση με το μονόλογο της Ράντου, νόμισα ότι ήταν κακό αστείο κι έντυσαν το Στάθη Ψάλτη ως Ελένη Ράντου. Ο ήχος της φωνής της και οι τονισμοί, θύμιζαν Στάθη Ψάλτη σε παρακμιακή επιθεώρηση…..
    Πάντως το δεύτερο μέρος ήταν σημαντικά καλύτερο και το φινάλε ωραίο.


Comment RSS

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Μ' αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ' τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια... [Νίκος Χουλιαράς]

Methexis Erratum

Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;

ΤΣΕΛΙΓΚΑΣ

Απρρρρρρ...........

Greek Companies Online BLOG

Welcome to the B2B portal of Greek business and travel. www.greekcompaniesonline.com

Χωροβάτης

Για να μετράω την απόστασή μου απ' την γη, τον ουρανό και τους ανθρώπους.

juicykoutsour

This WordPress.com site is the bee's knees

anatolikoblog

ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΔΥΣΗ

FOULIANNA - SOS #1

οφ φις σιαλ - twin blog #1

Svennegreken-2

Τα πάντα ρει, δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης! (Όποιος δε γουστάρει... Ξυδάκι!).

Αρέσει σε %d bloggers: