Another Brick in the Wall


Πολλές φορές με έχουν κατηγορίσει ότι γυρίζω στο παρελθόν. Αλλά χωρίς παρελθόν, δεν υπάρχει μέλλον. Το παρελθόν καθορίζει το ποιός είσαι και το που θα διαλέξεις να πας στο μέλλον. Γυρίζω πίσω και θυμάμαι… Θυμάμαι και αντιγράφω απο άλλους….

H πρώτη ταινία που με συγκλόνισε βαθιά στην ζωή μου, ήταν το «The Wall» των αξεπέραστων Pink Floyd. Πρέπει να ήμουν 13-14 όταν την είχα δεί κρυφά, στην ζούλα, μιας και ήταν ακατάλληλη θυμάμαι, σε έναν από τους 2 κινηματογράφους που είχε τότε η Κέρκυρα. Ήταν ένα βροχερό φθινόπωρο του 1982 νομίζω, με δυνατό κρύο. Παρόλα αυτά, όταν βγήκα από το σινεμά ψηνόμουν στον πυρετό. Πέρασα τις υπόλοιπες 3-4 μέρες καρφωμένος σε ένα κρεβάτι, στριφογυρνώντας ανάμεσα σε ιδρωμένα σκεπάσματα, με ελάχιστες διακοπές ξεκούρασης πραγματικής και ένα συνεχές παραλήρημα που τρόμαζε τους δικούς μου. Οι γιατροί μου είπαν πως ήταν ιός της γρίππης, εγώ όμως ήξερα πως ήταν ένας διαφορετικός ιός αυτός που με βασάνιζε. Ένας διανοητικός ιός με δυνατές ψυχοσωματικές αντιδράσεις.
Ανάμεσα σε ζοφερές εικόνες μιας υπαρξιακής μοναξιάς, πάλευα με τις παραισθήσεις που ξεπρόβαλλαν από το ταραγμένο, σοκαρισμένο μυαλό μου, έλιωνα στον πυρετό και ο ιός εισχωρούσε όλο και πιό βαθιά μέσα μου, μέχρι που ολοκλήρωσε θριαμβευτικά τον κύκλο του σε ένα αλησμόνητο ξέσπασμα εφηβικής επιθετικότητας και υστερικού κλάματος την τελευταία νύχτα του μαρτυρίου μου.
Το επόμενο πρωί ο ήλιος έλαμπε ψηλά, μια γλυκιά ημέρα ανέτειλλε και το πονεμένο μου κορμί γαλήνεψε από την εσωτερική αγωνία. Οι ζεστές αχτίνες του ήλιου τρύπωσαν στο δωμάτιο μου και γνώριζα πια πως η μετάλλαξη είχε ολοκληρωθεί.
Πέρασαν 23 χρόνια από τότε, ο ιός δέχτηκε χιλιάδες «αντιβακτηριδιακές» επιθέσεις, που κόντεψαν να τον εξολοθρεύσουν ολοκληρωτικά, όμως παρέμεινε εκεί, πληγωμένος, αλλά ζωντανός.
Και αυτός σας γράφει τώρα, όχι εγώ.
Όχι εγώ…

epimytheas



Τείχη υψώνουμε όλοι οι άνθρωποι σε κάποια περίοδο της ζωής μας και λειτουργούν ως αμυντικοί μηχανισμοί σε κάποια καμπή της ανθρώπινης πορείας μας, όταν πια δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στις συνθήκες γύρω μας, για πολλούς και διάφορους λόγους. Τα τείχη υψώνονται αργά αργά και γίνονται όλο και περισσότερα. Στην αρχή μπορούμε εύκολα να μπαίνουμε και να βγαίνουμε από αυτά, όσο όμως η ανοικοδόμηση συνεχίζεται, αυτή η διάβαση γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, μέχρι που στο τέλος εγκλωβιζόμαστε και δεν βλέπουμε διέξοδο. Είναι η φάση της μεγάλης απομόνωσης και του βαθύ προβληματισμού σχετικά με το ποιοί είμαστε, τι κάνουμε, πως το κάνουμε και γιατί το κάνουμε. Είναι η περίοδος των αποφάσεων που μπορεί να επηρεάσει ολόκληρη τη ζωή μας, γιατί όταν είσαι κλεισμένος στο κάστρο σου, εξασφαλισμένος από εξωτερικές επιθέσεις, καλείσαι να αντιμετωπίσεις έναν τεράστιο αντίπαλο που πήρες μαζί σου, τον ίδιο σου τον εαυτό, που σε αντίθεση με τους εξωτερικούς αντιπάλους, σε γνωρίζει πολύ καλά και ξέρει που ακριβώς να σε χτυπήσει. Και ο πόλεμος πια γίνεται εντός των τοιχών.
Κάποια στιγμή είναι πιθανό να θελήσεις να αρχίσεις να γκρεμίζεις τα τείχη που ύψωσες για τη δική σου προστασία και αυτό μάλλον θα συμβεί στη φάση που ο πόλεμος με τον εαυτό σου έχει λήξει ή βρίσκεται σε ανακωχή. Είναι όμορφη στιγμή αυτή, βγαίνεις έξω και είναι σαν να βλέπεις τον κόσμο για πρώτη φορά και πράγματα που μέχρι τότε τα έκανες ίσως από ρουτίνα, τώρα τα θεωρείς τόσο όμορφα, τόσο «γεμάτα».
Πάντα όμως σε έναν πόλεμο, κάτι κερδίζεται και κάτι χάνεται. Δε νομίζω πως ο άνθρωπος παραμένει ίδιος μετά από μια τέτοια δοκιμασία, βγαίνει όμως πιο συνειδητοποιημένος, ακόμα και για τις αδυναμίες του, σαν τον Φοίνικα γεννιέται ξανά από τις στάχτες του και είναι όμορφη η εμπειρία του να βλέπεις ξανά τη γέννησή σου…

Hello.
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me.
Is there anyone home?

Come on, now.
I hear youre feeling down.
Well I can ease your pain,
Get you on your feet again.

Relax.
I need some information first.
Just the basic facts:
Can you show me where it hurts?

There is no pain, you are receding.
A distant ships smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I cant hear what youre sayin.
When I was a child I had a fever.
My hands felt just like two balloons.
Now I got that feeling once again.
I cant explain, you would not understand.
This is not how I am.
I have become comfortably numb.

Ok.
Just a little pinprick. [ping]
Therell be no more –aaaaaahhhhh!
But you may feel a little sick.

Can you stand up?
I do believe its working. good.
Thatll keep you going for the show.
Come on its time to go.

There is no pain, you are receding.
A distant ships smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I cant hear what youre sayin.
When I was a child I caught a fleeting glimpse,
Out of the corner of my eye.
I turned to look but it was gone.
I cannot put my finger on it now.
The child is grown, the dream is gone.
I have become comfortably numb.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: