Archive for Ιουνίου, 2007

G. Clinton, live in Athens…


Εάν έβλεπε κάποιος που δεν ήξερε αυτόν τον τύπο


Shot at 2007-06-30

Και από κάτω διάβαζε την λεζάντα ότι έρχεται στην Ελλάδα θα αναρωτιόταν τι είναι αυτό το πράγμα και θα γύριζε σελίδα.
Και για να είμαι ειλικρινής δεν θα τον αδικούσα.
Για κάποιον όμως που ασχολείτο με την Funk η είδηση ότι ο 67χρονών George Clinton έρχεται για συναυλία στην Αθήνα είναι το γεγονός του καλοκαιριού. Ο άνθρωπος που μπορεί δικαιωματικά να αποκαλείται πατέρας της Funk θα δώσει για πρώτη φορά απόψε συναυλία στο Θεάτρο Βράχων, “Μελίνα Μερκούρη, για να θυμίσει παλιά αλλά και πιο νέα του κομμάτια.
Υπήρξε η «καρδιά» των Parliament και Funkadelic, (δύο συγκροτήματα που υπήρξαν παράλληλα) και από το 1980 νομίζω κάνει solo καριέρα ανοίγοντας καινούργιους δρόμους για τη μαύρη μουσική και πιστέψτε με, όχι μόνο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

3 Σχόλια »

Προσεχώς οικόπεδα.


Χτες είχα την τύχη να περάσω πολύ καλά, μια και βρέθηκα στον Υμηττό. Πολύ ωραία η συναυλία και σε αυτό συνέβαλε πολύ η όμορφη ατμόσφαιρα που υπήρχε. Η μυρωδιά από την φύση, την καμένη φύση, το τεράστιο σύννεφο από καπνό, ακριβώς από πάνω μας, η στάχτη που άρχισε να πέφτει σε κάποια στιγμή, μαζί με την υπέροχη θέα, από τις φλόγες στην Πάρνηθα ήταν οι συντελεστές για ένα υπέροχο βράδι.
Στην αρχή όταν πήγα απογοητεύτηκα, αλλά σύντομο ο άνεμος κατάφερε να φέρει τα πράγματα στην θέση τους. Μετά το πρώτο τέταρτο, ο καπνός έφυγε από το οπτικό πεδίο και οι φλόγες πρόβαλαν πίσω από το βουνό. Φλόγες τόσο μεγάλες που φαίνονταν από παντού, χόρευαν πριν ακόμα αρχίσει η μουσική. Και ήταν τότε που ένιωσα μεγάλος, πολύ μεγάλος, σαν τον Νέρωνα κοιτούσα να καίγονται όλα και υπερήφανος, περίμενα καρτερικά να αρχίσει η συναυλία πριν σβήσουν τα πυροβεγγαλικά. Δεν άργησε που σαν χίονι, νάμα εξ ουρανού άρχισε να πέφτει η στάχτη και η μυρωδιά του καμένου έκανε τις αισθήσεις μου να χτυπάνε κόκκινο.

Άρχισα να τραγουδώ ένα παράξενο σκοπό:

«Θα βάλω φωτιά για να σε κάψω,
Μέσα στις στάχτες σου με τα χέρια μου θα ψάξω,
Να βρω αυτό που θα με κάνει το μεγαλείο μου να δω

Θα βάλω φωτιά για να σε κάψω,
Μέσα στις στάχτες σου με τα χέρια μου θα θάψω
Ότι μέχρι σήμερα με έκανε στα μάτια σου μικρό.»

Με έναν διονυσιακό παράξενο χορό
Θα ρθώ για να σε κάψω…

Today it’s good day to burn…

2 Σχόλια »

Τι δεν θα ξαναδείς ποτέ



Shot at 2007-06-28

Σε μια έκταση περίπου 300.000 στρ. απλώνονται δεκάδες δασωμένες κορυφές με υψόμετρο από 500 ως 1413μ., βαθιές χαράδρες και χορταριασμένα οροπέδια, ασβεστολιθικές ορθοπλαγιές με πολλά σπήλαια και βάραθρα, άφθονες πηγές και μονοπάτια που οδηγούν σε τοπία εξαιρετικής ομορφιάς.
Μέσα στα υγρά ελατοδάση, τα ηλιοκαμένα πευκοδάση και τους πυκνούς μεσογειακούς θαμνώνες της Πάρνηθας έχουν καταγραφεί π ερισσότερα από 1000 είδη φυτών και ζώων. Είναι το τελευταίο βουνό στην Ελλάδα όπου μπορεί κανείς εύκολα να δει ελάφια στο φυσικό περιβάλλον τους.
Στα ορεινά περάσματα ορθώνονται αρχαία κάστρα που προστάτευαν την Αθήνα, στα σπήλαια κρύβονται βωμοί σε αλλοτινούς θεούς, στα πόδια των κάθετων γκρεμών είναι ριζωμένα βυζαντινά μοναστήρια, στους πρόποδες του βουνού είναι χτισμένοι στρώμα-στρώμα οι οικισμοί από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα.


Shot at 2007-06-28


Shot at 2007-06-28


Shot at 2007-06-28

~~~~~

photo by Lux

Shot with CYBERSHOT U at 2007-06-28


Shot at 2007-06-28


Shot with CYBERSHOT U at 2007-06-28


Shot at 2007-06-29


Shot at 2007-06-29

Comments (1) »

Και τι θα βλέπεις…


… για λίγο καιρό μέχρι να καούν όλα.


Shot at 2007-06-29


Shot at 2007-06-29


Shot with DSC-W1 at 2007-06-29


Shot at 2007-06-29


Shot at 2007-07-03
Ακριβώς αυτή την εικόνα, αυτή την τελευταία έβλεπα χθες βράδι απο τον Λυκαβυττό.

Comments (1) »

Το ταξίδι της μνήμης


Νιώθω σαν σκύλος του Παβλόφ, ακούγοντας ήχους περιμένω να γίνουν πράγματα. Πάντα συνέδεα γεγονότα με μουσικές, συναισθήματα με ήχους. Υπάρχουν τραγούδια που απλά κάηκαν επειδή τα συνέδεσα με πράγματα τα οποία δεν θέλω πια να θυμάμαι, πράγματα τα οποία έπαψα να θυμάμαι. Κάηκαν και τα τραγούδια μαζί με τα άτομα. Δεν τα έχω ακούσει εδώ και χρόνια.
Είναι περίεργο πως συνδέει η μνήμη τα γεγονότα, με την μουσική, με την αίσθηση, με την παραίσθηση.
Ένα τραγούδι που με λυπεί το Sleeping Satellite και όμως δεν θυμάμαι γιατί. Γυρίζω πίσω στον χρόνο, προσπαθώντας να θυμηθώ και το μόνο που μπορώ να ανακαλέσω δεν είναι κάποια σκηνή ή γεγονός, αλλά ένα συναίσθημα. Είναι περίεργο πράγμα η μνήμη, ποτέ δεν θυμόμουν ονόματα, ημερομηνίες νούμερα. Μπορούσα να θυμηθώ όμως μια εικόνα, να θυμηθώ ένα συναίσθημα, μια λέξη ή μια αίσθηση. Όλα μέσα σε μικρά κουτιά που συνδέονται μεταξύ τους, τραγούδια, λέξεις, φράσεις, εικόνες, αισθήσεις.
Δεν έχουν ίσως σημασία το πότε και το ποιος, ίσως για μένα έχει σημασία μεγαλύτερη το τι. Το τι έγινε, το τι ειπώθηκε, το πώς το είπε. Τα ονόματα αλλάζουν, ο χρόνος είναι σχετικός, το συναίσθημα όμως παραμένει.

2 Σχόλια »

Η σιωπή των Αμνών


Η σιωπή απλώνεται παντού, αυτό το βράδι. Όλα μοιάζουν τόσο ήσυχα, τόσο σωστά. Είναι όλα όπως πρέπει. Όλοι κοιμούνται… εδώ και χρόνια κοιμούνται και έτσι θα καταφέρω άλλο ένα χτύπημα μέσα στο σκοτάδι, θα καταφέρω ένα ακόμη χτύπημα που κανείς δεν θα το πάρει χαμπάρι.
Όλα είναι σιωπηλά όπως πρέπει. Οι αμνοί έχουν μπει στην σειρά. Ο κωδικός στο αφτί τους μου δίνει την δυνατότητα να ξέρω ανα πάσα στιγμή ποιος είναι που. Να ξέρω τι κάνει, που ήταν όλη μέρα. Και ανάλογα με το τι έκανε, σαν θεϊκός κριτής θα αποφασίσω και αυτό το βράδι την μοίρα του. Άλλοι θα ζήσουν ακόμα μια μέρα και άλλοι θα προσφέρουν το αίμα τους θυσία τω άγνωστο θεώ. Και είμαι εγώ ο κριτής τους, είμαι εγώ που αποφασίζω ποιος θα συνεχίσει να ζει και ποιος θα φύγει. Πλησιάζω, όλα τα πρόβατα στην σειρά, όλα τα πρόβατα στην σειρά, να περιμένουν να φαγωθούν. Και το καλύτερο είναι ότι ήρθαν μόνα τους. Πάνε τα χρόνια που έτρεχαν να σωθούν, πάνε τα χρόνια που έπρεπε να τρέξω για να τα πιάσω. Τώρα πια μπαίνουν στην σειρά και περιμένουν. Το μόνο που είχα να κάνω είναι να τους δώσω ένα αρκετά καλό λόγο για να το κάνουν. Έπρεπε να βρω κάτι άλλο που να φοβούνται ποιο πολύ. Το μόνο που είχα να κάνω, ήταν να παραπλανήσω έστω ένα και όλα τα άλλα θα ακολουθούσαν.
Μου αρέσουν πολύ αυτές οι νύχτες.
Μου αρέσει πολύ αυτή η σιωπή των αμνών, λίγο πριν βαφτεί με αίμα.
Απόψε δύο ακόμα θα φαγωθούν. Έκρινα και αυτό αποφάσισα.
Είμαι ο κριτής, είμαι ο τιμωρός, είμαι ο… ισορροπιστής.

4 Σχόλια »

Ιχνηλατώντας


Ένα χρόνο γεροντότερος, ένα χρόνο ακόμη να ιχνηλατώ τα σημάδια που άφησαν σε τούτη την έρημη γη οι ασεβείς φορώντας τους μανδύες της γνώσης και της δημοκρατίας.
Ένας χρόνος ακόμη πάνω στο τομάρι μου, που μοιάζει σαν οργωμένο χωράφι από την αδιαφορία τους και την άπλετη ασέβεια τους.
Ένας χρόνος ακόμη ψάχνοντας ποιος είναι ο λύκος και ποιος το πρόβατο. Ποιος ο ρόλος μου και ποιος ο σκηνοθέτης.
Είμαι κουρασμένος, ένα χρόνο πιο κοντά στο τέλος και ψάχνω να βρω τον τρόπο να κερδίσω τον χρόνο που απομένει.

5 Σχόλια »

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα