Γαμώ τον κλιματιστικό πολιτισμό μου.



Πολύ ζέστη και σήμερα. Λιώνουμε όλοι σιγά, σιγά και όλα μοιάζουν σαν ένα καμίνι που είναι έτοιμο να εκραγεί. Χθες βράδι σκεφτόμουν ότι πρέπει να βάλω κλιματιστικό στο σπίτι. Πολύ ζέστη πως να κοιμηθώ. Σήμερα το πρωί ξύπνησα πιο νωρίς να κατέβω στην Αθήνα, να έρθω στην δουλειά. Κάνει πολύ ζέστη σκέφτηκα, τουλάχιστον στην δουλειά έχω κλιματιστικό. Θα είναι πιο δροσερά. Θα είναι πιο καλά. Προχώρησα σε ένα στενό για να μπορώ να έχω σκιά. Σκατά. Τίποτα. Το ίδιο είναι μοιάζει σαν να έχει ανοίξει η κόλαση και έχουν βγει οι φλόγες να μας ψήσουν. Γαμώ και την ΔΕΗ και την οικονομία της. Θα το ξεσκίσω το κλιματιστικό. Γυρίζω το βλέμμα δίπλα μου, κοιτάζω. Ένας «αλήτης του δρόμου κάτω από ένα παγκάκι και από πάνω κούτες για να κόβουν τον ήλιο. Σκατά. Πιο δίπλα ένας άλλος να λιώνει σιγά, σιγά μέσα στην ζέστη και το καυσαέριο. Δεν έχει λεφτά για ένα μπουκάλι νερό. Μάζευε τα πράγματα του να μεταφερθεί σε μια άλλη σκιά. Μάζευε τα κομμάτια του να πάει παραπέρα, να πάει λίγο πιο κάτω, σε ένα άλλο παγκάκι. Γαμώ το κλιματιστικό μου σκέφτηκα. Μοιάζει η κόλαση σαν να έχει ανοίξει και να σε ψήνει, αλλά η κόλση έχει ανοίξει απο χρόνια. Πόσο δύσκολο να καίγεσαι μόνος; Πόσο δύσκολο να μην είσαι μόνος, σε αυτή την κόλαση; Να σε περνάνε οι κοπέλες με τα κοντά φορεματάκια και τα ψηλά τακούνια για να χωθούν σε ένα ακόμα μαγαζί με μεγάλο δροσερό κλιματιστικό; Συνεχίζω να περπατάω, αφήνω πίσω μου τον άστεγο, αφήνω πίσω μου την ζέστη, χώνομαι και εγώ μέσα στο κλιματιστικό μου. Πόσοι μόνοι άνθρωποι σκέφτηκα καθώς κατέβαζα μια ακόμα γουλιά παγωμένου καφέ. Γαμώ την αδιαφορία μου.
Γεννιέσαι μόνος, πεθαίνεις μόνος, βρίσκεις τον θεό μόνος, την κόλαση μόνος. Πόση ζέστη και πόσο κρύο έχει και σήμερα, πόση ζέστη και πόσο κρύο όταν είσαι μόνος. Και αυτά τα χαρτόκουτα δεν κόβουν τον ήλιο και αυτά τα χαρτόκουτα, το πιο κοντινό σε ένα «πολιτισμό» που περπατάει σε ψηλά τακούνια και μπαίνει σε κλιματιστικά. Ένα μπουκάλι νερό, ένα μπουκάλι νερό και λίγη προσοχή, τα λόγια χάνονται στης πόλης την σιωπή, Τόσοι μόνοι άνθρωποι και εγώ μέσα στο κλιματιστικό μου σκέφτομαι ότι πρέπει να βάλω ένα ακόμα στο σπίτι. Τόσο μόνοι άνθρωποι, απο που έρχονται; Γαμώ τον κλιματιστικό πολιτισμό μου. Γαμώ τον ψηλοτάκουνο μου πολιτισμό. Γαμώ τον κοινωνικοκλιματισμό μου, την αδιαφορία μου.

Feeling alone
the army’s up the rode
salvation à la mode and
a cup of tea.
Aqualung my friend
don’t start away uneasy
you poor old sod, you see, it’s only me.
Do you still remember
December’s foggy freeze
when the ice that
clings on to your beard is
screaming agony.
And you snatch your rattling last breaths
with deep-sea-diver sounds,
and the flowers bloom like
madness in the spring.

Advertisements

1 Response so far »

  1. 1

    tsopanis said,

    Γαμώ τα 40.5 υπό σκιάν…
    Αύριο λέει ο Παυλόπουλος όλα κλείνουν από τις 12…

    Ορμάτεν στες παραλίες 😛


Comment RSS

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: