Θυμάμαι


Θυμάμαι τον εαυτό μου κάθε χρόνο τα τελευταία 27 χρόνια να κατεβαίνει στην Πελοπόννησο, σε ένα μικρό χωριό κοντά στον ξακουστό από τους μύθους και παραδόσεις ποταμό Λάδωνα. Θυμάμαι ότι δεν ήταν κάτι που απλά ήθελε ο πατέρας μου, δεν ήταν ένα υποχρεωτικό ταξίδι στο πατρικό του. Ήταν μια χαρά για μένα, ήταν ένας σκοπός που όσο περνούσαν τα χρόνια γινόταν ανάγκη. Ανάγκη να φύγω από αυτή την πόλη, ανάγκη να βρεθώ μέσα στην φύση, ακόμα και εάν ήταν για μία μέρα. Τα παιδικά ταξίδια με τον πατέρα μου ήταν σαν Οδύσσεια, μια και ο παλιός δρόμος με τις στροφές αλλά και τα πιστεύω του πατέρα μου για την οδήγηση δεν εξασφάλιζαν μεγάλες ταχύτητες. Ώρες, ώρες ατελείωτες στον δρόμο, ανάμεσα στα δέντρα, ανάμεσα σε βουνά. Βουνά που ακόμα και ο χρόνος έμοιαζε να μην θυμάται πότε ορθωθήκαν και θέριεψαν, σαν φύλακες των χωριών, σαν προστάτες των φτωχών από κάθε λογίς κατακτητές, από κάθε λογίς αλλοτρίωση. Το σπίτι μου εκεί στο χωριό, ένα παλιό σπίτι, με σανίδες για χωρίσματα ανάμεσα στα δωμάτια, με τοίχους χοντρούς σχεδόν ένα μέτρο ο καθένας τους, δεν προσέφερε τίποτα παραπάνω από την σκεπή του για να μπορούμε να λέμε ότι έχουμε κάπου να μείνουμε. Ένα τεράστιο δωμάτιο ήταν ολόκληρο που απλά κάποιος το είχε χωρίσει στα τρία και είχε ονομάσει το κάθε «δωμάτιο» με ένα όνομα. Το χειμερινό, το καλοκαιρινό και την κουζίνα… Και όμως σε αυτό το σπίτι υπήρξαν φορές που περάσαμε τις μέρες μας εκει μέσα, 5,6 μερικές φορές και 10 άτομα, ο ένας πάνω στον άλλο. Δεν μας ένοιζε, ποτέ δεν μας πείραξε, ποτέ κανείς δεν παραπονέθηκε που κοιμόταν στο θεόστραβο πάτωμα. Γιατί όλοι θέλαμε να είμαστε εκεί. Όλοι θέλαμε να είμαστε εκεί, για να μπορούμε να βγαίνουμε κάθε πρωί στο καλύτερο σημείο του σπιτιού, στο μπαλκόνι και να τρώμε πρωινό, να βλέπουμε την θέα, να πηγαίνουμε στο δάσος, να παίζουμε μουσική, να ψήνουμε κοψίδια, να πηγαίνουμε στο Λεβίδι για καφέ, στο ποτάμι για να ακούσουμε την εκπληκτική ηρεμία που μπορεί να σου προσφέρει.
Θυμάμαι να κλείνω τα μάτια και να νιώθω την δροσιά του τριφυλλιού πάνω στο πρόσωπο μου, την μυρωδιά από τα λουλούδια και τον καπνό από τα αναμένα τζάκια των σπιτιών. Θυμάμαι να ακούω το ποτάμι να τρέχει με μανία πάνω στα βράχια και τα δέντρα, αυτά τα δέντρα να κάνουν σκιά για να μπορώ να ξαποστάσω.
Θυμάμαι κάθε φορά που φεύγαμε από το χωριό μου, να αλλάζουμε δρόμο και να περνάμε από το Δικοπτό για να περάσουμε από συγγενείς. Θυμάμαι την θέα καθώς περνούσαμε από το άνω Δικοπτό. Ένα πράσινο πέπλο να έχει καλύψει τα πάντα και από πάνω του σαν άσπρα και ροζ σύννεφα τα λουλούδια από τις αμυγδαλιές, τις πορτοκαλιές, τις κερασιές.
Θυμάμαι γιατί τώρα πια δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να θυμάμαι πώς ήταν. Γιατί τώρα πια δεν υπάρχει τίποτα για να δω. Τίποτα για να μυρίσω παρά μόνο το καμένο των δέντρων, το καμένο των ζώων, το καμένο των σπιτιών.
Θυμάμαι όλα όσα δεν θα ξαναδώ.
Θυμάμαι, για να μην ξεχάσω ότι υπήρξαν, για να μην ξεχάσω ότι υπάρχω, για να μην ξεχάσω… ότι ζω.

Advertisements

2 Σχόλια so far »

  1. 1

    Δυστυχως αυτο που εμεινε τωρα…ειναι μονο οι αναμνησεις…

  2. 2

    Δυστυχώς όπως είπες, μόνο οι αναμνήσεις μένουν. Όταν αδιαφορούμε για το παρόν, όταν δε σκεφτόμαστε το μέλλον και περιμένουμε τη στιγμή που έρχεται να κινηθούμε, τότε όλα γίνονται μαύρο παρελθόν. Τη συμπόνοια μου αφήνω για τις μαύρες αναμνήσεις.


Comment RSS

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: