Η Μελίνα και τα…μάρμαρα


α

Τα όρια ανάμεσα στο αστείο και το γελοίο είναι πολύ κοντά.

Τα όρια ανάμεσα στο θάρρος και την βλακεία είναι πολύ κοντά.

Τα όρια όμως ανάμεσα σε αυτό που έχει αξία και το ευτελές δεν συνορεύουν σε καμία περίπτωση…

Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να πω ότι κάποιος άνθρωπος είναι μεγαλύτερης αξίας από κάποιον άλλο, αλλά και σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσα να πω ότι όλοι οι άνθρωποι κάνουν το ίδιο άξια πράγματα.

Και σίγουρα θυμάμαι παλιότερα πολλούς περισσότερους ανθρώπους να κάνουν άξια πράγματα από ότι βλέπω σήμερα. Έναυσμα για αυτές τις σκέψεις μου ήταν η μετακόμιση των αρχαιοτήτων από τον Παρθενώνα στο νέο μουσείο.

Ένα τέτοιο γεγονός δεν θα μπορούσε να μην φέρει στο μυαλό μου την Μελίνα Μερκούρη που οι δικές τις προσπάθειες για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα ήταν ο λόγος που έγινε αυτό το μουσείο. Οι δικές της προσπάθειες και το δικό της πάθος ήταν αυτό που έδωσε σάρκα και οστά σε αυτό το έργο, που εάν και προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν πραγματώθηκε όπως έπρεπε, τουλάχιστον έγινε. Και είναι δικό της έργο αυτό και κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί.

ρ

 

Γιατί όποιος το κάνει είναι αγνώμον και μικρόψυχος. Και μπορεί να έκοψε την «κορδέλα» ο Λιάπης (θεέ μου φύλαγε) αλλά όποιος και εάν την έκοβε δεν θα μπορούσε να σφετεριστεί την πραγματικότητα, ότι το μουσείο είναι εκεί κυρίως εξαιτίας εκείνης. Δυστυχώς μια σύγκριση της κάποτε υπουργού Μελίνας με τον Λιάπη θα ήταν άδικη για τον Λιάπη. Γιατί αυτός δεν είναι τίποτα παραπάνω από έναν δημόσιο υπάλληλο και σε μερικά χρόνια μετά που θα φύγει από την πολιτική δεν θα τον θυμάται κανείς. Εκείνη, ήταν Ντίβα με όλα τα καλά και τα κακά της, αλλά είχε κυρίως ένα χαρακτηριστικό που έχει χαθεί δυστυχώς από την πολιτική και ακόμα χειρότερα από την ζωή, το πάθος. Το πάθος για ζωή, το πάθος για να γίνει κάτι σπουδαίο όχι για ατομικό συμφέρον, αλλά για το συλλογικό καλό. Για το καλό της πατρίδας της, του πολιτισμού, του Ελληνισμού.

Ψάχνω εδώ και χρόνια γύρω μου να βρω κάτι να αξίζει για να αναφερθώ, κάτι για να αξίζει να πω και όσο περνάνε τα χρόνια παρατηρώ ότι οι αναφορές μου γυρίζουν προς τα πίσω… όχι πολύ μακριά, όχι πολύ πίσω, δεν χρειάζεται…

 

Καβάφης, Βάρναλης, Εγγονόπουλος, Χατζηδάκης, Λουντέμης, Ξυλούρης, Ελύτης, Πολιτάκης, Γκίγκας, Ρίτσος, Καζαντζάκης, Τσιτσάνης, Ζαμπέτας, Θεοδωράκης, Χαλεπάς, Βρεττακος, Μυριβήλης, Δροσίνης, Σεφέρης, Εμπειρίκος, Γκατσος, Σαμαράκης …

 

Ψάχνω εδώ και χρόνια κάτι που να αξίζει για να αναφερθώ και αυτό που με τρομάζει

δεν είναι ότι δεν βρίσκω…

αλλά όσο περνάει ο καιρός…

κοιτάω όλο και λιγότερο…

 

Advertisements

1 Response so far »

  1. 1

    confused said,

    Δε νομίζω ότι το έκανε επίτηδες, απλώς λόγω ηλιθιότητας του διέφυγε 😮
    Και αν δεν είναι ηλίθιος τότε το παίζει πολύ καλά 😉


Comment RSS

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: