Όμορφα χρόνια…


    σ

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…

(Α.ΚΟΤΖΑΚΑΡΗ)
Τον ευχαριστούμε για το ταξίδι…

ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ TO ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΙΔΙΑ…

Από ένα υπέροχα γκρουπ στο facebook

Θυμάστε;;;

Advertisements

13 Σχόλια so far »

  1. 1

    galaxias said,

    ναι..έτσι ειναι ξυπνησες μνήμες!!

  2. 2

    astropeleki said,

    Πως δε θυμάμαι! Αυτά ήταν χρόνια… Ωραία χρόνια!

  3. 3

    tsopanis said,

    Ωραία χρόνια που μας θυμίζουν πόσα πολλά πράγματα έχουν αλλάξει ,σε τόσο μικρό χρονικό διαστημα… 😉
    καλώς ή κακώς… 8)

  4. 4

    ELGRECO said,

    Με το αδερφάκι μου έχουμε 18 ολόκληρα χρόνια διαφορά. Βλέποντας το πως μεγαλώνει η δική του γενιά σε συγκριση με τη δικια μας, σκέφτομαι όλα τα πιο πάνω…
    Δυστυχώς μεγαλώνουνε με το PS2 kai to Wii αντί ναπαίζουνε μπάλα στο δρόμο, να τρέχουνε και να γελάνε.
    Η δικιά μας γενιά είναι ευλογημένη αφού μεγαλώσαμε και μάθαμε να χαιρόμαστε με τα απλά πράγματα.

  5. 5

    tsopanis said,

    @ELGRECO
    και σίγουρα, όταν το αδερφάκι σου θα αναφέρεται στην επομενη από αυτόν γεννιά, ίσως να λέει τα ίδια για τη δική του… 😉
    Αλλά σίγουρα, αυτά τα «απλά» πράγματα που βιώσαμε εμείς, δε θα ναι τα ίδια… 8)

    Να σαι καλά, καλώς όρισες 😀

  6. 6

    Που ‘ναι τα χρόνια, ωραία χρόνια,
    που ‘χαμε λουλούδια μεσ’ την καρδιά…

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  7. 7

    Αυτά τα παραπάνω, τάχω ξαναδιαβάσει παλαιότερα.
    Ημουν μεγαλη όταν κυκλοφόρησε το Σεραφίνο,
    Θυμάμαι όμως το πρώτο τεύχος του Μίκυ μάους το 1966! η μεγαλοκοπέλα !
    Ωραία χρόνια, δεν λέω, αλλά η γενιά που αναφέρεται (με υπαινιγμό παραπάνω) είναι δικά μας παιδιά !! Λοιπόν? Εμείς τα κάναμε έτσι. Πλαστικά και ψεύτικα και χωρίς αντοχές και με το κινητό στο χέρι απο το Δημοτικό
    Και για μια ακόμη φορά θα αναφωνήσω. Εϊμαι ευτυχισμένη που δεν έχω παιδιά. Κι ας μην έχω που να «παραδώσω» τα Μικυ μάους μου ….

  8. 8

    Lykos said,

    “και σίγουρα, όταν το αδερφάκι σου θα αναφέρεται στην επομενη από αυτόν γεννιά, ίσως να λέει τα ίδια για τη δική του…”

    Και όμως δεν είναι ακριβώς το ίδιο, φίλε μου Tsopani. Για παράδειγμα ο πατέρας μου είναι του ’35 και όταν ήταν μικρός έπαιζε πεντόβολα… Εγώ πολλά, πολλά χρόνια μετά έπαιζα πεντόβολα μαζί με όλα τα άλλα που έκανα. Ο πατέρας μου γεννήθηκε σε χωριό και έτρεχε στους χωματόδρομους. Εγώ πολλά χρόνια μετά, ίσα, ίσα πρόλαβα κάποιους χωματόδρομους. Παρόλο που έχουμε με τον πατέρα μου 44 χρόνια διαφορά και παρόλο που κάναμε διαφορετικά πράγματα, είχαμε κάποια κοινά. Τώρα ξαφνικά μέσα σε δέκα χρόνια, η μια γενιά από την άλλη, όχι μόνο είναι διαφορετική, αλλά έχει αρχίσει να μην έχει κοινά βιώματα…
    Πράγμα χαοτικό, θα μπορούσα να πω

  9. 9

    tsopanis said,

    Το ίδιο λέμε κατά βάση Λύκε…
    Αυτός ο κόσμος που αλλάζει (αυτή η γεννιά που άλλαξε τόσο μα τόσο πολύ) 8)

    Πεντόβολα ε;;;
    Εμείς παίζαμε σκλαβάκια και ικυνηγητό με τα κορίτσια 😛
    Από κει λες να μας έμεινε;;; 😆

    Καλημέραι

  10. 10

    zoyzoy said,

    Ωραία χρόνια τι μου θύμισες!!!
    Που είμαστε στις ακρογιαλιές όλη την μέρα χωρίς αντιλιακά και καπέλα και όταν πεινούσαμε τρώγαμε πεταλίδες,κοχύλια και ότι βρίσκαμε μέχρι καβουράκια γαριδούλες μικρές (αυτό και αν ήταν «σούσι») και τώρα το κακό είναι ότι και’γω ξημεροβραδιάζομαι στο p/c μου!!
    Θέλω να γυρίσω στα παλιά!!!

  11. 11

    portokalis said,

    και σφεντονες, φοφικο, μπόζο, ταρατατά, διάβασέ με και χίλια άλλα πράγματα που σήμερα φαντάζουν όνειρα

  12. 12

    tsopanis said,

    @portokalis
    Τι λες τώρα;
    Φοφίκο ή Τα κουφά 😆
    Λονδίνο 2000 και ταρατατα, κρυμμένα πίσω από τις τουαλέτες του δημοτικού σχολείου.. χεχεχεχεχεχεχεχεχεχεχ

    Καλημέρα, να σαι καλά 8)

  13. 13

    Old dog said,

    Σπάνια διαβάζει κανείς τόσες μαλακίες συγκεντρωμένες. Ο τυπακος αναφέρει με νοσταλγία μέχρι και το ότι το αυτοκινητο της εποχης του δεν ειχε αεροσακο!!! Φαινεται ολοι οι σημερινοί οδηγοί είναι ηλίθιοι ενω αυτός ο τυχερος και έξυπνος λολ…


Comment RSS · TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Μ' αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ' τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια... [Νίκος Χουλιαράς]

Methexis Erratum

Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;

ΤΣΕΛΙΓΚΑΣ

Απρρρρρρ...........

Greek Companies Online BLOG

Welcome to the B2B portal of Greek business and travel. www.greekcompaniesonline.com

Χωροβάτης

Για να μετράω την απόστασή μου απ' την γη, τον ουρανό και τους ανθρώπους.

juicykoutsour

This WordPress.com site is the bee's knees

anatolikoblog

ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΔΥΣΗ

FOULIANNA - SOS #1

οφ φις σιαλ - twin blog #1

Svennegreken-2

Τα πάντα ρει, δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης! (Όποιος δε γουστάρει... Ξυδάκι!).

Αρέσει σε %d bloggers: