Η ζημιά…


Πέρασαν χρόνια από τότε που ασφαλτόστρωσαν τον δρόμο έξω από σπίτι μου… Πέρασαν πολλά χρόνια, πήγαινα θυμάμαι σχολείο. Είχαν έρθει τα μεγάλα μηχανήματα και εργάτες, ρίχνοντας πίσσα που άχνιζε… Μετά από λίγο καιρό, δεν πρέπει να πέρασαν πάνω από 2 μήνες ήρθε η ΔΕΗ και έκανε έργα. Άνοιξε τον δρόμο, και πέρασε καλώδια παράλληλα με τον δρόμο. Μετά ήρθε ξανά πολλές φορές ανοίγοντας πληγές στον δρόμο που κανείς δεν τις έκλεινε. Πληγές παράλληλες, κάθετες… Μετά ήρθε το αέριο, νέες τρύπες, νέες πληγές… Και ο δρόμος με την παλιά άσφαλτο μετά από τόσα χρόνια έμοιαζε να περιγράφει την δική του ιστορία, την ιστορία της πόλης μου, την ιστορία της χώρας μου. Τρύπες, παντού τρύπες και κανένα σχέδιο…

 

Όχι το παρόν άρθρο δεν είναι για την άσφαλτο, ούτε για τον δρόμο έξω από το σπίτι μου. Δεν είναι για μένα, δεν είναι αναμνησιακό, ούτε καν ποιητικό. Είναι απλά ένα μικρό δείγμα για την χώρα που μένω. Μια χώρα που ανοίγει τρύπες εκεί που κάποιοι προσπαθούν να τις κλείσουν, αφήνουν πληγές, αφήνουν σημάδια, τόσο πολλά που στο τέλος φτάνουμε σε ένα σημείο να πιστεύουμε ότι έτσι πρέπει να είναι…

 

Έλειπα και από επιλογή δεν κοίταζα ούτε διάβαζα ειδήσεις. Αλλά η πραγματικότητα όπως κάθε φορά έρχεται να με προσγειώσει.

 

Δεν είναι ότι διάβασα ότι οι πυροσβέστες υπογράφουν υπεύθυνες δηλώσεις για την μεταφορά τους με στρατιωτικά αεροπλάνα, για να μην ζητήσουν από τον στρατό λεφτά οι οικογένειες τους εάν από «ατυχία» το παλιό αεροπλάνο πέσει.

 

Δεν είναι ότι σκοτώθηκαν ακόμα μερικοί εργάτες στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη από ελλιπή μέτρα ασφαλείας, με αποτέλεσμα να ακούσουμε για άλλη μια φορά ότι θα τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι… Αυτοί οι υπεύθυνοι που ακόμα και εάν υπάρχει κάποια καταδικαστική απόφαση δεν τιμωρούνται ποτέ, είτε επειδή τιμωρούνται άλλοι στην θέση τους είτε επειδή η δικαιοσύνη μπάζει από παντού.

 

Δεν είναι ότι καίγονται για άλλη μια φορά τα δάση σε όλη την χώρα και ενώ πριν ένα χρόνο όλοι έκλαιγαν για την κατάσταση φέτος οι πυροσβέστες είναι ακόμα λιγότεροι…

 

Δεν είναι ότι τόσα χρόνια μας κλέβουν και δεν κάνουμε τίποτα, δεν μιλάμε αλλά σαν καλά προβατάκια ακολουθούμε τις σημαίες και τις δηλώσεις…

 

Είναι ότι αυτός ο τόπος, αυτός ο λαός, αυτός ο πολιτισμός… έχει διαβρωθεί τόσο, έχει γεμίσει τόσες πολλές τρύπες, έχει γεμίσει τόσες λακκούβες και παγίδες σαν τον δρόμο μου, κανείς δεν μπορεί να οδηγήσει πάνω του χωρίς να πάθει ζημιά…

 

Advertisements

3 Σχόλια so far »

  1. 1

    zoyzoy said,

    Και ακόμα τι έχουμε να δούμε….και να ακούσουμε εν όψει Αυγούστου …..
    Καλώς όρισες!!!


Comment RSS · TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: