28 Οκτωβρίου 1940 ένας πόλεμος που δεν κερδίσαμε ποτέ. Μια Ελευθερία που προδώσαμε.


28 Οκτωβρίου 1940 – 28 Οκτωβρίου 2008

 

Πέρασαν 68 χρόνια από τότε που η Ελλάδα μπήκε στο πόλεμο και είμαστε λέει νικητές… Είμαστε? Πήραμε μέρος σε αυτό τον πόλεμο και τον κερδίσαμε? Τελείωσε ποτέ αυτός ο πόλεμος?

Η πραγματικότητα μοιάζει να μην είναι καθόλου έτσι… Πήραμε μέρος σε έναν πόλεμο στον οποίο πάνω από 650.000 Έλληνες έχασαν την ζωή τους. Περίπου το 10% της χώρας σκοτώθηκε ή πέθανε από τις κακουχίες, σε έναν πόλεμο που η Ελλάδα έπρεπε να αντιμετωπίσει τέσσερις χώρες Αλβανία, Ιταλία, Γερμανία, και Βουλγαρία.

Και συνάμα κάποια οικονομικά συμφέροντα από αυτά που τώρα καθορίζουν και κινούν τα νήματα και τις οικονομικές, πολιτικές εξελίξεις κέρδιζαν εκατομμύρια δολάρια υποστηρίζοντας και τις δύο μεριές. Και τους Γερμανούς και τις συμμαχικές δυνάμεις που υποτίθεται ότι τα κράτη τους ήταν μέρος τους.

 

Και όλα αυτά γιατί? Για την ελευθερία… Για να λέμε ότι πολεμήσαμε και ότι δεν ήμασταν στον άξονα του κακού… Αλλά αλήθεια τι έγινε με αυτούς που ήταν στον άξονα του κακού?

Δεν είναι λίγοι αυτοί που λένε και έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια ότι κακώς μπήκαμε στον πόλεμο και κακώς πολεμήσαμε γιατί σαν έθνος τελικά αυτό δεν μας βοήθησε. Ο πόλεμος τελείωσε, με τεράστιες απώλειες, ο εμφύλιος ήρθε με αποτέλεσμα να σκοτωθούν άλλοι τόσοι και όλοι αυτοί οι κακοί, οι κακοί του άξονα είναι 10 επίπεδα πιο πάνω από εμάς.Και φυσικά δεν μιλάω για την Βουλγαρία ή την Αλβανία, αλλά για την Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία…  Οι «σύμμαχοι» μας φρόντισαν ώστε να κερδίσουμε αυτό που τελικά θεωρούσαν ότι μας άξιζε… Εγώ όμως δεν είμαι από αυτούς που λένε ότι κακώς πολεμήσαμε, είμαι από αυτούς που λένε ότι απλά δεν κερδίσαμε…

 

Κερδίσαμε την αξιοπρέπεια μας… Την κερδίσαμε? Τώρα ποιο πολύ από ποτέ είναι ξεκάθαρο ότι οι παλιοί εχθροί ακολουθούν τα σχέδια του Χίτλερ και αυτό που δεν κατάφερε τότε με τον πόλεμο, το κατάφεραν οι νεότεροι του με την οικονομία. Γιατί μπορεί να μην έχουμε την σβάστικα έξω από τα υπουργεία μας, αλλά αλήθεια μοιάζει να έχει τόσο μεγάλη διαφορά?  Αλήθεια μοιάζουμε σαν έθνος ότι είμαστε ελεύθεροι? Αν κάποιος εξωγήινος ερχόταν στην γη και έλεγε ότι η Ελλάδα μπήκε σε έναν πόλεμο και πολέμησε με την Ιταλία και την Γερμανία και κάποιος από αυτούς κέρδισε, θα πίστευε ότι αυτοί είμαστε εμείς? Και μπορεί οι άλλες συμμαχικές δυνάμεις να κυρίεψαν τον κόσμο αλλά η Ελλάδα τι ρόλο παίζει σε όλο αυτό το πανηγύρι?

Πολεμήσαμε για την Ελευθερία, όπως πολέμησαν μαζί μας και άλλα 14 εκατομμύρια νεκροί στρατιώτες από διάφορες χώρες του κόσμου. Και όλα αυτά για την ελευθερία…

Και 68 χρόνια μετά, ποιος μπορεί να προσδιορίσει αυτή την ελευθερία? Ποιος μπορεί να την νοιώσει? Και εάν υπάρχει, ποιος μπορεί να την εξασφαλίσει?

Μήπως είναι ελεύθεροι οι Αμερικανοί πολίτες; Ελεύθεροι με πατριωτικούς νόμους, να τους χτυπούν την πόρτα το βράδι και να βρίσκονται ανα πάσα στιγμή στο Γκουαντάναμο? Είμαστε εμείς ελεύθεροι πολίτες και αποφασίζουμε για εμάς? Μπορούμε να αυτοπροσδιοριστούμε εάν δεν περάσουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση? Μαύρες εποχές πλησιάζουν και η ανάμνηση του 1940 μοιάζει τόσο μακρινή σαν να έχει ξεθωριάσει, όχι τόσο στην μνήμη μας, αλλά στην ουσία που μας οδήγησαν να πάρουμε μέρος στον πόλεμο. Την ελευθερία.

 

Διαβάζοντας τον τελευταίο καιρό (3 χρόνια) διάφορα σενάρια συνωμοσιολογικού περιεχομένου ποτέ δεν περίμενα ότι θα έφτανα στο σημείο που είμαι τώρα να σκέφτομαι ότι δεν είναι σενάρια… είναι μια πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που όταν διάβαζα το «1984» στις αρχές του 1990 έμοιαζε σαν επιστημονική φαντασία. Επιστημονική φαντασία τότε, σενάρια μετά, πραγματικότητα τώρα… Ο κλοιός μοιάζει όλο να κλείνει γύρω μας και η οικονομική κρίση μοιάζει να είναι ένας ακόμα προάγγελος ακόμα μεγαλύτερων κακών. Σημάδια από όλα τα σημεία του κόσμου και σενάρια από όλα τα σημεία του κόσμου μοιάζουν να παίρνουν μορφή, να παίρνουν υπόσταση και να περιγράφουν ένα μέλλον που μόνο ελεύθερο δεν θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι.

 

Από τα ήδη υπάρχοντα άδεια στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αμερική, έτοιμα ανα πάσα στιγμή να λειτουργήσουν, μέχρι τις ταφόπλακες τις Georgia… Και από τα δεκάδες χιλιάδες φέρετρα που κατασκευάζονται στην Αμερική μέχρι την οικονομική κρίση, τις κάμερες, τα συστήματα ασφαλείας, τους πατριωτικούς νόμους, τα chip που προσπαθούν να μας βάλουν, την ένωση των κρατών σε ομοσπονδίες σαν άλλο 1984, τη παγκοσμιοποίηση, τα πειράματα του Mind Control, του mkultra και η σχέση του προγράμματος με τους Ναζί … Και εαν όλα αυτά μοιάζουν σενάρια… παρακαλώ… ο συνδιασμός των Ναζί με τους δασκάλους τους…

Που πας άνθρωπε της Ματζουρίας? Για ποια ελευθερία πολέμησαν οι προγονοί σου? Ποια είναι αυτή, η ελευθερία και που κατοικεί?

 

Όλα τα παραπάνω δεν μειώνουν καθόλου την συνεισφορά αυτών που έχασαν την ζωή τους στον πόλεμο, ούτε δικαιώνω όσους λένε ότι κακώς πήραμε μέρος σε αυτό τον πόλεμο. Δεν μειώνει καθόλου την αξία της Ελευθερίας, της θυσίας. Αλλά γεμίζουν ευθύνες εμάς. Γιατί μπορεί να κερδίσαμε με αίμα την όποια ελευθερία, αλλά την αφήσαμε μόνη και ανυπεράσπιστη στο έλεος των εχθρών της. Την αφήσαμε μόνη να την ξεσκίζουν κάθε μέρα, όλοι όσοι υποτίθεται έπρεπε να την υπερασπίζονται.

 

Και τώρα σε αυτή την εποχή που όλο και νέα μέτρα για τον περιορισμό της θεσπίζονται, τώρα που όλο και νέα μέτρα για την καταπάτηση της σχεδιάζονται, οι ευθύνες μας είναι μεγαλύτερες από ποτέ.

Δεν ξέρω εάν θα μπορούσα να θεωρηθώ θρήσκος, ή καλός πιστός, ή κάτι τέτοιο. Δεν ξέρω εάν όλα αυτά που ζούμε είναι μέρος της όποιας αποκάλυψης, εάν τα chip είναι το χάραγμα του θηρίου, εάν οι κάμερες είναι ο μεγάλος αδελφός, εάν τα σχέδια του mkultra οδηγούν τον κόσμο σε μια μαριονετοποιήση, μια προβατοποίηση, εάν οι ταφόπλακες της Georgia είναι κάποιο σχέδιο και έχουν σχέση με τα χιλιάδες φέρετρα, δεν ξέρω εάν υπάρχει ένα σχέδιο, μια συνωμοσία για την μείωση του πληθυσμού, όπως υποστηρίζει το EndGame, τον έλεγχο του κόσμου όπως λέει το 1984. Ξέρω όμως σίγουρα ένα πράγμα. Ότι αυτό που ζούμε και ονομάζουμε ελευθερία δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με την ελευθερία που είχαν στο μυαλό τους τα 80 εκατομμύρια ανθρώπων (στρατιωτών-πολιτών) που έχασαν την ζωή τους στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.  

 

Advertisements

7 Σχόλια so far »

  1. 1

    kopanakinews said,

    Κάθε φορά που κάποιο αρθράκι μου μπαίνει στο top 100, κάνω μια βόλτα και στα υπόλοιπα. Αυτή τη φορά ανακάλυψα το blog σας και μια απορία για το 40. Μου επιτρέπεται να το υιοθετήσω να το αναπαραγάγω και να προσθέσω το link σας, στα the best που προτείνω στους φίλους μας. Εδώ ασχολούμαι με τα απλά και καθημερινά του τόπου μου, όμως κάποιες στιγμές με πιάνει το …γλυκύ μου και ασχολούμαι και με σοβαρότερα. Να είστε καλά. Δημήτρης Γιαννόπουλος

  2. 2

    […] καλό…ανακαλύπτω. Αυτή τη φορά ανακάλυψα το blog του ΤΣΟΠΑΝΗ και μια απορία του για το 1940. Το υιοθέτησα, σας το […]

  3. 3

    xBerliner said,

    «Για να λέμε ότι πολεμήσαμε και ότι δεν ήμασταν στον άξονα του κακού… Αλλά αλήθεια τι έγινε με αυτούς που ήταν στον άξονα του κακού?»

    Να τί έγινε, γιατί αυτό το παραμυθάκι ότι «κακώς πηραμε μέρος στο Β’ ΠΠ το έχω ακούσει και από άλλους και ότι δεν είχαμε κέρδη σε αντίθεση με αυτούς που είτε δεν πήραν μέρος είτε ήταν με το μέρος των ναζί που τώρα είναι καλύτερα από εμάς» το ακούω από διάφορους τους ακροδεξιού χώρου:
    1ον Αλβανία, Βουλγαρία: Δεν νομίζω να θες σύγκριση.
    2ον Τουρκία: Πήρε μέρος στον πόλεμο μόνο στο τέλος και όταν όλα πια είχαν τελειώσει. Τα δωδεκάνησα δόθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα γιατί πολύ απλά η Ελλάδα ηταν με τους νικητές. Και δωδεκάνησα δεν εννοώ μόνο τα νησιά με κατοίκους αλλά και τις βραχονησίδες. Γι’ αυτό και σήμερα θεωρούμε τα Ίμια ελληνικό έδαφος.
    3ον Γερμανία: Η Γερμανία μέχρι και τα τέλη των 70ς δεν είχε δικαίωμα να έχει στρατό (και δεν είχε). Δεν της επιτράπεικε να αναπτύξει high tech πολεμική βιομηχανία (μόνο άρματα μάχης έβγαζε). Ήταν υπό συνεχή επιττήρηση τεσσάρων δυνάμεων (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσσία). Διασπάστηκε για 60 χρόνια. Το Βερολίνο μέχρι και το 1991 δεν ήταν υπό γερμανική διοίκηση και δεν θεωρούνταν γερμανικό έδαφος (οι πολίτες του δυτ. βερολίνου δεν είχαν δικαίωμα να εκλέξουν βουλευτή/ες στο κοινοβούλιο της δυτ. γερμανίας).
    Επειδή όμως η γερμανία ήταν μεγάλη βιομηχανική δύναμη πριν το Β ΠΠ, και γενικώς μεγάλξη χώρα (η μεγαλύτερη στην Ευρώπη) πολύ καλά έκαναν οι σύμμαχοι (δηλαδή οι ΗΠΑ) και βοήθησαν οικονομικά (σχέδιο Μάρσαλ, αφορούσε όλη την Ευρώπη). Δεν επανέλαβαν δηλαδή το λάθος του Α’ ΠΠ, στον οποίο μετά το τέλος του προσπάθησαν μ’αλλον να ταπεινώσουν τη γερμανία (το αποτέλεσμα γνωστό).

    Αν η Ελλάδα μετά το Β ΠΠ αντί να ανασυνταχτεί και να εκμεταλλευτεί το σχέδιο Μάρσαλ έκανε από τη μια εμφυλίους και από την άλλη έτρωγε τα λεφτά από το σχέδιο Μάρσαλ φταίει η ίδια η Ελλάδα. Ακόμα και αν υποθέσεις ότι για τον εμφύλιο φταίνε αρκετά και οι άγγλοι, δεν πρέπει να ξεχνάς ότι τελικά έλληνες πολεμούσαν με έλληνες.
    Άλλο λάθος της ελλάδας είναι ότι δεν προώθησε αρκετά (επικοινωνιακά εννοώ) το ρόλο της στο Β ΠΠ. Όχι ότι θα είχε άμμεσα κέρδη, αλλά μια διαφορετική αντιμετώπιση θα την είχε.

    Και το ότι σήμερα, πολλές ελευθερίες που κατακτήθηκαν με τη νίκη κατά του φασισμού στο Β ΠΠ καθώς και με τις κοινωνικές επαναστάσεις που ακολούθησαν το Β ΠΠ, γίνεται προσπάθεια να μειωθούν, ούτε μειώνει την αξία αυτών που πολέμησαν το φασισμό ούτε πολύ περισσότερο σημαίνει ότι άδικα πολέμησαν. Για φαντάσου να νικήσε ο φασισμός;

  4. 4

    Abravanel said,

    ich bin ein xBerliner.

    Εγώ πάντως δε θα ήμουν εδώ και να γράφω αν δεν είχαμε, ως μέρος των Συμμάχων, κερδίσει και εσύ θα έλεγες οτι πήγα «κάπου στα Ανατολικά».

  5. 5

    tzonakos said,

    Aυτό ειναι ενα ερώτημα που δεν εχει απαντηθεί.
    Κερδίσαμε ή όχι ;
    Πώς οφεληθήκαμε στην πράξη απο το οτι είμαστε νικητές ; Πόσο ;
    Ελάχιστα !
    Ειναι σωστό αυτο που γράφει παραπάνω ο xBerliner οτι αν δεν είχαμε τον Εμφύλιο θα ηταν αλλιώς.

  6. 6

    […] καλό…ανακαλύπτω. Αυτή τη φορά ανακάλυψα το blog του ΤΣΟΠΑΝΗ και μια απορία του για το 1940. Το υιοθέτησα, σας το […]

  7. 7

    tsopanis said,

    @kopanakinews,
    βεβαίως σας επιτρέπουμε να κάνετε αναδημοσίευση. Αυτό ισχύει για όλα τα άρθρα αρκεί να είναι για μην κερδοσκοπική χρήση.
    Θα σας επισκεφτούμε.

    @xBerliner,
    έτσι ακριβώς είναι όπως τα λες και συμφωνώ μαζί σου, άλλωστε το γράφω ότι δεν δικαιολογώ αυτές τις απόψεις, αλλά γεμίζουν ευθύνες εμάς. Γιατί μπορεί να κερδίσαμε με αίμα την όποια ελευθερία, αλλά την αφήσαμε μόνη και ανυπεράσπιστη στο έλεος των εχθρών της. Την αφήσαμε μόνη να την ξεσκίζουν κάθε μέρα, όλοι όσοι υποτίθεται έπρεπε να την υπερασπίζονται.

    @Abravanel
    Τελικά πήγαμε δυτικά… αλλά προκοπή δεν είδαμε…

    @Τζονακο
    Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω και χαίρομαι που τελικά μπορούμε να μπαίνουμε και στο μπλογκ σου γιατί για ένα διάστημα μας είχες αποκλείσει…


Comment RSS · TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: