Archive for Δεκέμβριος, 2008

2008 τέλος…


Ένας ακόμα χρόνος πέρασε… ένας ακόμα χρόνος πάει…

Το δίσεκτο 2008 πέρασε και μαζί του ένα σωρό ωραίες στιγμές και ένα καράβι άσχημες… Κάθε χρόνος που περνάει καταλαβαίνω ότι το πέρυσι έμοιαζε καλύτερο. Όχι σε προσωπικό επίπεδο, όχι σε επαγγελματικό επίπεδο, αλλά σε συλλογικό επίπεδο. Ένας ακόμα χρόνος πέρασε και αναρωτιέμαι εάν αυτός ο νέος χρόνος που πλησιάζει και σε λίγες ώρες θα είναι εδώ θα είναι ένας χρόνος που θα εκμεταλλευτούμε για να γίνουν τα πράγματα λίγο καλύτερα. Λίγο καλύτερα για την Ελλάδα, λίγο καλύτερα για την Ευρώπη, λίγο καλύτερα για τον κόσμο. Σε λίγες ώρες παιδιά (κατά πάσα πιθανότητα) θα έρθουν να μου πουν τα κάλαντα. Σε λίγες ώρες παιδιά, θα έρθουν να μεταδώσουν ένα μήνυμα για την νέα χρονιά που θα έρθει, για να μεταφέρουν μια ελπίδα ότι θα ξημερώσει μια καλύτερη ημέρα, ότι θα έρθει μια καλύτερη ημέρα… από την άλλη μπορεί και να μην ποτέ… γιατί έχουν σταματήσει τα παιδιά να βγαίνουν για κάλαντα και να μεταφέρουν το μήνυμα , γιατί έχουν σταματήσει οι άνθρωποι να ανοίγουν τις πόρτες τους για να πάρουν το μήνυμα, γιατί τελικά ίσως να έχουμε πάψει να πιστεύουμε ότι θα έρθει μια καλύτερη μέρα και απλά ελπίζουμε να μην έρθει μια χειρότερη ημέρα.

Ένας ακόμα χρόνος πέρασε και οι φτωχοί παρέμειναν φτωχοί, οι πλούσιοι παρέμειναν πλούσιοι και οι μεσαίοι ταλαντεύονται καθημερινά ανάμεσα στα κενά. Ένας ακόμα χρόνος πέρασε και ακόμα την τελευταία του στιγμή αφήνει θύματα αθώους ανθρώπους, όπως έκανε σε όλη την διάρκεια του. Αφήνει θύματα πυραύλων στην Γάζα, μετά τα θύματα του σεισμού στην κινεζική Σετσουάν και του τυφώνα Ναργκίς στη Μιανμάρ, τα θύματα στην Γεωργία, τα θύματα της χολέρας στην Ζιμπάμπουε… Ένας ακόμα χρόνος πέρασε και μέχρι την τελευταία του στιγμή αφήνει κρίση στην Γάζα, όπως την κρίση στην Γεωργία, όπως την κρίση στα οικονομικά, όπως την κρίση στο Θιβέτ…

Όχι δεν ήταν καλή χρονιά το 2008, αλλά δεν ήταν ούτε το 2007… ούτε το 2006 και όσο το σκέφτομαι τα τελευταία χρόνια δεν υπήρξε καλή χρονιά. Από όσο μπορώ να σκεφτώ δεν υπήρξε χρονιά την τελευταία 30ετία χωρίς ανθρώπους να πεθαίνουν άδικα είτε από πυραύλους, είτε από ανυπαρξία μέριμνας, είτε από τεράστιες φυσικές καταστροφές. Σαν να αυτοκαταστρεφόμαστε και ότι δεν προλάβαμε να σκοτώσουμε εμείς, να το κάνει η πληγωμένη από εμάς φύση.

Ένας ακόμα χρόνος πέρασε και ενώ εγώ αύριο θα σηκωθώ και θα πάω στο κέντρο της πολύχρωμης από τα φώτα Αθήνας κάποιοι για ακόμα ένα χρόνο θα προσπαθούν να επιβιώσουν, κάποιοι θα προσπαθούν να βρουν να φάνε, κάποιοι θα ζουν άλλη μια μέρα, όπως όλες τις άλλες μέρες μες την κακουχία και την ανέχεια. Και σε μια εβδομάδα όλα θα γίνουν όπως πριν, σν να μην πέρασαν ποτέ αυτές οι μέρες, σαν να μην άλλαξε ο χρόνος. Ένας αριθμός θα έχει αλλάξει και αντί για 8 θα βάζουμε 9, ίσως το νούμερο από το παντελόνι μας, η τρύπα που κουμπώνουμε την ζώνη μας, αλλά πάλι με το ίδιο άγχος την ίδια αγωνία, τον ίδιο πόνο με τα ίδια προβλήματα θα γυρίσουμε την πλάτη και σε αυτόν τον νέο χρόνο και θα ελπίζουμε να μην έρθουν χειρότερες μέρες. Οι βόμβες θα συνεχίσουν να πέφτουν, οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να σκοτώνονται από άλλους ανθρώπους με το πάτημα κουμπιών και ακόμα ένα συγκλονιστικό παγκόσμιο γεγονός θα έρθει να μας ταρακουνήσει για να το εκμεταλλευτούν κάποιοι λέγοντας μας, εμμέσως πλην σαφώς, ότι είμαστε και τυχεροί που ζούμε…

Και δεν είμαι απαισιόδοξος για την νέα χρονιά, απλά βλέπω καθαρά τα πράγματα. Όταν για την χρονιά που πέρασε, για κάποιους ανθρώπους, το πιο ελπιδοφόρο πράγμα που έγινε, ήταν η εκλογή ενός μαύρου αυτή την φορά ανδρείκελου στο τιμόνι μιας ξένης δύναμης δεν μπορείς να περιμένεις και πολλά για την νέα χρονιά. Όταν η χρονιά που περνάει τελειώνει με μαζικές επιθέσεις με πυραύλους, όταν η χρονιά τελειώνει με οικονομική κρίση, χιλιάδες ανθρώπους άνεργους, χιλιάδες ανθρώπους φτωχούς και ακόμα περισσότερους στα όρια της φτώχιας, έτσι ακριβώς θα ξεκινήσει και η επόμενη.

Μια χρονιά πέρασε και έχει χαράξει ακριβώς την ρότα της επόμενης. Γιατί να ελπίζουμε για κάτι καλύτερο? Δεν θα έρθει. Απλά ελπίζω να μην χειροτερέψουν πολύ ακόμα τα πράγματα και αυτό θα είναι ίσως τελικά κάτι καλό.

Καλό υπόλοιπο της χρονιάς. Εύχομαι η νέα χρονιά να μην μας ρίξει περισσότερο.

7 Σχόλια »

ο Santa Lykos και οι βοηθοί του…

4 Σχόλια »

Joyeux Noel…


Αναδημοσίευση απο: Nova Sport FM.

Παραμονή Χριστουγέννων του 1914. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος μετρά τέσσερις μήνες, αλλά κάποιοι άνθρωποι παραμένουν πιστοί στο πνεύμα των ημερών, αν και βρίσκονται με ένα όπλο στο χέρι και πολεμούν. Βγαίνουν δειλά δειλά από τα χαρακώματα και γίνονται πρωταγωνιστές σε έναν αγώνα ζωής και ελπίδας, μετέχοντας σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα που έχει ξεπεράσει πια τα όρια του μύθου.

H ιστορία έρχεται να μας διδάξει πως το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει αφορμή για πόλεμο, αλλά και για ειρήνη. Η «ανακωχή των Χριστουγέννων» μπορεί για κάποιους να αποτελεί ένα ωραίο παραμύθι που αναδεικνύει τη διαφορετικότητα και την αδελφοσύνη που αναδύουν οι άγιες μέρες των γιορτών. Και οι πιο ισχυρές πολεμικές μηχανές του κόσμου αποφάσισαν να σταματήσουν την αλληλοεξόντωση για να γιορτάσουν τη γέννηση του Χριστού.

Ολα ξεκίνησαν όταν μερικοί Γερμανοί στρατιώτες, κοντά στη βελγική πόλη Ιπρ, αποφάσισαν ότι θα ήταν καλή ιδέα να στολίσουν τη δική τους πλευρά των χαρακωμάτων. Ετσι, έβαλαν μικρά κεράκια πάνω στα δέντρα και άρχισαν να τραγουδούν τα κάλαντα. Από την άλλη πλευρά, κάποιοι Βρετανοί άρχισαν κι αυτοί να τραγουδούν στη δική τους γλώσσα. Ολα αυτά συνέβαιναν ενώ η κάθε πλευρά ήταν κρυμμένη. Ο φόβος ότι αν κάποιος έκανε το πρώτο βήμα και άφηνε τη θέση του, θα είχε κάνει και το μοιραίο λάθος, παρέλυε τις αισθήσεις. Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη, κι ύστερα από λίγη ώρα άρχισαν και οι ανταλλαγές ευχών και δώρων ανάμεσα στους στρατιώτες, που σύντομα συναντήθηκαν στη νεκρή ζώνη. Ουίσκι, τσιγάρα και σοκολάτες άλλαζαν χέρια. «Αγκάλιαζα ανθρώπους που πριν από λίγη ώρα προσπαθούσα να τους σκοτώσω», είχε πει ένας Αγγλος στρατιώτης μιλώντας χρόνια αργότερα στο BBC.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

3 Σχόλια »

Χωρίς πρόγραμμα…


Γενικά δεν μου αρέσει να κάνω σχέδια για το που και πως θα βγω… όπου φυσήξει ο άνεμος… και δεν είναι λίγες η φορές που το έχω μετανιώσει… αλλα  είναι και πολλές, πολλές άλλες που πέρασα πολύ καλά. Έτσι και τα Χριστούγεννα δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά… πρώτα για ποτό στο Γκάζι, όχι επειδή είναι της μόδας, αλλά γιατί πηγαίνω πάνω από 10 χρόνια και η αύξηση του κόσμου, των μαγαζιών και του must ουσιαστικά με έδιωξαν για πολλούς μήνες από εκεί. Ποτό στον γνωστό και μην εξαιρετέο, “Νηπιαγωγείο” με μουσική που τρυπάει τα αφτιά, ξεσηκώνει το κορμί και ψυχαγωγεί… Πρώτοι φτάσαμε και σε λίγα λεπτά δεν χωρούσες να περπατήσεις… περίεργα συναισθήματα… ξαφνικά ένοιωσα περίεργα, σαν να μουν ο μεγαλύτερος ανάμεσα σε νέους και νέες που ήρθαν να συνεχίσουν μια παράδοση ετών… έμοιαζα σαν να πέρασαν τα χρόνια και ίσως δεν ταιριάζει στο παρουσιαστικό μου πια, το νηπιαγωγείο… μήπως μετά από τόσα χρόνια έπρεπε να περάσω στο δημοτικό? Μπααα…

Δεν καθίσαμε πολύ (όχι λόγω ηλικίας) και κινήσαμε για άλλο μαγαζί… είπαμε να κάνουμε μια βόλτα στην παραλία και έτσι καταλήξαμε στην Ακτή Πειραιώς. Φυσικά στο μπαρ, μια και το μαγαζί είχε γεμίσει ασφυκτικά… ήταν και ο Καλιβάτσης εκεί και ο Θηβαίος και ο Ζουγανέλης και ο Μπουλάς… αααα ναι, ήταν και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου! Και ήταν σαν να γίναμε μια παρέα… ακούσαμε Ζαμπέτα, Αλεξίου, Μπιθικώτση, Μάλαμα, Μαχαιρίτσα, Πυξ Λαξ (έχουν και δυο τρία καλά τραγούδια από τα πρώτα χρόνια), Κατσιμίχα… εεε καικάποια στιγμή ακούσαμε και Παπακωνσταντίνου, όχι βατόμουρα… (ευτυχώς) αλλά τα άλλα, τα καλά… Γενικά καμία σχέση με όλες τις προηγούμενες φορές που τους είχα δει. Για όσους ξέρουν τον Ζουγανέλη… ρίξαμε πολύ γέλιο… για όσους δεν το ξέρουν… αυτοί χάνουν. Αλλά για μένα το πιο απολαυστικό θέαμα, ήταν νομίζω ο Μπουλάς. Την προηγούμενη φορά που τον είχα δει ήταν μόλις είχε περάσει την περιπέτεια με την υγεία του και ήταν λίγο πιο μαζεμένος… αυτή την φορά νομίζω ότι έδωσε ρέστα… Το πρόγραμμα τελείωσε, οι τραγουδιστές έφυγαν και εμείς συνεχίζαμε να γελάμε από αυτά που ακούγονταν από τα ηχεία… είναι ωραία να μην προγραμματίζεις και να σε ξαφνιάζουν… είναι ωραία να βγαίνεις με αυτούς που αγαπάς… είναι ωραία τα Χριστούγεννα…

Δεν είναι περίεργο αλλά γενικα κάθε φορά με ξαφνιάζει… αλλά ο Μπουλάς είπε κάποια κομμάτια άλλων…. πολύ καλύτερα απο αυτούς… Θα κλείσω με ένα που το είπε πολύ καλά… αλλά την κανονική εκτέλεση νομίζω δεν θα την φτάσει κανείς…

 

 

Leave a comment »

Να τα πούμε?


To mantri σας εύχεται χρόνια πολλά…

 

10 Σχόλια »

Το βαλς των χαμένων ονείρων…


Μου το θύμισε μια γνωστή αναπάντεχα σήμερα διαβάζοντας ένα κείμενο της…

Το αγαπώ πολύ και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας…

Καλή σας μέρα…

Leave a comment »

Ακολουθώντας έναν Σαμάνο…


Ακολουθεί διαφήμιση… μπουχαχαχαχα….

 

Το ερώτημα που έχουμε σαν άνθρωποι λόγω των καταστάσεων σε αυτή την χώρα είναι, τελικά υπάρχει κράτος?

Το ερώτημα που έχουμε όμως διαχρονικά σαν άνθρωποι λόγω της φύσης μας είναι, τελικά υπάρχει θεός? Που είναι αυτός?

 

Το ερώτημα αυτό είναι διαχρονικό, είναι παντοτινό, είναι αναπάντητο… ή μήπως όχι? Δίνουν οι Θρησκείες την απάντηση στο εάν υπάρχει, που είναι, πως είναι και πως επικοινωνούμε με Εκείνον.

Τελικά ο Θεός είναι κάτι ανεξάρτητο από εμάς? Είναι κάτι διαφορετικό από εμάς? Είμαστε κομμάτι του, μέρος του? Τι κοινά σημεία υπάρχουν στις θρησκείες και τελικά τι είναι αυτό που πρεσβεύουν?

 

 

 

Αναμφίβολα μέσα στο πέρασμα του χρόνου η γνώση έχει κωδικοποιηθεί, έχει μπει σε μύθους, δοξασίες, θρύλους, σύμβολα, κείμενα, ιστορίες. Ποιος όμως μπορεί να τα αποκωδικοποιήσει?

Αυτή την γνώση προσπαθούν κάποιοι να την κρύψουν να την αποκρύψουν? Χμμμ…

Μήπως τελικά η αλήθεια είναι τόσο απλή που καταντάει πολύπλοκη? 

 

Ένας “Σαμάνος” του internet

[<αγγλ. shaman < γερμ. Schamane < ρωσ. shaman

(ο,η) κ. σαμάνος (ο) ουσ. 

μάγος-ιερέας, πολλών λαών της Ασίας, που έχει την ικανότητα να επικοινωνεί με τον κόσμο των πνευμάτων… ]

προσπαθεί να δώσει απαντήσεις, να αποκωδικοποιήσει, να ανατρέψει πιστεύω αιώνων και να φέρει τα πάνω κάτω, τα μέσα έξω και την αλήθεια στην επιφάνεια.

Παρακολουθήστε το μαγικό του ταξίδι στους αιώνες, στις χώρες, στους μύθους, στον αποκρυφισμό και στην προσπάθεια ανακάλυψης-αποκάλυψης-έλευσης του θεού σαν ένα κομμάτι του όλου…

 

Ότι και εάν πω, θα είναι λίγο…

Ακολουθήστε ένα μαγικό ταξίδι στην “θρησκεία” της φύσης… θα εκπλαγείτε…

4 Σχόλια »

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα