Η Ελευθερία του Τύπου… Χαμένα Όνειρα…


[παράγοντες της δημοσιογραφίας και άλλοι σε δείπνο, όπου εξετάζεται η ισχύς του τύπου]

– Η επιρροή και η ισχύς του Τύπου δε βρίσκεται παρά μόνον εις την αυγή, είπε ο Φινό. Η δημοσιογραφία περνά την παιδική της ηλικία, θα ενηλικιωθεί. Τα πάντα εντός δεκαετίας από σήμερα θα είναι υποταγμένα στη δημοσιότητα.[….]

– […] Αντί ιερατείου, η εφημερίδα κατάντησε κομματικό όργανο κι από όργανο επιχείρηση, που όπως κάθε εμπόριο δεν έχει ούτε τιμή ούτε αρχές. Κάθε φύλλο, όπως είπε ο Μπλοντέ, δεν είναι παρά ένα μαγαζί, που πουλά στον κόσμο λέξεις στην απόχρωση της προτίμησής του. Αν κυκλοφορούσε εφημερίς ραχητικών θ’αποδείκνυε, βράδυ πρωί, την ωραιότητα, την αγαθότητα, την αναγκαιότητα του είδους των. Μια εφημερίδα δεν βγαίνει ποτέ για να διαφωτίσει, αλλά για να κολακεύσει τις πεποιθήσεις σου. Έτσι, μέσα σε ένα δεδομένο χρονικό διάστημα, όλες οι εφημερίδες δεν θα’ναι παρά δειλές, υποκρίτριες, άτιμες, ψεύτρες, δολοφόνες. Θα δολοφονούν ιδέες, συστήματα, ανθρώπους. Δε θ’ακμάζουν παρά από το έγκλημα και υπό ας ευλογίας όλων των λογικών όντων: το κακό θα διαπράττεται χωρίς ενόχους. Εγώ θα είμαι πάντα ο Βινιόν, συ ο Λουστώ, σύ ο Μπλοντέ, συ ο Φινό, οι Αριστείδαι, οι Πλάτωνες, οι Κάτωνες, οι άνδρες του Πλουτάρχου: θα είμεθα όλοι αθώοι, θα μπορούμε να νίπτουμε τας χείρας από πάσης ατιμίας. Αυτό το όπως σας αρέσει ηθικό ή ανήθικο φαινόμενο, σε μια μοναδική απ’τις περί Συμβατικής σπουδές του ρήση ο Ναπολέων το ερμήνευσε ως εξής: «Τα συλλογικά εγκλήματα δεν ενοχοποιούν κανέναν». Η εφημερίδα είναι εις θέσιν να επιτρέπει στον εαυτό της την πλέον απάνθρωπη διαγωγή, ποιός, απ’όσους την εκδίδουν, πιστεύει ότι ευθύνεται?

– Ναι, αλλά το κράτος πρόκειται να ψηφίσει κατασταλτικούς νόμους, είπε ο ντυ Μπριέλ, τους ετοιμάζει.

– Μπα, είπε ο Νάθαν, και τί μπορεί να κάνει ο νόμος αντιμέτωπος με τον διαβρωτικότερο από τους καταλύτες: το γαλλικό πνεύμα;

– Οι ιδέες δεν εξουδετερώνονται παρά από ιδέες, συνέχισε ο Βιβιόν. Το γαλλικό πνεύμα μόνο ο δεσποτισμός και η τρομοκρατία είναι εις θέσιν να το καταπνίξουν. Ο γαλλικός λαός διαθέτει το γλωσσικό εκείνο όργανο που προσφέρεται στα τεχνάσματα των υπαινιγμών και του διφορούμενου. Όσο πιο περιοριστικός γίνει ο περί τύπου νόμος, τόσον εκρηκτικότερον θα εκσπά, καθώς ο ατμός στον ατμολέβη. Έτσι, όταν ο βασιλεύς διαπράττει κάτι καλό, αν η εφημερίς είναι της αντιπολιτεύσεως θα γράψει ότι πρόκειται περί πρωτοβουλιών υπουργού και αντιστρόφως. Αν η εφημερίς μηχανευθεί μια άτιμη συκοφαντία, έτσι την πληροφόρησαν και ελευθέρα παντός ελέγχου, θεωρεί περιττόν απ’το ολοφυρόμενο θύμα να ζητήσει καν συγγνώμη. Σύρατέ την εις τα δικαστήρια, θα παραπονεθεί ότι δεν της εζητήθει επανόρθωσις. Τολμήστε να την απαιτήσετε. Σαρκάζει και αρνείται, παίζει με το έγκλημα. Τέλος χλευάζει το θύμα της αμέσως μόλις θριαμβεύσει. Αν δεν τιμωρηθεί, αν τύχει και πληρώσει κανένα βαρύ πρόστιμο, δακτυλοδεικτεί τον αντίδικό της ως εχθρόν της πατρίδας, της ελευθερίας, της γνώσεως. Θα γράψει ότι ο κύριος τάδε είναι ένας κλέφτης ενώ εξηγεί το πώς κατόρθωσε να εμφανίζεται ως ο εντιμότερος πολίτης του βασιλείου. Τα κρίματά της: μπαγκατέλες! Όσοι την χτυπούν: τέρατα! Στους τακτικούς αναγνώστες της είναι εις θέσιν να κάνει έστω και προσωρινώς πιστευτό οτιδήποτε. Έπειτα, ό,τι δεν της αρέσει, δεν είναι και πατριωτικόν και ποτέ δεν έχει άδικο. Θα στρέψει τη θρησκεία κατά της θρησκείας και το σύνταγμα κατά του βασιλιά. Την τσαλάκωσε το κράτος; Θα το περιπαίξει. Υπηρετεί τα πάθη του λαού; Το εξυμνεί. Προς άγραν συνδρομητών, επινοεί μύθους σπαραξικάρδιους. Για να κερδίσει δημοσιότητα, η εφημερίς είναι ικανή να σας σερβίρει άψητον και ανάλατον εν μέσω σαρκασμών ακόμη και τον πατέρα της, παρά να πάψει να ενδιαφέρει ή να ψυχαγωγεί.[..]

– Όπως η Αθήνα τον Αριστείδη, έτσι ο υποκριτής και μικρόψυχος λαός το ταλέντο, είναι ανά πάσα στιγμή απ’τους κόλπους του έτοιμος να το εξορίσει. Τις εφημερίδες που κάποτε είχαν διευθύνει ενάρετοι θα τις θέσουν υπό την εξουσία τους αυτές οι με ανανδρία και ανοχή ελαστικής γόμας προικισμένες μετριότητες, που διαθέτουν αυτά που κάθε ωραίο πνεύμα απορρίπτει, ή θα ξεπέσουν σε μπακάληδες που διαθέτουν κεφάλαια κι αγοράζουν πένες. Ανάλογα φαινόμενα βλέπουμε καθημερινά. Εντός δεκαετίας το πρώτο απόφοιτο του κολεγίου χαμίνι που αυτοανακηρύχτηκε μέγα, θ’αναρριχάται στη στήλη μιας εφημερίδας ραπίζον και υποσκελίζον προκατόχους με τρικλοποδιές. […] Η πληγή θα γίνεται όλο και πιο αγιάτρευτη, όλο και πιο κακοήθης, όλο και πιο προκλητική, ώσπου, όπως συνέβη στη Βαβυλώνα, θα ξεχειλίσει και θα μας κατακλύσει. Οι εδώ παρευρισκόμενοι το γνωρίζουμε άριστα ότι οι εφημερίδες σε υπολογισμό, κερδοσκοπία και αχαριστία θα πάνε πιο μακριά κι από βασιλείς, μακρύτερα κι από προαγωγούς κι ότι, για να μας πουλούν κάθε πρωί το τριάντα έξι βαθμών σπίτρο τους, θα καταβροχθίζουν το μυαλό μας. Κι όμως, πάντα μέσα κει θα γράφουμε όλοι, όπως οι μιναδόροι των ορυχείων υδραργύρου που ξέρουν ότι θα πεθάνουν μες στη γη.

Aπόσπασμα από το  «Χαμένα Όνειρα» του Γάλλου συγγραφέα Ονορε Ντε Μπαλζάκ [χρονολογία έκδοσης: 1837]

Απόσπασμα επιλεγμένο απο την Δρυμονία, όλα αυτά εξελίσσονται στο kykeon.ning

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: