Περί προτύπων λόγος…


Με αφορμή τους μεγάλους Έλληνες μπήκα σε μια διαδικασία για το ποιος θα μπορούσε να είναι το πρότυπο Έλληνα για όλους τους Έλληνες. Αναρωτήθηκα ποιον θα μπορούσα να επιλέξω από το πέρασμα των αιώνων για να πω πως αυτός είναι ο άνθρωπος που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πρότυπο σε κάθε στιγμή της ζωής των ανθρώπων που ζουν σε αυτή την χωρά. Σίγουρα θα μπορούσα να επιλέξω πάρα πολλούς και σίγουρα θα μπορούσαν να είναι πολλοί σε αυτή την λίστα, παρόλα αυτά δύο ονόματα μου ήρθαν αυθόρμητα στο μυαλό.

Ο ένας ήταν ο Σωκράτης. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι έδωσε την ζωή του για αυτά που πίστευε, το γεγονός ότι προσπάθησε να δείξει έναν δρόμο για την αυτογνωσία του ανθρώπου, το ότι έμεινε αξιοπρεπής μέχρι το τέλος, αλύγιστος στην ιδέα του θανάτου, θα μπορούσε να είναι ένα τεράστιο πρότυπο για τον σημερινό άνθρωπο.

Παρόλα αυτά όμως αυτός που θα σταθώ περισσότερο είναι και ο πρώτος που ήρθε στο μυαλό μου. Πρότυπο θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε άνθρωπος που πέρασε από αυτή την γη αλλά και που μπορεί να μην πέρασε από αυτή την γη. Ανεξάρτητα με το εάν έχει υπάρξει ή όχι, εάν ήταν υπαρκτό πρόσωπο ή όχι, πρότυπο μπορεί να υπάρξει ακόμα και εάν το φυσικό πρόσωπο ποτέ δεν υπήρξε. Νομίζω ότι το πρόσωπο αυτό που θα διάλεγα σαν πρότυπο για τον άνθρωπο, τον Έλληνα ή μη, είναι ο Οδυσσέας.

Ο Οδυσσέας με μια πρώτη σκέψη μπορώ να πω ότι συγκεντρώνει όλα αυτά τα αξιοθαύμαστα προσόντα αλλά και την ζωή ώστε να είναι πρότυπο για κάθε άνθρωπο. Ένας βασιλιάς που είχε την εξυπνάδα να κερδίσει τον πόλεμο της Τροίας. Ένας πολυμήχανος άνθρωπος που βρίσκει λύσεις στα προβλήματα, μένει πιστός στο καθήκον αλλά και όταν δέχεται το χτύπημα της μοίρας δεν τα βάζει κάτω, συνεχίζει να πολεμάει με κάθε τρόπο, με το σώμα και το μυαλό να ακολουθεί τον δρόμο του, τον στόχο του, την εύρεση της Ιθάκης. Στέκεται όρθιος στις αντιξοότητες ακόμα και όταν ένας θεός θέλει να τον εξαφανίσει, ακόμα και όταν έρχεται αντιμέτωπος με κύματα, με θύελλες, βρίσκει την δύναμη να συνεχίσει και να κερδίσει. Το γεγονός ότι δεν πέθανε, είναι απλά τύχη ή μοίρα όπως θέλετε πείτε το. Το γεγονός είναι ότι δεν γνωρίζει το μέλλον του, συνεχίζει να ακολουθεί τον δρόμου του και σηκώνει το ανάστημα του ακόμα και στον θεό όχι από αλαζονεία αλλά αρνούμενος να πεθάνει, αρνούμενος να το βάλει κάτω.

Δέκα χρόνια προσπαθούσε ο Οδυσσέας να γυρίσει πίσω στην Ιθάκη και παρόλο που στο δρόμο του βρέθηκαν Σειρήνες που τον καλούσαν, παρόλο που θα μπορούσε να μείνει στο νησί της Κίρκης εκείνος συνέχισε να προσπαθεί. Και όταν τελικά τα κατάφερε και σε μεγάλη ηλικία πλέον έφτασε στον προορισμό του, βρέθηκε αντιμέτωπος με τους μνηστήρες που είχαν σφετεριστεί την περιουσία του, το σπίτι του και προσπαθούσαν να του αρπάξουν την γυναίκα. Και για άλλη μια φορά το μυαλό του τον οδήγησε στην σωστή απόφαση. Μην μπορώντας να αντιμετωπίσει τόσους περισσότερους προτίμησε ακόμα και μετά από 10 χρόνια και μετά από τόσες κακουχίες να μην φανερωθεί, αλλά να σκεφτεί και να βρει την πιο σωστή την λύση.

Και τα έβαλε ο Οδυσσέας με όλους τους μνηστήρες και τους έσφαξε.

Και μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί αυτό είναι το πρότυπο που θες; Κάποιος που σκοτώνει; Και θα του απαντήσω όχι. Κάποιος που αγωνίζεται. Κάποιος που δεν σκύβει το κεφάλι. Κάποιος που με αξιοπρέπεια δέχεται τα χτυπήματα της μοίρας αλλά ούτε τα παρατάει, ούτε κλαίγεται. Κάποιος που χρησιμοποιεί την δύναμη του μυαλού του. Κάποιος που έχει στο μυαλό του την Ιθάκη και αγωνίζεται με πάθος να φτάσει σε αυτή. Και μπορεί να είναι μακρύς ο δρόμος προς αυτή, αλλά δεν τα παρατάει ακόμα και εάν αυτό του στοιχήσει την ζωή του…

 

 

Advertisements

4 Σχόλια so far »

  1. 1

    tsopanis said,

    Καλός ο Οδυσσέας αλλά στον Νειοέλληνα μάλλον ταιριάζει η περίπτωση του Αλκιβιάδη…
    Ανατρέξτε στην ιστορία και θα καταλάβετε τι εννοώ 😉

    Ωραίες σκέψεις Λύκε… Αν και ζέστη, λειτουργείς μια χαρά 😛 😛 8)

  2. 2

    zoyzoy said,

    Εύγε Λϋκε ο Οδυσσέας ήταν ο αγαπημένος μου ήρωας!!
    Με είχε συναρπάσει με τον ηρωισμό την εξυπνάδα και την επιμονή του.
    Αν τον είχαμε πρότυπο θα’χαμε μια κοινωνία από ολοκληρωμένες μονάδες!!

  3. 3

    coachp said,

    Εμένα ο αγαπημένος μου είναι ο Μάκης. Κι αν δεν ήταν ο Τσακ Νόρις, ίσως ο Μάκης να ήταν ο σημαντικότερος του πλανήτη!
    Παρόλα αυτά, θα ψήφιζα Χατζηπαναγή…

  4. 4

    Lykos said,

    Στην Ζέστη φίλε tsopani ο Lykos, στήνει παγίδες και περιμένει στην σκιά… Ξόβεργα που λένε…

    zoyzoy εμένα δεν μπορώ να πω ότι ήταν ο αγαπημένος μου, αλλά έτσι όπως πάει αυτή η χώρα αυτόν χρειάζεται…

    coachp, λογικό σε βρίσκω…


Comment RSS · TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Αρέσει σε %d bloggers: