Σκέψεις


Αυτό το κείμενο είναι απλά σκέψεις σωστές λάθος, χαζές ή μη είναι πράγματα που έρχονται στο μυαλό και με κάποιο τρόπο προσπαθούν να ξεπηδήσουν.

Το πιο δύσκολο πράγμα στην ζωή, είναι να μπορέσεις να ξεφύγεις από τις δυσκολίες, να μπορέσεις να τις ξεπεράσεις. Να κάνεις την υπέρβαση. Και οι πιο μεγάλες δυσκολίες είναι αυτές του ίδιου μας του εαυτού, ή μάλλον καλύτερα ο ίδιος μας ο εαυτός. Δεν υπάρχει κάτι πιο δύσκολο από το να καταφέρεις να ξεπεράσεις εσένα τον ίδιο και όλα τα κακά σου. Τελικά ίσως η υπέρβαση που είναι το ζητούμενο δεν έρχεται με την καταπολέμηση όλων αυτών των κακών. Αλλά με την κατανόηση τους, με την αποδοχή τους. Πρέπει να αποδεχτείς όλα σου τα κακά, να τα παρατηρήσεις, να βρεις τις αιτίες, τις πραγματικές αιτίες. Όχι τις προσχηματικές, αυτές που δημιουργείς για να μπορέσεις να δικαιολογήσεις τις αντιδράσεις σου και όλα τα κακώς κείμενα. Το πιο δύσκολο από όλα είναι να αποδεχτείς τον εαυτό σου για να μπορέσεις να τον ξεπεράσεις και όχι να αναλώνεσαι σε δηλώσεις κατανόησης αυτών που σου συμβαίνουν. Το να συγκρούεσαι με τον εαυτό σου πολλές φορές ανοίγει πληγές που δεν μπορείς να κλείσεις. Καταρχάς πρέπει να καταλάβεις το τι ακριβώς πολεμάς για να μπορέσεις να το νικήσεις. Και αυτή η νίκη μπορεί να είναι δύσκολη μα είναι η πιο σημαντική. Αλλάζω, κάθε μέρα που περνάει αλλάζω. Μέσα από τα λάθη, τις σκέψεις τα καλά και τα κακά αλλάζω. Αλλά αυτή η αλλαγή πρέπει να γίνεται κατανοητή. Αλλάζω με διεργασίες που γίνονται μέσα μου, αλλά και από γεγονότα που γίνονται έξω μου και με επηρεάζουν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Το ζητούμενο ποιο είναι; Το ζητούμενο με τον κάθε άνθρωπο είναι το ένα και μοναδικό. Να νιώσει ολόκληρος να νιώσει πλήρης. Αυτό είναι το ζητούμενο και αυτό είναι το μόνο που οδηγεί στην ευδαιμονία. Για να νιώσεις ολόκληρος όμως πρέπει στο μεγαλύτερο μέρος να νιώσεις εσένα τον ίδιο. Να κατανοήσεις τον εαυτό σου και να κατανοήσεις τις «ανάγκες» σου και τα θέλω σου.

Δυστυχώς στην εποχή μας τα θέλω μας δεν είναι πολλές φορές θέλω μας. Οι βασικές ανάγκες ενός ανθρώπου είναι ίδιες σε κάθε άνθρωπο. Η βασικότερη όλων είναι η επιβίωση. Το πρώτο πράγμα που ζητάει ο άνθρωπος είναι να επιβιώσει, ζητάει μια στέγη, ζητάει μια ασφάλεια μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Το δεύτερο πράγμα που ζητάει ο άνθρωπος είναι η αγάπη. Καλός η κακώς όλοι οι κοινωνιολόγοι συμφωνούν μαζί μου και εάν δεν συμφωνούν, ας έρθουν να με βρουν να τα πούμε ένα χεράκι. Η ασφάλεια και η αγάπη είναι δύο πράγματα που τα χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε όχι να ολοκληρωθούμε αλλά να λειτουργήσουμε. Δυστυχώς η εποχή μας χτυπάει στην πρώτη μας ανάγκη. Οι δυσκολίες που βιώνουμε γενικά γύρω μας είναι τόσο μεγάλες γιατί χτυπούν ακριβώς στην βασικότερη μας ανάγκη. Αυτή της επιβίωσης. Για να νιώσει κάποιος ασφαλής πρέπει να έχει στέγη για να μπορεί να αντιμετωπίσει τα καιρικά φαινόμενα αλλά και τροφή. Η κρίση στην Ελλάδα έχει αρχίσει να χτυπάει ακριβώς εκεί. Χιλιάδες κόσμου έχει προβλήματα ήδη στην επιβίωση και όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, χτυπούν στην επιβίωση μας. Για αυτό μερικές φορές δεν αντιλαμβάνομαι γιατί ο κόσμος κάθεται απαθείς μπροστά σε όλα όσα συμβαίνουν. Αυτά που συμβαίνουν χτυπούν στην ρίζα των αναγκών μας και όταν χτυπάει κάποιος αυτή την ρίζα δημιουργείται φόβος. Θα μπορούσε να μου πει κάποιο σε αυτό το σημείο ότι αυτός ακριβώς θα έπρεπε να ήταν ο λόγος ο κόσμος να μην είναι απαθείς, αντίθετα να αντιδράσει. Το πρόβλημα όμως με τον φόβο είναι ότι πολλές φορές απλά σε ακινητοποιεί. Σε κάνει να παγώνεις. Σε κάνει να μην αντιδράς. Σε κάνει παρατηρητή. Ο Φόβος είναι αυτός που έχει κυριέψει όλους μας, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Το παραδεχόμαστε ή μη, αυτή είναι η πραγματικότητα. Και ίσως τελικά ήταν ένα βασικό συστατικό της αρχαίας ιστορίας που δεν καταφέραμε να κληρονομήσουμε. Όχι και οι αρχαίοι φοβοντουσταν, μα είχαν μια περίεργη έλξη-απώθηση με τον φόβο. Τον αντιμετωπίζανε. Ο ένας με τον άλλο. Θυμάμαι κάπου διάβαζα παλιότερα ότι οι Σπαρτιάτες πάντα τραγουδούσαν όταν πήγαιναν στον πόλεμο. Δεν ήταν ότι ήταν χαρούμενοι (αν και ήταν αρκετά τρελοί ακόμα και για αυτό) αλλά ήταν ο δικός τους μοναδικός τρόπος να διαλύουν τον φόβο. Ο φόβος είναι καθαρά ένα προσωπικό αλλά κοινό συναίσθημα. Το οποίο αυξάνεται όταν έρχεται αντιμέτωπο με τον φόβο του άλλου. Ένας άνθρωπος που φοβάται κατά πάσα πιθανότητα εάν έρθει σε επαφή με άλλους ανθρώπους που φοβούνται, ο φόβος αυτός να αυξηθεί. Όταν αυτός ο άλλος άνθρωπος είναι κάποιος οικείος κάποιος που αγαπούμε (το άλλο δυνατότερο συναίσθημα μαζί με τον φόβο) τότε ο φόβος μετριάζεται, τότε είναι που σκεφτόμαστε ότι δεν είμαστε μόνοι, είμαστε μαζί. Ειμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο. Είμαστε πολλοί και μπορούμε να τα καταφέρουμε. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι πολλές φορές σε δύσκολες καταστάσεις, σε έξαρση φόβου, π.χ. ένας πόλεμός, δυνατά συναισθήματα αγάπης να γεννιούνται μεταξύ ανθρώπων. Η δεύτερη αναγκη μας λοιπόν σαν άτομα, η ανάγκη για αγάπη έρχεται να αντιμετωπίσει τα συναισθήματα που δημιουργούνται από την απειλή της πρώτης μας ανάγκης που είναι η ανάγκη για επιβίωση και έχω αναφέρει πολλές φορές έχοντας γίνει κουραστικός, ακόμα και για την σκέψη μου. Σκέφτομαι μερικές φορές ότι ίσως για αυτό μερικές φορές ακούμε μεγαλύτερους ανθρώπους να μιλάνε για παλιότερες εποχές και να λένε ότι ναι μεν ήταν δύσκολα, αλλά ήταν ο ένας δίπλα στον άλλο. Νοιάζονταν ο ένας για τον άλλο. Σε ένα τέτοιο κρίσιμο σημείο νομίζω ότι έχουμε φτάσει πάλι τώρα και νομίζω ότι η αγάπη γύρω μας θα αρχίσει να μεγαλώνει. Τώρα τι σχέση έχει όλο αυτό που έγραψα σε σχέση με αυτό που έγραφα στην αρχή για το πόσο σημαντικό αλλά και πόσο δύσκολο είναι να κάνει ο κάθε άνθρωπος την προσωπική του υπέρβαση και να ξεπεράσει τον εαυτό του, δεν ξέρω. Άλλα ξεκίνησα να γράφω και αλλού πήγα, αλλά έτσι είναι οι σκέψεις μερικές φορές. Και αυτό εδώ είναι μπλογκ και όχι εφημερίδα. Γράφουμε σκέψεις και όχι θέματα. Οι σκέψεις είναι τα ίδια μας τα θέματα. Και αυτή ίσως είναι η δική μου ανάγκη που πρέπει και εγώ με την σειρά μου να βρω τους λόγους γιατί συμβαίνει αυτό.  Όπως και να έχει χαίρομαι που μετά από καιρό μπορώ και γράφω κάτι που είναι πάνω από 5 σειρές ή 140 χαρακτήρες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Μ' αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ' τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια... [Νίκος Χουλιαράς]

Methexis Erratum

Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;

ΤΣΕΛΙΓΚΑΣ

Απρρρρρρ...........

Greek Companies Online BLOG

Welcome to the B2B portal of Greek business and travel. www.greekcompaniesonline.com

Χωροβάτης

Για να μετράω την απόστασή μου απ' την γη, τον ουρανό και τους ανθρώπους.

juicykoutsour

This WordPress.com site is the bee's knees

anatolikoblog

ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΔΥΣΗ

FOULIANNA - SOS #1

οφ φις σιαλ - twin blog #1

Svennegreken-2

Τα πάντα ρει, δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης! (Όποιος δε γουστάρει... Ξυδάκι!).

Αρέσει σε %d bloggers: