together we stand divided we fall


Πριν μερικές μέρες τέθηκε το ερώτημα απο φιλικό πρόσωπο, τι θα μπορούσε να κάνει-κάνουμε για να αλλάξουμε τα πράγματα. Έχω διάθεση, δύναμη και θέληση, απλά δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω, τι μπορώ να κάνω. Κάπως έτσι. Απλά και κατανοητά. Ερώτημα που πραγματικά δεν είναι μόνο δικό της και είμαι σίγουρος ότι και πολλοί άλλοι απο εμάς κάνουμε ή έχουμε κάνει στο παρελθόν στον εαυτό μας. Τι πρέπει να κάνουμε για να αλλάξουμε τα πράγματα… Πραγματικά δεν ξέρω τι να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα, εκτός ότι είναι και σε μένα (όπως και σε όλους) κάτι πρωτόγνωρο αυτό που γίνεται, δεν διαθέτω, ούτε τις γνώσεις, ούτε το κατάλληλο υπόβαθρο για να απαντήσω. Το σίγουρο είναι οι λύσεις, αλλά και οι απαντήσεις που μου δίνουν δεν με ικανοποιούν ή μάλλον καλύτερα να το πω δεν με πείθουν για τον άλφα βήτα λόγο που δεν έχω καμία διάθεση να αναλύσω. Τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε τα πράγματα… Ένας φίλος μου λέει, ότι πρώτα απο όλα πρέπει να αλλάξουμε τους εαυτούς μας… Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις… Στην πράξη είναι αλλιώς τα πράγματα και προφανώς ο χρόνος περνά, κυλά και το κάνει εις βάρος μας. Είναι σαφέστατα κάτι που πιστεύω και εγώ, ότι εμείς πρέπει να αλλάξουμε πρώτα πριν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Μα τις περισσότερες φορές αυτές οι εσωτερικές αλλαγές, εκτός απο επίπονες είναι και χρονοβόρες. Tόσο χρονοβόρες που θα τολμούσα να χαρακτηρίσω πολυτέλεια στις συγκυρίες που ζούμε. Δυστυχώς τα χρηματοοικονομικά παιχνίδια έχουν άλλους ρυθμούς απο εμάς και εκεί κάπου χάνουμε την μπάλα.

Υπάρχουν όμως κάποιες σταθερές. Όλα αυτά τα σκατά που μας κατακλύζουν δεν αφορούν εμάς, αλλά σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού.  Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο σε δύσκολη κατάσταση, έχουμε βρεθεί όλοι μας. Ανεργοι ή μη, έχοντες οι ίδιοι τις τρομερές δυσκολίες ή οικείοι μας, αγαπημένοι, συγγενείς, φίλοι, όλοι έχουμε μια πίεση, έναν «τρόμ»ο, έναν πόνο και ένα βουνό για να ανέβουμε. Πάντα θα υπάρχουν οι εξαιρέσεις σε όλα αυτά, αλλά πάντα υπήρχαν και απο ότι βλέπω (τουλάχιστον μέχρι να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι) πάντα θα υπάρχουν. Το θέμα όμως δεν είναι οι εξαιρέσεις, αλλά οι δικοί μας άνθρωποι. Και όταν λέω δικοί μας, εννοώ πέρα απο το στενό κύκλο που συνηθίζουμε να βάζουμε στις σχέσεις μας. Οι δικοί μας άνθρωποι είναι όλοι αυτοί εκεί έξω, δίπλα μας, στην γειτονιά μας, στην πόλη μας. Δικοί μας άνθρωποι, δύσκολοι διαφορετικοί, με τις δικές του σαφέστατες ευθύνες σε όλο αυτό το πανηγύρι που γίνεται που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και ανεξαρτήτως των ευθυνών του πληρώνει το τίμημα. Όλοι αυτοί, οι δίπλα μας, οι έχοντας τα ίδια προβλήματα με μας, ή μη έχοντες και κατέχοντες είναι κατά κάποιο τρόπο συνδεδεμένοι με μας. Είμαι σίγουρος ότι εαν πάρω τυχαία έναν άνθρωπο απο την Αγία Βαρβάρα, έναν απο την Νίκαια, έναν απο την Παλλήνη, έναν από τα Χανιά, όλοι μαζί θα πουν τα ίδια πράγματα πάνω κάτω. Για τις δυσκολίες τους, για αυτά που αισθάνονται, για την απελπισία τους. αυτοί είμαστε. Μπορεί να διαφέρουμε, αλλά δεν διαφέρουμε και τόσο… Αυτοί οι άνθρωποι, είναι δικοί μας άνθρωποι, είναι κομμάτι απο την καθημερινότητα μας, είναι κομμάτι απο την ζωή μας. Αυτό που σκέφτομαι λοιπόν για το τι πρέπει να κάνουμε για να αλλάξουμε τα πράγματα, είναι να σκεφτούμε ότι όλοι αυτοί γύρω μας, όλες αυτές οι φάτσες στο μετρό, στο δρόμο είναι σαν εμάς και τα βράδια που πέφτουν για ύπνο οι ίδιες ανησυχίες τους κατατρέχουν. Δεν διαφέρουν απο εμάς τόσο σε αυτή την κρίση και όλους μαζί θα μας πάρει. Είμαστε μαζί. Είμαστε ένα έστω και στον πάτο του βαρελιού. Είμαστε όμως όλοι εκεί, δυνατοί ή λιγότερο δυνατοί, άξιοι ή λιγότερο άξιοι. Και αυτό που μου έχει μάθει η ζωή μέχρι τώρα είναι δύο πράγματα σίγουρα. Καλός ο ατομικισμός με ένα μέτρο όμως, μην ξεχνάμε όμως ότι αυτός είναι που σε ένα τεράστιο ποσοστό μας έφερε εδώ που μας έφερε. Και ότι μαζί, μπορούμε να κάνουμε περισσότερα, μαζί, ο ένας με τον άλλο μπορούμε καλύτερα. Οι γύρω μας είναι «ξένοι» σε προσωπικό επίπεδο, αλλά καθόλου ξένοι στην κρίση. Είναι κομμάτια μας, όλη μαζί η κοινωνία καταρρέει και όλη μαζί ανεβαίνει. Φροντίστε τους γύρω σας, όσο μπορείτε, όπως μπορείτε. Φροντίστε να τους πείτε μια καλή κουβέντα, φροντίστε πρακτικά, ηθικά, οικονομικά (εαν μπορείτε) ψυχολογικά. Είμαστε πολλοί, είμαστε όμως ένα. together we stand divided we fall…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Μ' αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ' τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια... [Νίκος Χουλιαράς]

Methexis Erratum

Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;

ΤΣΕΛΙΓΚΑΣ

Απρρρρρρ...........

Greek Companies Online BLOG

Welcome to the B2B portal of Greek business and travel. www.greekcompaniesonline.com

Χωροβάτης

Για να μετράω την απόστασή μου απ' την γη, τον ουρανό και τους ανθρώπους.

juicykoutsour

This WordPress.com site is the bee's knees

anatolikoblog

ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΔΥΣΗ

FOULIANNA - SOS #1

οφ φις σιαλ - twin blog #1

Svennegreken-2

Τα πάντα ρει, δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης! (Όποιος δε γουστάρει... Ξυδάκι!).

Αρέσει σε %d bloggers: