Archive for Δεκέμβριος, 2012

21 Δεκεμβρίου 2012


Το τέλος του κόσμου λογικά έφτασε…
Μπορεί ήδη όλα να έχουν τελειώσει…
Οπότε αυτό το μήνυμα, είναι ένα μήνυμα
που θα διονίζεται στο άπειρο χάος της απώλειας μας
Εκεί που η κιθάρα θα αντηχεί της κραυγές της έλλειψης μας
στα πέραντα του σύμπαντος…

+ΔοΞΑ ΣοΙ+

Leave a comment »

Κάθε τέλος μια αρχή.


Κάθε τέλος μια αρχή. Και κάθε αρχή μια νέα ευκαιρία για λάθη. Ας μην κάνουμε τα ίδια. Ας δείξουμε στον εαυτό μας ότι κάτι μάθαμε. Ας δείξουμε ότι μπορούμε να εξελιχθούμε. Δεν κρύβω ότι στο παρελθόν βρέθηκα στην κορυφή του κόσμου και κράτησα το μέλλον των ανθρώπων στα χέρια μου. Δεν κρύβω επίσης ότι όταν ξύπνησα κατάλαβα ότι δεν ήμουν καν στους πρόποδες του λόφου που μου έκρυβε την θέα του βουνού… όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις στο βουνό, τόσο πιο μεγάλη θα ναι η πτώση και όσο πιο πολύ ταΐζεις το τέρας, τόσο πιο σύντομα θα φτάσει στο μέγεθος να σε κατασπαράξει. Όσο πιο μικρό το μαντρί που φτιάχνεις τόσο πιο λίγα τα ζώα που χωράς μέσα… Έχω να πάω σε πάρτι απόψε, να δω το τέλος του κόσμου, έχω να πάω σε πάρτι απόψε να δω το μέλλον αυτού του κόσμου… και φοβάμαι… για την τύχη του…

Leave a comment »

Φύλαξ


 φύλακας < αρχαία ελληνική φύλαξ
αυτός που φυλάσσει, που επιτηρεί κάτι φροντίζοντας για την ασφάλειά του ή την ακεραιότητά του ή την καλή λειτουργία του

Αυτός που φυλάσσει, που επιτηρεί… Υπάρχουν φύλακες εκεί έξω, που φυλάσσουν Θερμοπύλες, που φυλάσσουν ανθρώπους, φύλακες Άγγελοι που φυλάσσουν θησαυρούς… Και ποιος είναι μεγαλύτερος θησαυρός από την ακεραιότητα μας; Την ζωή μας;

Φύλακες, άλλοι με πανοπλία, δόρυ και ασπίδα από ύλη και άλλοι με πνεύμα, γνώση, λόγο. Φύλακες της ζωής μας, ακολουθούν τα βήματα μας και μας προστατεύουν από το σκότος. Φύλακες που φυλάσσουν μυστικά…

Leave a comment »

Ελπίδα


Ένας χρόνος τελειώνει σιγά, σιγά. Ένας χρόνος ακόμα πέρασε. Εμείς ο κόσμος αυτού του πλανήτη για ακόμα μια φορά γεμίσαμε αποτυχίες. Γεμίσαμε πόνο ακόμα μια φορά την ιστορία μας. Γεμίσαμε πόνο και δάκρια το σύμπαν. Και ακόμα μια φορά μοιάζουμε να πλησιάζουμε πιο κοντά στο τέλος. Στο τέλος του «χρόνου» μας. Ένας χρόνος πέρασε ακόμα και οι ελπίδες μας διαψεύστηκαν.

Και όμως η ελπίδα για τους ανθρώπους δεν χάθηκε. Η ελπίδα ότι κάτι καλό μπορούμε να κάνουμε δεν χάθηκε. Κοιτάζουμε γύρω μας και βλέπουμε το σκοτάδι που απλώνεται παντού. Το σκοτάδι που γεμίζει τις ψυχές μας. Μα το φως είναι εκεί. Κρυμμένο. Το φως είναι εκεί κατατρεγμένο.

Μα η μοίρα του φωτός είναι να κερδίζει. Η μοίρα του φωτός είναι υπερνικά. Να κατακτά. Και εκεί που όλα μοιάζουν χαμένα, εκεί που μοιάζει ότι όλα χάθηκαν επιστρέφει νικητής. Ένας χρόνος ακόμα πέρασε μες στο σκοτάδι και το αίμα. Μα η σπίθα της ζωής είναι μέσα στην καρδιά μας. Και η ζωή είναι το φως. Και το φως είναι το συστατικό στοιχείο μας. Και η ζωή αλλάζει, μεταμορφώνεται, αλλάζει μορφές και λόγο, αλλάζει, επιβιώνει και υπερνικά. Η ζωή κρύβεται μέσα μας και σαρώνει στο πέρασμα της. Ένας χρόνος μες στα λάθη πέρασε. Και ένας νέος με νέα λάθη έρχεται. Μα το φως είναι πάντα εκεί, έτοιμο να κερδίσει τον πόλεμο όσες μάχες και εάν χάσει, όσο κι εάν φαίνεται ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Το φως είναι εκεί, μέσα μας, ένα άσβεστο κερί αγάπης που λέγεται ζωή.

Leave a comment »

Άλκης Αλκαίος, Πάντα Γελαστοί και Γελασμένοι


Όταν πεθαίνει ένας ποιητής, όλα για μια στιγμή σταματούν.
Τα αστέρια, το φεγγάρι όσοι αγάπησαν και όσοι αγαπούν.
Όταν ένας ποιητής πεθαίνει ολάκερη η πλάση λυπάται
και η ψυχή το ταξίδι της ζωής θυμάται…

Ερωτικό:

Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις
τις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Comments (1) »

Σαν σήμερα…


…..Πέθανε στα 1892 ο  Ερνστ Βέρνερ φον Ζίμενς, γερμανός εφευρέτης και επιχειρηματίας, ιδρυτής της βιομηχανίας ηλεκτρικών ειδών Siemens. (Γεν. 13/12/1816)

Και σε αυτά που μας ενδιαφέρουν και μας θλίβουν περισσότερο……

1990: Πεθαίνει ο Παύλος Σιδηρόπουλος,

Παύλος Σιδηρόπουλος

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1948 στην Αθήνα. Ήταν δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά και ανιψιός της γνωστής ποιήτριας Έλλης Αλεξίου. Σ’ αυτές τις δύο διαφορετικές του ρίζες έβλεπε την αιτία της συνύπαρξης σ’ αυτόν του ρόκερ και του σκεπτικιστή.

Η μουσική του πορεία ξεκινά το 1970 από τη Θεσσαλονίκη, όπου σπουδάζει Μαθηματικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εκεί γνωρίζει τον Παντελή Δεληγιαννίδη, με τον οποίο δημιουργούν το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας». Μαζί κυκλοφορούν τον δίσκο 45 στροφών «Το ξέσπασμα / Ο κόσμος τους» και συμμετέχουν στη συλλογή «Ζωντανοί στο κύτταρο». Από το 1972 έως το 1974 ενσωματώνονται στα «Μπουρμπούλια». Καρπός αυτής της συνεργασίας είναι το 7ινστο «Ο Ντάμης ο σκληρός».

Εν μέσω δικτατορίας, το σχήμα διαλύεται και τα «Μπουρμπούλια» ακολουθούν τον Διονύση Σαββόπουλο. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος επιλέγει να συνεργαστεί με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και συμμετέχει ως τραγουδιστής σε τρεις δίσκους του: «Θεσσαλικός Κύκλος», «Μετανάστες» και «Οροπέδιο».

Το 1976 δημιουργεί, μαζί με τους Βασίλη και Νίκο Σπυρόπουλο, το γκρουπ «Σπυριδούλα» και κυκλοφορούν ίσως τον κορυφαίο δίσκο της ελληνικής ροκ δισκογραφίας, τον «Φλου». Και αυτό το σχήμα διαλύεται, αφήνοντας πίσω του έναν ολοκληρωμένο ροκ ήχο και μια σειρά συναυλιών.

Το 1979 ο Παύλος Σιδηρόπουλος δημιουργεί το σχήμα «Εταιρία Καλλιτεχνών», με αγγλικό στίχο, χωρίς όμως καμία δισκογραφική δουλειά. Την ίδια περίοδο κάνει και το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, ως πρωταγωνιστής στην ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου «Ο Ασυμβίβαστος», ενώ ο ίδιος ερμηνεύει και το soundtrack της ταινίας, τραγούδια του οποίου αποτελούν κάποια από τα πλέον γνωστά του, όπως το «Να μ’ αγαπάς». Επίσης, συμμετέχει στην ταινία «Αλδεβαράν» με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Πουλικάκο, η οποία προβλήθηκε μόνο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Στη μικρή καριέρα του ως ηθοποιός περιλαμβάνεται και μια τηλεοπτική εμφάνιση στο σήριαλ του Κώστα Φέρρη «Οικογένεια Ζαρντή», που προβλήθηκε στην ΕΡΤ-1.

Η συνεχής αλλαγή συνεργατών σταματάει το 1980. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος καταλήγει σ’ ένα σχήμα, τους «Απροσάρμοστους», που με λίγες αλλαγές παίζει μαζί τους μέχρι το τέλος. Το 1982 κυκλοφορεί ο δίσκος «Εν Λευκώ», ο οποίος αντιμετώπισε προβλήματα λογοκρισίας για 3 κομμάτια, για προτροπή στη χρήση ναρκωτικών και για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Το 1985 κυκλοφορεί σε παραγωγή Δημήτρη Πουλικάκου το δίσκο «Zorba the freak» και το 1989 το «Χωρίς Μακιγιάζ» που είναι ζωντανά ηχογραφημένος στο «Μετρό».

Το 1990 ο Παύλος Σιδηρόπουλος αντιμετωπίζει προβλήματα με το δεξί του χέρι που προφανώς από κάποιο πρόβλημα στα αγγεία παραλύει. Στις 6 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, βρίσκεται νεκρός στο πατρικό του σπίτι, μετά από υπερβολική δόση ηρωίνης.

Leave a comment »

6


Κλείσαμε 6 χρόνια στο mantri κλεισμένοι Tsopanis και Lykos να τρώμε τα λυσσακά μας.
Λόγια να κάνουμε τους θυμούς, τις σκέψεις, τα λάθη μας και καμιά φορά τα όνειρα μας.
Κλείσαμε 6 χρόνια λόγια.

Μας έδωσε και βραβείο λέει η wordpress που ταξιδεύουμε μαζί…
Μα η αλήθεια είναι ότι ταξιδεύουμε με όσους μας διαβάζουν.

Αυτό το ποστ δεν είναι για όλα όσα περάσανε, μα για όλα όσα θα ρθούνε.
Και όπως έλεγε ένας παλιόφιλος ο Tsilof «Τα καλύτερα έρχονται…»

Χρόνια μας πολλά λοιπόν.

3 Σχόλια »

All you need is love

love love love

Shush your Mouth's Blog

This is my truth, now show me yours

Stefanos Skarmintzos

Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

jgalanis

Just another WordPress.com site

HELLYWOOD

by MiltosTr

White Shadows

Antithesis

tolmima

"Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

Oxtapus *blueAction

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Sotiris Lochaitis's Blog

κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα