Archive for Δεκέμβριος, 2006

Συνέντευξη από το Θεό (αγνώστου συγγραφέα) !!!


Είδα όνειρο ότι πήρα συνέντευξη από το Θεό
«Θες λοιπόν, να σου δώσω συνέντευξη;» ρώτησε ο Θεός
Αν σου περισσεύει χρόνος, απάντησα.
Ο Θεός χαμογέλασε»Έχω μια μέρα και μια αιωνιότητα. Τι ερωτήσεις θες να μου κάνεις
Τί είναι αυτό που σε εκπλήσει περισσότερο στους ανθρώπους;
Και ο Θεός απάντησε…
«Ότι ζουν σαν να μη πρόκειται να πεθάνουν ποτέ, και πεθαίνουν σαν να μην έχουν ζήσει καθόλου…
Ότι χάνουν την υγιεία τους προσπαθώντας να βγάλουν λεφτά, κι ύστερα χάνουν τα λεφτά τους για να ξαναβρούν την υγεία τους.
Ότι με το να αγχώνονται για το μέλλον τους, λησμονούν το παρόν τους κι έτσι δεν ζουν ούτε στο μέλλον ούτε στο παρόν.»

Ο Θεός πήρε το χέρι μου στο δικό του μείναμε σιωπηλοί και μετά ρώτησα…

Σαν γονιός ποια είναι τα μαθήματα ζωής που θα θέλατε να μάθουν τα παιδιά σας;Ο Θεός απάντησε χαμογελώντας…
«Να μάθουν ότι δεν ωφελεί να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους άλλους.
Να μάθουν ότι πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει τα περισσότερα αλλά αυτός που χρειάζεται τα λιγότερα.
Να μάθουν ότι μέσα σε ελάχιστες στιγμές μπορείς να ανοίξεις στον άλλο πληγές που μετά παίρνει χρόνια πολλά να τις γιατρέψεις.
Να μάθουν τη συγχώρεση συγχωρώντας.
Να μάθουν πως υπάρχουν άνθρωποι που τους αγαπούν πραγματικά, που όμως δεν ξέρουν πως να δείξουν ή να εκφράσουν τα αισθήματα τους.
Να μάθουν ότι τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν τα πάντα…ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ!!!
Να μάθουν ότι δυο άνθρωποι μπορεί να κοιτούν το ίδιο πράγμα και να βλέπουν δυο διαφορετικά πράγματα.
Να μάθουν ότι δεν φτάνει πάντα να σε συγχωρούν οι άλλοι , πρέπει να μπορείς να συγχωρήσεις κι ο ίδιος τον εαυτό σου.
Και να μάθουν ότι για τα παιδιά μου
ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ…»

Εγώ δεν έχω να προσθέσω τίποτα, τα είπε όλα ο ΘΕΟΣ.

Leave a comment »

Δημοκρατία.


Ο λύκος είναι εδώ, νιώθεται την ανάσα του, δεν χρειάζεται να τον βλέπετε, τον ξέρετε καλά από παλιά…
Τα όνειρα του είναι οι εφιάλτες σας και οι απειλές σας, ένα χάϊδεμα στο αφτί μου…

Τα δημοκρατικά συναισθήματα του καθενός, σταματάνε εκεί που αρχίζουν τα συμφέροντα του. Εκεί ακριβώς που αρχίζουν, εκεί τελειώνουν οι δημοκρατικές απόψεις, τελειώνουν οι θεσμοί, τα ΑΣΕΠ και όλα τα σχετικά. Εκεί είναι που πραγματικά σταματάει να λειτουργεί το δήθεν και το πρέπει που επιβάλεις στον εαυτό σου, για να είσαι αρεστός από το κοινωνικό περίβολο, περίγυρο, περίγελο και ανοίγει το πορτάκι που σε συνδέει με την πραγματική σου φύση.
Ένα κλικ, ακούγεται κάπου μέσα στο μυαλό σου και απελευθερώνεσαι από όλα όσα έχεις χτίσει γύρω σου και έχεις εγκλωβίσει τον εαυτό σου. Και στην τελική καλά έκανες και έχτιζες γύρω σου, γιατί το ζώο μέσα σου είναι επικίνδυνο για την σταθερότητα του «πολιτισμού» μας. Ένα κλικ και απελευθερώνεσαι από το κλουβί σου και βρίσκεις την πραγματική σου φύση, αυτή που έντεχνα κάποιες φορές και άκομψα κάποιες άλλες, προσπαθούσες να κρύψεις, όχι μόνο από τους γύρω σου, αλλά και από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Η δημοκρατία, τελειώνει εκεί που αρχίζει, ο ρόλος και ο λόγος, του ισχυρού.
Τελικά τείνω να πιστέψω ότι η δημοκρατία, δεν είναι τίποτα άλλο από μια ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να χαλιναγωγήσουμε, τον ζωώδη εαυτό μας. Είναι μια ψευδαίσθηση, ότι έχουμε εξελιχθεί και ότι μπορούμε να εφαρμόσουμε, αυτά που σε καμία σχεδόν περίπτωση δεν μπορούμε, βάση του αρχέγονου, βασικού ενστίκτου, της επιβίωσης. Γιατί πάντα θεωρούμε καλή την δημοκρατία, αλλά μέχρι να θιχτούμε. Από κει και πέρα, τα όρια του καθενός για το πότε θίγετε είναι κάτι υποκειμενικό. Μόλις κάτι πλησιάζει τα όρια, αυτά όλα τα άλλα είναι παρελθόν, η δημοκρατικότητα, η αγάπη, η φιλία, τα πιστεύω. Γιατί πρώτα και πάνω από όλα, αυτό που τελικά έχει σημασία μάλλον για μας δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η επιβίωση μας, με οποιοδήποτε τρόπο, με οποιοδήποτε τίμημα. Η δημοκρατία, υπάρχει μέσα στο μυαλό μας, όσο αναφορά αυτά που θέλουμε εμείς και μόνο εμείς, είναι η δημοκρατία του ενός, του εαυτού μας. Όταν η δημοκρατία είναι ενάντια σε αυτό που πιστεύουμε και θέλουμε γίνεται διαστρεβλωμένη δημοκρατία…
Η Δημοκρατία, τελικά ίσως δεν είναι παρά μια ουτοπία, που δεν θα καταφέρουμε ποτέ να κάνουμε πραγματικότητα, γιατί πολύ απλά δεν μπορούμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα σε σχέση με αυτό το αίσθημα της επιβίωσης. Και τελικά πρέπει να αποκοπούμε από αυτό το συναίσθημα; Μήπως αυτό θα έφερε μια ψυχική διαταραχή χειρότερη; Θα υπήρχε νόημα τότε, σε όλα όσα βλέπουμε, σε όλα όσα θέλουμε, σε όλα όσα είμαστε και σε όλα αυτά που υπάρχουν και μας κάνουν διαφορετικούς;
Χμμμ….

Leave a comment »

Μετά το EURO 2004, o Derya;;;


hellas1mediumqr2.gif turkeyuk1.gif
Πέμπτη βράδυ και όπως γίνεται τις τελευταίες μέρες, μετά την καθημερινότητα του καθενός από την παρέα (δουλειές,διαβάσματα για ΑΣΕΠ κλπ κλπ), εκεί κατά τις 11 το καθιερωμένο ραντεβού στο καφέ του Ευριπίδη…
Ξεχνώντας (ως συνήθως) το «κόλλημα» της Αφροδίτης για το survivor, μιας και υπάρχει ένα «καταστατικό» για την έξοδο, πάω από το σπίτι της να την πάρω για να βγούμε. Τι το ‘θελα, αναγκαστικά σβήνω το corsa και ανεβαίνω. Έπαιζε βλέπεις ο τελικός!

Για να πω την αλήθεια, μια δυο φορές είδα το «παιχνίδι» μεταξύ των «αιωνίων» ,αλλά μιας και δεν είμαι fan της tv, ως εκεί… Ούτε καν ήξερα τα ονόματα των παιχτών!

Ξεκινά η πρώτη μάχη και ήταν φανερό ότι ο Έλληνας, ως νεότερος και πιο δυνατός θα κέρδιζε΄όπως και έγινε.1-0 λοιπόν.

Στο δεύτερο αγώνισμα, έγινε αυτό που υποψιαζόμουν, «τηλεοπτικά» μιλώντας. Δεν υπήρχε περίπτωση να μη κέρδιζε ο Τούρκος, μιας και θα ταν πολύ αντι-τηλεοπτικό>εμπορικόamfikratis.jpg
Λίγο η προϊστορία με τους «γείτονες», λίγο οι θύμησες του Euro 2004, κάτι μέσα μας ήθελε μελοποιημένο Δ.Σολωμό για μια ακόμη φορά. Ήταν πλέον θέμα εθνικής υπερηφάνιας (τάχα!!!).

Πάμε λοιπόν στα «σχοινιά» και ο μπαρμπά-Ντέρυα μας εγεγάμει ασύστολα΄και εκεί τελειώσαν όλα. Μέσα σε 2 λεπτά, ότι τις προηγούμενες 2 ώρες είχαμε «χτίσει» ,πάνε…
Να πω την αλήθεια τσατίστηκα.
Ήθελα ο Θεσσαλονικιός να τα σηκώσει τα 250.000 €. Μετά όμως και αφού πέρασαν λίγα λεπτά από τα κλασσικά βρισίδια προς τα Τουρκά, πετάγεται η ΆΦρο και λέει κάτι πολύ σωστό (εν τέλει)…pegasus_large_t_1441_23532__type11325.jpg

«Ρε συ Βασίλη, τον είδες τον παππού με τι τζαμπουκά πάλεψε; Καλά έκανε και τα πήρε. Και εκτός αυτού, τα 250.000€ για την Ελλάδα είναι απλά 250.000€…
Στην Τουρκία όμως;;; Τι αναλογία παίζει;;;»

Είχε δίκιο…
Σταμάτησα να τραγουδάω, «να τανε το ’21…» ,επανέφερα το κινητό στην κανονική λειτουργία, άναψα τσιγάρο, πήρα το corsa-κι- και πρόσω ολοταχώς για τον Ευριπίδη…

Α ρε Ελλάδα!!!

3 Σχόλια »

Is there anybody in there?


  • We don’t need no education. We don’t need no thought control. No dark sarcasm in the classroom. Teacher, leave those kids alone. Hey, Teacher, leave those kids alone! All in all it’s just another brick in the wall. All in all you’re just another brick in the wall. We don’t need no education. We don’t need no thought control. No dark sarcasm in the classroom. Teachers, leave those kids alone. Hey, Teacher, leave those kids alone! All in all you’re just another brick in the wall. All in all you’re just another brick in the wall.
  • Καθίστε αναπαυτικά στην πολυθρόνα σας, βάλτε ένα ποτό και κλείστε τα μάτια…
    Ποιος είναι ο δάσκαλος και ποιος είναι ο μαθητής;
    Ποιος είναι το πρόβατο και ποιος είναι ο τσοπάνης;
    Ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα;
    Ποιος και απόψε θα φαγωθεί;
    Μην εκνευρίζεστε, αφήστε το πότο να κυλίσει στο λαιμό και νιώστε το κάψιμο του, σκεφτείτε…
    Εσείς τι κάνετε για όλα αυτά;

    Is there anybody out there?
    κοιταχτήτε λίγο στον καθρέφτη… και ρωτήστε καλύτερα…
    Is there anybody in there?

    Leave a comment »

    Ο λύκος παραμονεύει.


    Ποιο μικρό πρόβατο φωνάζει ότι είναι Έλληνας μέσα στην Ελλάδα αλλά φροντίζει να λέει το πόσο άσχετοι είναι οι Ελληνες έξω από αυτήν; Μικρό προβατάκι, θα σε φάει ο λύκος…

    Leave a comment »

    Το παραμύθι


    «Ότι καλό έχει υπάρχει σε αυτή την χώρα, ότι καλαίσθητο, ότι όμορφο και άξιο λόγου, δεν έχει καμία σχέση με αυτό τον λαό που ζει εδώ τώρα. Τίποτα δεν έχουν να κάνουν άμεσα με αυτό τον κόσμο, όλα τα ωραία είναι ή των αρχαίων, ή της φύσης… Και παρόλα αυτά δεν κάνει τίποτα αυτός ο λαός για αυτό, αντίθετα αφήνει στην τύχη του, τα πάντα, εάν φυσικά δεν τα καταστρέφει.»
    Αυτά τα λόγια, ειπώθηκαν πριν από λίγες ημέρες και πραγματικά μου έχουν μείνει. Τίποτα. Τίποτα που να είναι καλαίσθητο δεν έχει δημιουργηθεί εδώ και δεκαετίες σε αυτό τον τόπο, κανένα οικοδόμημα, καμία φροντίδα για το οτιδήποτε. Όλα αφήνονται ή στο έλεος του οποιουδήποτε ή απλά μένουν και πεθαίνουν σιγά, σιγά, μαζί με την ψυχή αυτού που κάποτε θεωρείτο πνεύμα ελληνικό. Όλα σιγά, σιγά, σβήνουν μέσα σε ένα μόνο κλείσιμο των ματιών. Όταν ανοίξουν δεν υπάρχει τίποτα πια.
    Έβλεπα πριν από μέρες ένα αφιέρωμα στην Μερκούρη, κάποτε σε μια συνέντευξη είπε, ότι ο πολιτισμός μας είναι το μόνο που έχουμε και σε αυτό πρέπει να βασιστούμε γιατί χωρίς αυτό δεν είμαστε τίποτα. Και είναι μεγάλη αλήθεια αυτό. Δεν είμαστε τίποτα γιατί πολύ απλά χωρίς αυτόν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Δεν έχουμε δημιουργήσει τίποτα και μάλλον τελικά δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε τίποτα. Είμαστε μάλλον ανίκανοι να κάνουμε κάτι για το οποίο αξίζει να μιλήσουμε και αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα. Σε όλο αυτό το πέρασμα των χρόνων δεν έχουμε τίποτα πολύ σπουδαίο να επιδείξουμε πέρα από μερικές μεμονωμένες κινήσεις κάποιων ανθρώπων. Δεν έχουμε τίποτα να δείξουμε, πέρα από μερικές αγωνιώδης προσπάθειες κάποιων φωτισμένων ανθρώπων που μέσα σε δύσκολες συνθήκες πήραν την παντιέρα του πνεύματος και την έστησαν μμπροστά και όσο πιο ψηλά μπορούσαν. Αλλά σαν λαός τίποτα. Δεν έχουμε τίποτα να πούμε, δεν έχουμε τίποτα να δείξουμε, όχι στους ξένους, όχι στους τρίτους αλλά σε εμάς τους ίδιους. Στους ίδιους μας τους εαυτούς. Μιλάμε συνέχεια για τους αρχαίους, γιατί πολύ απλά οι νέοι, δεν έχουμε να δείξουμε τίποτα. Δεν θα σταθώ στο γιατί, αλλά στο γεγονός. Και το γεγονός είναι ότι τίποτα δεν μπορεί να μοιάζει με αυτό που πολλοί θα θέλαμε να μοιάζει αυτό που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουμε. Είμαστε αιχμάλωτοι στην ίδια μας την απάθεια, είμαστε αιχμάλωτοι στην πεζή πραγματικότητα που βάλαμε και επιλέξαμε να ζούμε. Και για αυτό δεν φταίει ούτε κάποια θρυσκεία, ούτε κάποιοι άνθρωποι μεμονωμένα. Αλλά φταίμε όλοι εμείς στο σύνολο. Στο σύνολο για τις επιλογές που έχουμε κάνει και συνεχίζουμε να κάνουμε. Στις επιλογές για το το ποιοι είμαστε και το πώς συμπεριφερόμαστε. Στις επιλογές για το τι είναι ωραίο και τι όχι. Φταίμε όλοι εμείς και συνεχίζουμε να ζούμε σε ένα παραμύθι ότι φταίνε κάποιοι άλλοι. Και τίποτα άξιο να μείνουμε πάνω από μερικά δευτερόλεπτα, δεν έχει γίνει σε αυτό τον τόπο όλα αυτά τα χρόνια, που να αξίζει να σταθούμε πάνω σε αυτό, πάνω από ένα κλείσιμο του ματιού…

    Leave a comment »

    Τα ζόμπι


    Σαν απολιθώματα από το παρελθόν μοιάζουν ανθρώπους, ζουν και περπατούν ανάμεσα μας. Προσπαθούν λέει να αναβιώσουν κάτι το οποίο φαντάζονται ότι υπήρξε κάποτε. Κάτι που ήταν πριν χιλιάδες χρόνια. Και αντί να προχωρήσουν μπροστά στην εξέλιξη, με βήματα της μούμιας ή των ζόμπι προσπαθούν να πείσουν ότι ξέρουν τον δρόμο προς την ανάταση της ψυχής του ανθρώπου. Πρόκειται για ζόμπι που έχουν δημιουργηθεί αλλά και αναπαραχθεί σε μια λανθάνουσα αποτίμηση και αξιολόγηση του παρελθόντος. Και αντί να διδαχτούν από το παρελθόν, γυρνούν χωρίς λογική να το αναβιώσουν. Είναι όλοι αυτοί που δεν κατάφεραν να προσαρμοστούν με την ζωή αλλά και την εξέλιξη των ειδών. Καλή ή κακή αυτή η εξέλιξη, είναι ένα βήμα προς μια κατεύθυνση. Η στασιμότητα που επιθυμούν δεν έχει καμία θέση στην ιστορία του ανθρώπου. Και πρόκειται για στασιμότητα αφού δεν επιζητούν ουσιαστικά να καλυτερεύσουν το πνεύμα, αλλά να ανακυριχθούν σε νέοι μεσσίες στην θέση του Μεσσία, ή θεοί στην θέση των Θεών. Άλλο πράγμα η επιστροφή στις ρίζες και άλλο η επιστροφή στην κατάσταση του παρελθόντος. Η επιστροφή στις ρίζες που είναι άξια σημασίας και προσοχής είναι η κατανόηση των μυστικών, μυστικιστικών τελετών, αλλά και η σωστή κατανόηση της φιλοσοφίας για την ζωή, όχι η αναβίωση του τρόπου ζωής αλλά της φιλοσοφίας της ζωής προσαρμοσμένη στα σημερινά δεδομένα. Οι θεατρικού τύπου παιδομαζώξεις δεν έχουν καμία σχέση με την ιεροτελεστία και το θέατρο των μυστηρίων αλλά και της φιλοσοφίας του παρελθόντος. Δεν έχει σημασία πως βαπτίζεσαι ή πως αποκαλείς εσένα και τον περίγυρο σου αλλά το τι στα αλήθεια είσαι. Και όταν είσαι ζόμπι το μόνο που μπορείς να αναβιώσεις είναι πεθαμένα κινηματογραφικά σκετσάκια αυτού που φαντάζεσαι ότι μπορεί να ήταν η ουσία μέσα σε όλα όσα είπαν και έκαναν οι παλιότεροι. Και αντί να βασιστούμε πάνω στους παλιότερους και να κάνουμε κάτι για μας, απλά προσπαθούμε να τους μοιάσουμε ζώντας σε έναν άλλο κόσμο και άλλο πολιτισμό. Καλός ή κακός αυτός ο πολιτισμός είναι η εξέλιξη ή αν θέλετε η κατάντια εκείνου που κάποτε υπήρχε. Αλλά εκείνο υπήρξε όταν έπρεπε και όταν ήταν αλλιώς τα πράγματα. Το να γυρίζεις πίσω στις ρίζες δεν έχει καμία σχέση με το να μην αποδέχεσαι ποιανού εξέλιξη είσαι. Και προφανώς τα ζόμπι δεν είναι εξέλιξη εκείνου που θέλουν να μοιάσουν. Είναι η εξέλιξη της εξέλιξης αυτού. Υπάρχουν άνθρωποι που όταν φτάνουν σε μια ηλικία επιθυμούν να είναι όπως ήταν 20 χρόνων. Κάποιοι αλλάζουν τρόπο σκέψεις και ανανεώνονται, φρεσκάρονται και γεμίζουν ενέργεια και πάθος. Και κάποιοι άλλοι απλά παλιμπαιδίζουν. Αρχίζουν να συμπεριφέροντε όπως όταν ήταν 20 χάνοντας την ωριμότητα που έπρεπε να ήταν η «λογική» εξέλιξη τους. Πέφτοντας όχι απλά στα ίδια λάθη, αλλά σε χειρότερα τραβόντας προς την άβυσσο τους ανυποψίαστους. Έτσι και τα ζόμπι παίζουν σε ένα θέατρο που δεν έχει τίποτα το αξιόλογο πέρα απο τις θεατρικές αναπαραστάσεις αυτού που νομίζουν ότι κατέχουν. Φυσικά για έκσταση ούτε λόγος μια και τα ζόμπι στο τσακίρ κέφι άντε να κάνουν μια γύρα γύρω από τον άξονα της άγνοιας τους. Έτσι έχουμε φτάσει στο σημείο να έχουμε γεμίσει ζόμπι που με το αστείο περπάτημα τους προσπαθούν να πείσουν πρώτα τους εαυτούς τους και μετά άλλα υποψήφια θύματα ότι μπορούν και ξέρουν ποιο είναι το μυστικό για μια καλύτερη ζωή, βασισμένη πάνω στην φιλοσοφία του παρελθόντος, αποκομμένοι από την πραγματικότητα (καλή ή κακή). Δηλ. προσπαθούν να δημιουργήσουν μια νέα στρατιά ανθρώπων που δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη τους για αυτό που δεν τους αρέσει και χώνουν το κεφάλι μέσα στην άμμο, σαν στρουθοκάμηλοι νομίζοντας ότι έτσι κάνουν κάτι.
    Βέβαια μέσα σε αυτό τον πανικό υπάρχουν και οι λύκοι…
    Όχι που δεν θα υπήρχαν…

    land-of-the-dead-zombie-cropped.jpg

    Αυτοί είναι μια νέα ράτσα. Είναι τα λυκοζόμπι. Αυτά τα ζόμπι λέγονται έτσι γιατί πολύ απλά μπορεί να νιώθουν σαν ζόμπι αλλά συμπεριφέροντε σαν λύκοι ή το αντίθετο; Εκμεταλλεύονται την όλη κατάσταση όχι για κανέναν άλλο λόγο, πέρα από το προσωπικό τους κέρδος. Είναι εκείνα τα ζόμπι που ξέρουν ότι οδηγούνται σε λάθος δρόμο και απλά τον ακολουθούν ευελπιστώντας να κερδίσουν κάτι μέσα σε όλο αυτό τον χαμό που υποτίθεται ότι θέλουν να διαγράψουν και να αλλάξουν.
    Αυτή είναι και η πιο επικίνδυνη ράτσα ζόμπι. Όχι μόνο γιατί παραπλανούν εσκεμμένα όλο και περισσότερους για προσωπικό τους όφελος αλλά είναι πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα για να το κερδίσουν. Από μαζικές παιδομαζώξεις θεατρικού περιεχομένου, μέχρι προσηλυτισμό από μέσα μαζικής ενημέρωσης και βασικά του net. Δημιουργούν ομάδες κρούσης, ομάδες γνωριμίας και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο και κάνουν την δουλειά τους. Και το χειρότερο μπαίνουν σε ήδη υπάρχουσες ομάδες με το πρόσχημα ότι ενδιαφέρονται για τα ίδια πράγματα και με έναν απεχθή τρόπο κάνουν την επίθεση τους.
    Δημιουργούν ένα δίκτυο επικοινωνίας κάτω από το δίκτυο επικοινωνίας των κοινοτήτων τους και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν με κάθε δυνατό τρόπο ότι περάσει και ότι πετάξει πάνω από τα λεγόμενα τους.
    Είναι σαν μια άλλη εκκλησία, άλλοι έχουν τον βαθμό του παπά, άλλοι του αρχιεπίσκοπου και άλλοι του πατριάρχη. Οικουμενικός δεν ξέρω εάν υπάρχει, αλλά όποιος και αν έχει ψηφιστεί νομίζει ότι είναι, μια και στους λύκους δεν υπάρχει αρχηγός. Πάνε όλοι μαζί με έναν κοινό σκοπό… το κυνήγι.
    Είναι ένα τερατώδες σύστημα αντιλήψεων που έχουν ΣΚΟΠΙΜΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΙΚΑ βάλει μέσα στα κεφάλια και πίσω από τις νοοτροπίες των νέων, εκείνοι που τους κατασκεύασαν και εξακολουθούν να τους κατασκευάζουν να είναι αυτό που είναι, μέσα από το σκοταδιστικό – παλαιολιθικό σύστημα και από το αποκτηνωτικό επίπεδο που υπηρετεί ο δήθεν «ανταγωνισμός»

    Leave a comment »

    All you need is love

    love love love

    Shush your Mouth's Blog

    This is my truth, now show me yours

    Stefanos Skarmintzos

    Ψήγματα Ιστοριας Bits of History

    jgalanis

    Just another WordPress.com site

    HELLYWOOD

    by MiltosTr

    White Shadows

    Antithesis

    tolmima

    "Οι καιροί ου μενετοί" Θουκυδίδης

    Oxtapus *blueAction

    ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ,ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

    Sotiris Lochaitis's Blog

    κρίνω μόνο αυτούς που μου δίνουν το δικαίωμα